pallasd

2011-02-28T13:09:00.002+02:00

Bir şeyi reddetmekle mi başlar herşey? Ya da reddetmekle mi biter tam olarak? Bunun ayrımına daha varabilmiş değilim..Yıllar önce aşık olarak tamamen kendi seçimimle geldiğim bu şehri o kadar reddettim ki,artık ne kadarı gerçek bilmiyorum.Hayatta bildiğim belkide en iyi şey bırakıp geldiğin yere tutkuyla bağlı olmayacaksın..Bırakıp gidebilmeyi,yeni bir hayat kurmayı,maceraya atılmayı göze alacaksın..
Reddetmek,bir yemeği,bir şiveyi,bir ananeyi herşeyi...Nereye ait olmalı bir insan aslında..Göçler yasaklansın bence..
En acısı ne biliyor musnuz? Öldüğünüzde nereye gömüleceğiniz..Uğruna yanıp tutuştuğunuz sevgilinizin koynuna mı, seni bedeninin her zerresiyle seven ana babanın bağrına mı?Desenize bana öldükten sonra ne farkeder diye..Ama insan düşünmeden edemiyor işte...Düşünmeden edemeyince de panik atak denen canavar onu şefkatsiz kollarıyla sarıyor..Şimdi onunla uğraşıyorum..Bu laneti reddetmeye bağlarsak 39 yıllık birikenime haksızlık etmiş olurum..Ne istiyorum biliyor musunuz kafamı koparıp yeni bir kafa almak..Amma boyu beline kadar rengi de sapsarı olsun ;)

acaba yeniden...??

2011-02-15T19:21:00.002+02:00

bu kadar zaman sonra...kim okur..kim takip eder bilmem..bildiğim tek şey kendim için yeniden derin derin uzun uzun yazmak istiyorum..bu girizgah olsun..kızım omzumda beklerken konsantre olamıyorum..hele de o amip olmuşken...en kısa zaman da yazayım nooooolluurrrrrrr.....

ben artık...

2010-06-29T22:54:00.001+03:00

ben artık yeniden yazmak istiyorum...yazarken gözlerim doluyor..kendimi bundan alamıyorum

BİR DELİNİN ANI DEFTERİ ÇOK ABARTILI VE ÇALINTI OLUR....HEPİMİZİN BAŞINA GELİR DİYELİM EN İYİSİ....

2008-10-10T18:52:00.001+03:00

Kafasındaki sesleri artık bastırmak daha da güçleşiyordu...Hatta sesleri susturabilmek için bağırdığında kendi sesini duyamıyordu.
Biri "bu iş çok uzadı diyordu" ,diğeri "kes sesini" öbürü "ben seni parçalarına ayırır üzerinede sigara yakarım "......"......"......."......."
O kadar çok ses vardı ki artık uyuyamıyor,uyusada rüyalar ona bet sesli yeni şarkılar söylüyordu.
Önce hiçbirşey onu mutlu etmemeye başladı.Sonra öfke nöbetleri ...Arkasından yaşamanın gereksiz bişey olduğunu...
İşte tam o anda ciddi bir tehlikenin yaklaştığını anladı...
Kalktı gitti..Hiç de zor olmadı....analattı...anlattı...anlattı....
Şimdi sesler sustu...Minimalist bir ortam hakimdi beyninde...Daha geçen gün kaşlarının aldırma zamanı geldiğini fark etti..
Hayata mı dönüyordu? Yoksa hayat ona mı?

2008-05-05T18:57:00.000+03:00

"Ey gösterişte zengin içerikde çıplak insan! Var mıydı öyle insanları dilediğinde yanında sayıp ,içinde ki deli "öte gitsinler hele az" dediğinde yok saymak? Nereye kadar devam ederdi bu gelmesi gitmesi çok, çalkantısından artık midemin bulandığı ne istediğini bilmez hal? İşte birgün çarpacaktın duvara o gün bu gün müydü acaba?
Büyük büyük anneannem,toprağı bol olsun"her deliye bir bayrak assan değirmende bez kalmazdı" dermiş..Ne büyük laf edermiş...
Keşke içindeki fırtınaları bir başına yaşasaydında ben gibi dışı kabuklu ama içi,dokunduğunda soluveren o adını bilemediğim çiçeği soldurmasaydın.Çiçek demem kendime iltifatımdan değil,maksat söz batmasın kulağa,göze..Zira her kelimeyi diken diken atasım var yüzüne..."
İşte böyle başladı yazıya Eren..Sonra yeterince duygularını aktaracak öfkeyi hissetmedi içinde..Ve kapattı defterinin kapağını...O baldan tatlı öfkeyi tereyağlı ekmeğin üstüne sürüp gelmesi çok sürmeyecekti...

SIZI

2008-04-22T15:32:00.000+03:00

Evde maç izlemek varken kardeşimin ve bir iki arkadaşımın zoruyla götürüldüğüm bu kır gezisinden hiç hoşnut değildim.Bu kır gezisini daha doğrusu pikniği iş ilişkilerimizin iyi olduğu ve bir anlamda aralarında bulunmak zorunda olduğumuz bir firma düzenliyordu.Araba ile yola çıktığımızda zaten çok da mütebessim olmayan yüzüm iyice asılmıştı.Kardeşim yanımda arabayı kullanırken bir yandan da şurdan burdan laf açıp kafamı dağıtmaya çalışıyordu .Sevgili kardeşimin son zamanlarda benim iyice içime kapandığımı ve daha fazla yalnız bırakılırsam iyice depresyona gireceğimi düşündüğünü biliyordum.Telefonda anneme anlatırken duymuştum.Hoş duymasamda bilirdim zaten, onu çok iyi tanırdım.
Oysa bu doğru değildi.Ben hayatı birazda depresif algılayan biriyim,zaman zaman böyle derin dalmalarım sonrada çıkmalarım olur.Ve bu bana garip bir şekilde haz
verir.Böyle yaşayan pek çok insan vardır toplumda, bunu okuyanların önemli bir kısmının "benim gibi" derken gülümseyişini görür gibiyim.
O güne dönecek olursak ,aracımız dar patikadan döndüğünde karşımıza kocaman bir alan çıktı..Düz bir alan üzerine kurulmuş piknik alanı özenle hazırlanmıştı.Tak gibi,balonlarla ve çiçeklerle süslenmiş bir kapı ve önündeki palyaço bu konudaki ilk sinyalleri veriyordu.Her taraf yemyeşildi.Topraktan adeta çim fışkırmıştı..Etraftan bana inat nefis çiçek kokuları geliyordu..Kendiliğinden oluşmuş öbek öbek ,rengarenk çiçekler tekrar resim yapma isteğimi uyandırdı.Oysa ben tabiat resmi yapmazdım.İşte böyle kışkırtıcı bir bahar günüydü o gün..
Kapıdan geçer geçmez kibar firma sahibi bizi hemen karşıladı.Bu tavrının yakında yapacağımız sözleşme ile ilgisi yoktu, adam sahiden zarif ve güngörmüş bir adamdı.Ayaküstü yaptığımız hoşbeşten sonra bize uygun bir yer gösterdi ve izin istedi.Bize gösterilen tarafa doğru yürürken sağ tarafta uzunca kurulmuş, yüksek bir çadırın altında mangal yapılıyordu..Hemen ilerisinde içecek standı.
Çocuklar, gençler, anneler babalar her taraf cıvıl cıvıldı.Son zamanların çokca çalınan şarkılarından biri ise kulaklarımızı çınlatıyordu.Etrafa belli bir düzenle banklar,masa sandalyeler ve armut yer minderleri yayılmıştı.Kimileri de ağaç altlarında öylece oturuyordu.Yerimize geçene kadar bir kaç tanıdıkla daha konuşmak zorunda kaldık."Dışardan komik görünüyoruz" dedi kardeşim.Bu kadar insan içinde bizden başka erkek grubu yoktu."Keşke karını da alsaydın" dedim ortağıma."İyi olurdu" dedi sadece..Benim asık suratım canını sıkmıştı çok konuşmak istemediğini farkettim.Üstüne gitmedim haklıydı.Hiç birşey yemeyeceğim için içecek standından soğuk birşeyler alıp oturdum.Etrafı izliyordum.Dedim ya ortam bana inat çok güzeldi.Ama insanın böyle bir tablodan mutlu olabilmesi için içinde ki kocaman yapbozun tüm parçaları tamam olmalıydı.Benim daha bir kaç parçam yerindeydi.Ve görünen o ki daha uzun süre o boşluklar dolmayacaktı.Bu arada yanımıza yine bir iki tanıdık geldi,yanımdakiler birşeyler atıştırdı.Konuştuk ,sohbet ettik..Bir ara kendimi iyi hissetmeye başladığımı farkettim.Gülümsedim belli belirsiz.Elimdeki içecek bitti yenisini almak ,aslında birazda yürümek için yerimden kalktım.Dönerken önümde yürüyen genç bir kadına gözüm takıldı.Arkası dönük olduğu ve tam önümde yürüdüğü için vucut hatlarını izledim bir süre.Oldukça düzgün bir fiziği vardı.Endamı çok güzeldi.Fiziğinden daha dikkat çekici olan bu endamdı.Bu bana çok bildik gelmesine karşın çok da yabancıydı.Son kız arkadaşımdan yeni ayrılmıştım.Acaba onu mu özledim diye düşündüm ama çok da öyle derinliği olan uzun bir ilişki değildi.Saçlarını bir şapka ile toplamış at kuyruğunuda şapkanın içinden ensesine bırakmıştı.Kızıl saçları beyaz bluzunun üzerinde çok canlı duruyordu.Gözünde güneş gözlüğü olduğunu kulaklarının arkasında ki karaltıdan seçebiliyordum.Elinde küçük bir top vardı.Orada oynayan küçük çocuklara doğru fırlattı, yoluna devam etti.Yüznü görmek için hızlandım.Tam o sırada dernekten bir arkadaşımla dernek sekreteri bana seslendiler.Aslında bir kaç adım ötemdeymişler ama ben farketmedim.Şaşırdım uzun zamandır görmüyordum..Sarıldık öpüştük..Abartılı şakalar.yüksek kahkahlar başımı çevirdiğimde ise o yok olmuştu.
Bakınmama fırsat vermeden kolumdan tutup başka bir tarafa götürdüler.Diğer bir kaç arkadaş ve yeni tanıştırıldığım bir genç hanım.Oldum olası ideal evlenilecek bekar gözüyle bakıldığım için beni hep birileri ile tanıştırırlardı.Bu hanımda gayet hoş bir hanımdı.Üçüncü içeceğimide orada bitirip müsaade istedim.Bizimkileri yanına dönerken bir radar gibi gözlerim etrafı tarıyordu.Ama göremiyordum.Kardeşim ve ortağım koyu bir sohbete dalmışlardı geçip oturduğumda dahi sözlerini bölmeden devam ettiler.Bense bakınmaya kendime bile belli etmeden devam ediyordum.Bir ara bir ağacın altında birşeyler okurken gördüm onu..Yan oturmuştu tam seçemiyordum, uzaktı ama silüeti o olduğunu söylüyordu.Hafif doğruldum ,yanındaki birisi ile konuştu sonra tekrar başını okuduğu şeye indirdi.
Bu kez gözümden kaçırmaya niyetim yoktu.Derken yine zarif firma sahibi yanımıza geldi bu kez yanında eşi ve kızıda vardı.Etrafımız birden o kadar kişiyle sarılınca onu gördüğüm yerde kapandı.Yapacak birşey yoktu sohbete devam edecektim.Yarım saat sonra kalktılarında o yoktu.Yine yoktu.Bu kez sinirlendim.Aynı zamanda kendimede şaşırdım.Niçin bu kadar takmıştım buna.?Bakındım bakındım ama yoktu.Bu arada piknikten ayrılan bir kaç araba görmüştüm hiçbiryerde göremeyince o arabalardan birinin içinde olduğuna kanaat getirdim.Ve ortama konsantre olmaya karar verdim.
Açık hava karnımı acıktırmıştı.Çocuklar yemeklerini yediği için ben kalkıp hem de yürüyüş olsun diye kendime yiyecek birşeyler almak için çadırlara doğru yürüdüm.Sıra vardı bekledim.Yemeğimi aldım tam dönerken tabağımla içeceğimi dökmeden yerime gidebilmek için tabağımdakilere dikkatle bakıp dengemi kurmaya çalışıyordum.Dengemi sağladım ve başımı kaldırdım ,artık yürüyebilirdim.
İşte tam o başımı kaldırdığım sırada kırmızı saçlı endamı güzel kadını tam karşımda gördüm.Bir an içimden bir alev geçti yüreğim ağzıma geldi.Yüzü bana dönük gülümsüyordu ve galiba bana gülümsüyordu.Yüzüm allak bullak olmuştu.Gülümseyecek halde değildim.Onu farkettiğim anda etraftaki şarkılar sustu, yer ayaklarımın altından kaydı,Az önce içimden geçen alev geldi yüreğime oturdu ve ellerim titredi.O kocaman harika gülümsemesi ile güneşi bile gölgede bırakmıştı adeta..
Bu anlattıklarım anlar içinde olduğu için ellerimin titremesi halen devam ediyordu.Öyle oldu ki artık tutamadım ve herşey elimden düştü.
Birkaç adım ilerde bana gülümsediği için elimdekiler düşünce yanıma koşup geldi hemen.O sulardan berrak,melodi gibi ses tonuyla birşeyler söylüyordu.Duyuyordum ama sesin tınısını dinlerken ne dediğini önemsemiyordum.
"Hay Allah o kadar şey taşımamalıydınız elinizde keşke tepsi alsaydınız durun yardım edeyim" dedi.Ben "yok gerek yok şimdi ben toparlarım " diyordum..Bunları söylerkende tam iki yıl sonra ilk karşılaşmamızın bu sözlerle başlayacağını hiç hayal etmediğimi düşünüyordum.
Ve işte yine karşımdaydı.Dökülenleri bir tarafa bıraktık.Ellerini uzattı ,tokalaştık.Hala titiriyordum,sesim bana dalga dalga çıkıyormuş gibi geliyordu,oyle olmadığını umarak konuşmaya devam ettim.Bu plansız karşılaşma nefesimi kesmişti ve galiba o da farkındaydı.Sahi bu kez farketmişmiydi acaba? Sadece bu kez ...
Bir yere geçtik oturduk.Gözlüğünü çıkardı gözlerinde herzamanki gibi yıldızlar parlıyordu..Teni her zamankinden daha berraktı.Dişleri dudakları, elleri bilekleri,o kadar özlemiştim ki herşeyini bir yudumda içmek istiyordum.Ne sebeple orada olduğunu anlatıyordu.Bense her zamanki gibi onu ibadet eder gibi huşu içinde dinliyordum.Ve izliyordum büyük bir özlemle..Beyaz v yaka bluzundan içeri daldım.Bedenini,hep hayal etmek zorunda kaldığım kokusunu uzun uzun şevkatle,sehvetle,özlemle,incitmeden sevdim.Sonra tekrar aynı yerden çıkıp yerime oturduğumda o elindeki cep telefonunu kapatıyordu.
Eşiymiş nerde olduğunu merak etmiş.Onuda yanımıza davet etmiş birazdan gelirmiş..Onu farkeden bizimkilerde kalkıp geldiler,merhabalaştılar,koyu bir sohbete başladılar.Ben izliyordum.Kardeşimin bana dikkatle baktığını gördümse de toparlayamadım.Önemsemiyordum anlasındı.
İş yaptığımız başka bir şirketin önemli bir görevindeydi onu tanıdığımda.Ve bekardı.Hatta erkek arkadaşı bile yoktu.Aramızda hiç söylenmemiş,hiç cümle kurulmamış bir aşk vardı.Bilirdim o da bana çok zayıftı.Hiç bir halinden belli olmazdı ama anlardım.Ben o kadar kapalıydım ve korkaktım ki belli edip etmediğimi hiç anlayamadım.Kimseylede paylaşmadığım bu büyük tutkunun dışardan görünüp görünmediğini bilemedim hiç.Aslında bana sorarsanız anlıyordu.Oysa ben iflah olmaz mutsuz,uslanmaz melankolik o sıralar nedense aşka kendimi vermekten çok korkuyordum.O özel sohbetlerimizin birinde bana "o kadar hassasınız ki bağlandığınızda anda kaybetmekten korkuyorsunuz ve hiç sevmemeyi tercih ediyorsunuz "demişti.Doğru olabilirdi.Bir arkadaşım çocuklara olan hastalıklı sevgisi yüzünden çocuk yapmamıştı çünkü;"Doğduğu anda kaybetme paranoyam başlar ve ben bu duyguyla yaşayamam" diyordu.Belki ben de öyleydim bilemiyorum.O yıllarda üç yada dört yıl birlikte çalıştık.Benim nesef alma sebebim o olmuştu.Bir gün yanında biri ile alışverişte gördüm.Çok sürmedi parmağında nişan yüzüğü belirdi.O kadar korkaktım ki onu böyle sevmeye bile razıydım.Yeterki bir şekilde hayatımda olsundu.
Ama öyle olmadı evlendiğinde eşinin firmasında çalışmaya başladı.Düğününe davetiye verdi ama gitmedim.Çiçek yolladım.O gece başka biri ile sabaha kadar seviştim.Sızım dinmedi.
Ben bu durumdan bir şekilde kurtulmak istiyordum, ne kadar pişmanda olsam onu kolundan tutup götürecek zamanları çoktan geçmiştim.Ve iki yıl boyunca onun on dakika önce geçtiği yerlerden bile geçmemek için çok çaba sarfettim.Olduda aynı şehirde bambaşka yaşamlara karıştık gittik.Ama o düşlerimden hiç çıkmadı.Ağzını her açtığında ,sesini her duyduğumda sarılan yaralarım dahada kanadı.Çok geceler rüyalarıma girdi.Ama çelik gibi irademle ondan uzak durmayı başardım.Başarmıştım.İşte bugüne kadar..
Sonra eşi geldi.Tanıyorduk hepimiz .Konuştuk sohbet ettik.Öğleden sonrayı beraber geçirdik.Kardeşim sık sık yüzümü kontrol ediyordu.Anlamıştı..O gün oradan en son ayrılanlar biz olduk.Ayrılırken tokalaştık elleri ellerimdeyken kalbim kanıyordu.Sadece birkaç saniye gözlerimin içine taa içine baktı.Elleri ellerimde öylece baktı.Bana iyi dileklerde bulundu.Ben de ona..Arayı açmadan görüşmek üzere sözleştik.Asla katılmayacağım bu ilk buluşma için yer ve zaman bile söylendi.
Vedalaştık ayrıldık.Arbaya bindiğimde uyuyormuş gibi yapıp arkama iyice kaykıldım.Gözlerimi kapadım her yaşadığım anı tekrar tekrar bir daha hatırladım.O resimler beynimde eskimemeliydi..Hep yeni hep canlı kalmalıydı.
İçimde yaşadığım bu duyguyu hiç hayata geçirememiş olmanın,başlamadan bitmiş her işin, yada başlayıp bitememiş her şeyin bıraktığı gibi bir sızı vardı.
O benim nefesimin sonuna kadar kara sevdam kalacaktı.Güneşlerden aydınlık kara sevdam, yolu bana hiç düşmeyecek kara sevdam..Pişmanlığım,iç sızım...Kraliçem kalacaktı....Ve ben sonsuza kadar onu sevecektim kendime söz vermiştim.

BAŞLIK YOK..BOŞLUK VAR

2008-03-08T12:27:00.004+02:00

Son bir kaç gün kalmıştı..Evde dinlenmeyle geçen sakin anneli günler yaşanıyordu.Anneden öğütler güzel yemekler herşey çok güzeldi.En çok da bu kadar mutlu olduklarına inanamıyorlardı.Herşey yolundaydı bebekler çok sağlıklıydı..Anne baba birbirine aşıktı..Kadın hayatında pek çok kez mutlu olmuştu ama hiç bu kadar olmamıştı..Durup durup eşine "çok mutluyum" diyordu.İçinden o anda gri bir sis geçiyor evhamına kızıyordu arkasından.Çok türk filmi izlemişti heralde.Adam bebelere isim listesini çıkarmıştı.Son günlere kadar didişmişlerdi.İsim koyalım derdi kadın adam son bir kaç güne bırakalım derdi.Kimbilir belkide adamında içinden gri bir sis geçerdi o anda..
Son kontole gidecekleri gün doğuma da bir kaç gün kalmıştı..Gitmeden bir iki gün önce oğluşu pek hareket etmiyordu.Doktor büyüdüler yer kalmadı içerde diyordu.Kız arkada olduğı için çokca oğlanı hissederdi anne..Sesine verdiği tepkiler karnındaki dönmeler çok eğleniyordu.Bu gebeliğin en güzel yanı tekmelerdi kadına göre dünyanın en güzel şeyiydi..İçinde mısır patlıyordu sanki.Geceleri dördü bir yatakta ve elele uyurlardı.
Doktora güle oynaya gittiler,doktor durup durup kadını takdir ediyordu bu dinamik sağlıklı mutlu hamilelikle sayılı hamileler arasına girmişti bile..Ama herşey içinden kaynıyordu kadının özellikle yaptığı hiçbişey yoktu..
Ultrasound cihazına yatarken bir daha hatırlattı oğlum çok sessiz dedi.Şimdi bakacaklardı işte içinin rahatlamasına çok az kalmıştı.
Herkes gülümsüyordu espriler yapıyordu..Adam kadının karşısında gözü ekranda sabırsızdı.Doktorun ellerin kadının karnında dolaşmaya başladı çok kısa bir süre sonra ellerinde ki titremeyi hissetti kadın.O anda dondu sanki herşey.Anında anladı ama anlamadı.Ne olduğunu sordu.Doktorun rengi atmıştı.İşte bu sarı renk anlatıyordu herşeyi ama anlatamıyorduda aslında.Anlamak o kadar güçtü ki böyle bişeyi.Israrla baktı bir daha baktı..Sonra adamı odaya çağırdı..Birşeyler konuştular.Anladı daha o anda anladı ama anlayamıyordu herşey donmuştu sanki uyuşmuştu..Sesler boğuk mu çıkıyordu?
Ayağa kalktı giyindi.Doktor konuşmasına fırsat vermeden hazır olup olmadığını sordu onu hemen ameliyata alacaktı.Oturdu hazırım dedi.O an içinde bir umut doğdu belikide çok hızlı hareket ederlerse bir şansları olurdu.
O sırada adam dengesini yitirdi.Koltuğa yatırdılar.Tansiyonunu ölçtüler.Kadın toparlandı.Adama dediki; herşeyin hayırlısı sen üzülme toparlan gidelim.Adam toparlandı vakur, güçlü, şefkatli ve donuk..İki acemi anne baba adayı birbirine yaslanarak ayakta durmaya çalışıyordu.Araba ile acil olarak hastaneye gidildi.Annelere haber verildi........
O arada serum verilmeye başlandı ameliyathane hızlıca boşaltıldı hazırlandı.Doğum için hayal ettikleri hiçbişey olmuyordu..Herşey bir film karesi gibi hızla gelişiyordu.Eşi elinden tuttu hastanenin kapısına kadar birlikte gittiler.Adam bembeyazdı..Ameliyata giren kadına iyi görünmek moral vermek için hayatının sınavını veriyordu....................
Gözlerini korkunç sansılarla açtı..Kızını bebeğini,canını verdiler kucağına..Oğlu gitmişti..Melek olup uçmuştu..Onu hiç göremeyecek, tekmelerin hesabını hiç soramayacaktı...Koklamak isteyecekti ama koklayamayacaktı.Melek olup gitmişti işte.Anneciğini babacığını bırakıp bebek başına gitmişti...
Kocaman bir ailenin en mutluyken aynı anda nasılda en mutsduz olabildiklerini ilk kez bu kadar can acıtarak tecrübe ediyorlardı.Herkes karmakarışıktı.O buz gibi ocak soğuğunda bebeğini koynunda uyuturken hep oğlu vardı aklında..O buz gibi toprakta yatarken üşüyormuyudu acaba? .......
Ne denirdi bu işe...?Ne söylenirdi.Kızı için Allaha binlerce kere şükrederken oğlu için nasılda yanıyorlardı.Adam oğlunu canını gömerken ilk kez ağlamıştı bu kadar..İlk kez dayanamıyordu...Eşinin görmemiş olmasına seviniyordu.Görse hiç dayanamazdı kadın.Kadında adamı düşünüyordu nasıl dayandı bu adam diyordu..Büyüyünce saçlarını uzatacağı oğlunu nasıl uğurlamaya dayanabilmişti. Elele ağlayıp konuştular.Kardeşine benziyormuş, kızdan daha boylu daha kiloluymuş.Kadın uzun uzun sormak istiyor, her ayrıntıyı bilmek istiyordu.
Nedensiz bazen doğumdan bir kaç gün önce gördüğü o korkunç rüyayı hatırlıyor,gördüğü o ciğerin kendi ciğeri olacağını hiç hesap edemeyişine yanıyordu.Ama yaşam biçtiği elbiseyi giydiriyordu herkese cihan alimi de olsan yaşanacak yaşanıyordu elbet.
Arkasından geçen günler için zordu yazmak yetermiydi..Ya da ne yazsak tam olarak anlatılırdı..
Bir gün öbür tarafta bütün aile birlikte olacaklarını düşünüp mutlu olmaya çalışıyorlar..Kadın bu acıyı unutmak istiyor.Amak unutmak istemiyorda.Oğluna meleğine ihanet olurdu bu çünkü..Çünkü onu çok seviyorlardı..Tek yapabildikleri onun için dua etmek..Dünyada nesef bile alamamış bir melek için ne yapılır bilmiyorlar çünkü..Dünyaları farklı da olsa oğlunun anne babasını tanıdığını ve çok sevdiğini bilmek iyi gelirdi belki..........................................................................................................................................................................................................................................

dönüşme

2008-01-26T16:15:00.000+02:00

son yazımda hayat bir masal değil demişim...doğru demişimde pratik olarak tecrübe etmemişim..haksızlık etmiyeyim kendime..içi boş bi laf değildi..yazarken ki ruh halimi bugün gibi anımsıyorum..sadece şu yaşıma kadar yaşadığım en koyu gerçekçiliği tatmamıştım..okuyunca ağzı iyi laf yapan teorisyen bir liseli havası gördüm kendimde.
oysa şimdi yazmaya henüz parmaklarımın bile varmadığı,içimi düğüm düğüm eden,boğazımı ahtapot gibi sıkan ve her dokunuşta deli gibi kanayan ve hep kanayacak yaram, yaramız açılmamıştı daha..
bu süreç bizi başka bakan bireylere dönüştürdü.dönüştürdü, pekiştirdi ama olmasaydıda olurdu..
bu bir prova yazısı.yazmayı deli gibi isterken.yazamayan şu ellerimi gerçeğe dokundurma yazısı..belki yüzleşirsem yine yazabilirim.zira duygularım bir çağlayan boğazımdaki yumru hayatımda ki yumru adeta..yazacağım..ama kimsenin okumasınıda istemiyorum aslında..dokunmayın acıyo yani..

döndüm/ilk yazım yakında

2007-04-19T19:51:00.000+03:00

S.O.S.

2007-01-06T10:08:00.000+02:00

Artık dayanamıyorum.Bugün doktora gideceğiz , en son konuşmamıza göre 20 ocak gibi idi doğum.Ben hala 23 ocak bile olabilir diyorum ama tükenmiş durumdayım.
Zaten hamileliğin son zamanları..Yatsan yatamazsın, kalksan kalkamazsın,yesen tadını alamazsın reflü başına musallat olmuştur bi kere..Bir de bunların üstüne sen tut hasta ol.Burnun aksın,boğazın şişsin,yatınca burnun tıkansın nefes alama.Ağzın açık uyumaya debelenirken boğazın kurusun reflün iyice gemi azıya alsın.Bebekler ayağa mı kalkmış ne olmuşsa kaburgalarından kalbine kalbine bassın.Bir de oradan nefesin kesilsin.Yataktan öldüğümü sanarak fırladım.Ne yapsam düzelemiyorum.Canım yanıyo ve zaten uyku sorunum olduğu için sinirlerim iyice zayıflamış.Başladım ağlamaya.Nasıl ağlıyorum nasıl ağlıyorum anlatamam.Allah bebeklerimizi sağ salim bize bağışlasın bir daha böyle bir çılgınlık yapamam sanıyorum.
Sabahları uyandığımda yüzü, elleri ayakları şişmiş ve yüzünde sivilceler çıkmış bir kadın görmek günümü başlarken bozuyor zaten.Kilomu merak edip tartıya dahi çıkmıyorum, zira hiçbirşeyi kontrol edemiyorum artık.Umurumda da değil zaten.Tek istediğim yüzü koyun uyumak ve ayakta iken yere baktığımda ayaklarımı görebilmek.
Bugün dr den sonra kuaföre gideceğim.Alsınlar beni elden geçirsinler.Belki biraz moralim düzelir.Aslında şu soğuk algınlığımı atlatsam bile biraz moral bulabilirim sanıyorum ama bilmiyorum çok kötü hissediyorum ben.
Bunu okuyan ve henüz hamile kalmamşı biri varsa sakın korkmasın çünkü benim 8 ayım harikulade geçti.Bebeklerimin yüzünü gördüğümde ne hissedeceğimi henüz bilmiyorum.Öyle şefkatli anne tripleri yapacak halim yok ve hatta laf aramızda yeni hayatımızdan da korkuyorum ama şu an karnımdaki dönüşleri hissetmek bile güzel.Yani bu yazı caydırma yazısı değil.Ama artık "dama dedim bu süreç bitsin yazısı"....
Şimdi bu halime bakmadan şirketten iki beyefendiyide alıp bir iş görüşmesine gideceğim.Bunu marifet olsun diye yazmıyorum.Aslında bı görüşmeyi sağlayan ayıyı boğmak istiyorum ama işte bazen kontrol edemiyorsunuz ve suyunuz boşalma riskine rağmen ve hatta çok hastayken bile iş görüşmesi yapmaya gidebiliyorsunuz..
Sahi bu kadar özverinin bir ödülü var mı? Yoksa biz eşşekliğimizle mi kalacağız?
Mesela madalya takacaklar mı bana? Yada doğum öncesi jest olsun diye çift maaş falan..?Tabi tabi...Görürseniz söyleyin benim onu diyecek halim bile kalmadı.
Ben gittim önce görüşme ,sonra doktor, sonra kuaför..Kısmetse yatacam sonra eve gidip.Kısmet olur mu ki.........?????????

Hafif Protest Ama Delikanlı Bir Yazı

2006-12-29T10:43:00.000+02:00

Artık sonuna geldik, deli gibi yıl kapatma stresi sona eriyor işte.Gerçi bizim gibi "beyaz türk" görünüp gıpgri koşulları olan sosyal gruplar için hala yıl bitmedi.Bugünde devam yarında devam.Ama psikolojik heralde yinede insanların üstünde bugün sonmuş gibi bir bayram -yılbaşı iyimserliği var.
Misal şirkette benden başında ki bit kadar bile hazzetmeyen bir arkadaş var..O bile böyle yüzünde bir iyimserlik, bir pozitiflik,karşılaştıkça kocaman gülümsemeler, olumlu mesajlar vermeler falan durumu var.Yani herkes birbirini hoşgörür durumda.Affetmişler birbirlerini kimisinin gençliğine kimisinin cahilliğine ,kimisininse yaşam koşullarına bağlanmış lanetliği.
İki gün önce patrona gidip senin kulisini yapan o p...nk o değil adeta.Herkeste bir şirinlik muskası olma hali.
Yahu ne var bunda pallascım iki günde olsa herşey iyi olsun sana ne zararı var demeyin.Bugün bunları izlemek bana şunları düşündürdü.
Aslında kimsenin duygu ve düşüncelerinde bir değişiklik yok , bu hengame bitip de herşey eski haline döndüğünde yine birbirimizin boğazına yapışacağız.Olmadık oyunlar kurup birbirimizi faka bastıracağız.Yine nefret edip yine dedikodular yapacağız.Tüm iyi dileklerimiz iki gün içerisinde birbirimize yollayacağımız yılbaşı bayram kartlarında kalacak.Yani arkadaşlar düşmeyin bu bir ülizyon.
Gözboyama ....
Eğer duygu ve düşüncelerimizde yada fiilimizde bir milad bir değişim planlıyorsak bunun sıradan günler olması gerekmediği gibi , özel günler arifesinde de yapabiliriz.Hiç itirazım yok. Ama zamanı ne olursa olsun bunu gerçekten yapabiliyor musunuz hatta devam ettirebiliyor musunuz önemli olan bu.
Aslına bakarsanız ben nefret ettiğimden hala nefret ediyorum.keşke etmeseydim ama ediyorum.Çünkü onlar bunu hakediyorlar.Bayramda ya da yılbaşında hadi bi öpüşelim adet yerini bulsun sonrasına bakarız diyemiyeceğim.Ne arabın yüzü ne şamın şekeri ...İstemem ne gelsin ne öpsün ne de hoşgörsün beni.
Beni gerçekten anlasın yeter.Gerçekten anladıysa ( nefret etmesi mümkün değil ;)) ) ve hala nefret ediyorsa sorun yok.Herkes birbirini sevemez yaşam bir masal değil.Ama önyargılı ezbere duygulardan hoşlanmıyorum.Ve bu özel gün ülizyonu ise önyargılı ve ezbere bir gelişme.Onaylamadığım gibi protestoda ediyorum.
Yarın işten çıkarken sadece elini sıkmak istediklerimi sıkacağım ve diğerlerini s.......tir edeceğim.
Varsınlar hakkımda ne düşünürlerse düşünsünler.Esen kalın...

BANA YOLLAMAYINIZ

2006-12-23T12:38:00.000+02:00

Az önce bi arkadaşımdan bir mail geldi.Mail son derece masumca yollanmış aslında.Ama ben hiç hoşlanmadım.Mailin içeriği şöyleydi; bir bebek resmi ,sanırım 7-8 aylık, bir yetişkin onu yanaklarının her iki tarafından sıkmak suretiyle maymuna çevirmiş.Çocuğun gözlerini görmelisiniz faltaşı gibi ayrılmış, şaşkın ne olduğunu anlamaya çalışıyor.O sırada bi hıyarda resmini çekip internette yayınlıyor.
Daha önce hiç düşünmemiştim ama o şaşkın ve panik halinde ki suratı görünce düşündüm işte.Bu çocuk büyüyünce nasıl bir karaktere sahip olacak?Mevkisi makamı, görüşü ne olacak? Ve o isteyecek mi böyle soytarımsı ama daha çok çaresiz görünen resminin internet aleminin sonsuz frekanslarından gezinip durmayı?
Her neyse abartmış olabilirim ama internette yayınlanan ve soytarı gibi gösterilen hayvan ve çocuk resimlerinden hazzetmiyorum.Bana yollamayınız.nokta..

Daha Çok Meme

2006-12-22T12:12:00.000+02:00

Şimdi ben bugün kart zamparaları yazmak istiyorum diyeceğim siz önceki yazımdan dolayı Neco'ya takıldığımı sanacaksınız..
Valla ilgisi yok.Neco'ya gelinceye dek akşam olur sabah olur akşam ve sabah bir daha olur.Hatta adamcağız masum bile kalır.
Çevrem belli bir yaşa gelmiş,belli bir kariyer yapmış( yapmamışda olur aslında), ölmeden önce ne kadar az meme ellediğini düşünüp daha çok daha çok ellemeliyim diyen aç kurtlarla dolu.
Yok yok bana yapılmıyor bu girişimler.Durşumdan mı, gözümde ki ben yemem ışığından mı,35 yaş kart zamparalar için çok kart olduğundan mı bilmem bana bulaşmıyorlar neyseki.Ama ben çok isterdim şöyle kendini bilmezin biri çatsada bana kedinin fareyle oynadığı gibi oynayıp anasından doğduğuna pişman etsem diye.Ama olmuyor..Niye onlar kimlere yanaşacaklarını biliyorlar.
Misal bu yıllar 80'lilerin yılları..Bu herifler bunlara takık durumdalar.Öyle başdöndürücü aşk sözleri,öyle iç bayıltıcı laflar ki sormayın gitsin.80'li lerin kolayca yediği ama öyle klişe,öyle bilindikki..Sanırım en az 1000 yıldır bu cümleler kuruluyordur.
Ben mi nerden biliyorum? Halime tavrıma yapışmış "gel bana anlat herşeyi dinler bi de akıl veririm ablam" etiketimden dolayı biliyorum.Gözbebeğimdeki şefkati gören dökülür bana.
Ama bende ki de yürek değil mi..Öğüdü ver ver sonra aynı filmi bin kere izle.Sıkıldım artık.Neyleyelim ki onları suçlamıyorum boşuna dememiş büyüklerimiz bir musibet bin nasihatten evladır diye..Ben kafalarını kırıp içine bağırsamda "adam yalan söylüyor tek derdi seni mıncıklamak,şeyinin derdinde" diye bi işe yaramayacak biliyorum.Üzülerek izliyorum.Her kart zamparanın dişine göre bir çıtır bulup onunla yüzyılın aşkını yaşıyomuş gibi oynamasını.Bebeler sanıyor ki ben çok farklıyım.
Aslında adam öyle akıllı ki eve, düzenine,kariyerine ,hanımına bulaşmasın diye satır aralarında hep mesaj veriyor."Karım çok iyi bir evhanımı ","aslında çok düzenlidir" "konuşacak şeyimiz bitti","dışarda ki dünya ya ayak uyduramıyor"vs vs vs. Aslında bu tip lafları yani karıları ile ilgili yorumları mecbur olmadıkça yapmazlar, yokmuş gibi davranmayı tercih ederler.Sadece korumak zorunda oldukları bir düzen olduğunu ima ederler.Ama bunu anlamayacak kadar sarhoştur küçük kızlar.Adam artık başka meme ellemek isteyip hanım kızı ufaktan ufaktan uzaklaştırıp da kız buna bir anlam veremez ve sonsuz aşkın nolupda bittiğini sorduğunda adamdan somut bir cevap alamaz.Ve ısrar ederse zzavallıcık "ama ben sana demiştim, sorumluluklarım var "der ve gider."ya da sen benden çok daha iyilerini hak ediyorsun o adamı bul ve sonsuza dek mutlu yaşa.İşte o zaman kendimi gerçekten mutlu hissederim" gibi yüzyılın geyiklerini sarfederler.Aslında adam çoktan mıncıklayacak başka meme bulmuştur.
Aslında ne ilk ne sondur hanım kız.Ama o sanır ki evliliğni yürütmek zorunda, öyle olmasaydı evinin hanımı olurdu kesinlikle.İşte hayat bu orta yaşlı adama ve bu genç kıza acı bir oyun oynamış adamın eşini ondan önce çıkarmıştır yoluna.
Tabi ki daha edepsizce olan karşılıklı "al gülüm ver gülüm "esasına dayalı kart zampara çıtır sevgili örneği var.Onlara lafım yok.Kimse kimseyi kullanmıyor ya da karşılıklı bir kullanma söz konusu.Ama bu dediğim varya..Yazık nasıl bir travmaya sokuyolar bu zavallıları.Nasıl ömür boyu yaşanacak bir yüke garkediyorlar.Sonra da ilişki sorunlu bir sürü insan çıkıyor ortaya.Aslında daha diyecek çok sözüm var ama en iyisi "mani oluyor halimi takribe hicabım" deyip ağzımı daha çok bozmadan yazıyı bitirmek.

çok zor oldu artık

2006-12-21T09:41:00.000+02:00

doğurmama 1 aydan az kaldı.ben evde ikizlerimle daha çok vakit geçireyim diye işime son güne kadar gideceğim dedim.hala da çalışıyorum ama doğuma 1 aydan az kalınca işler güçler, ev ,ilişkiler herşey zorlaşıyor.hele bir de yılbaşı promosyonlarının tüm sorumluluğu sırtımdayken.
gece yatamıyorum, karnımda alışık olmadığım kocaman bir kütle ile sağdan sola dönmek, o bedene hükmetmeye çalışmak çok zor.inat edip o tarafıma dönük uyumak istiyorum ama sonradan gelen o ağırlık popomu bi uyuşturuyo kiiiii....sabahlar sabah olmuyor.sonrada işe gelip artık iyice strese bulanan işlere dalmak varya..
ne bilim..zor oldu...eve gidip yatmak istiyorum .:)) sonra yatamadığımı farkedip ondanda vazgeçiyorum.aslında ne istediğimi bende bilmiyorum..ikizler kaburgalarımı kırıyor şu an..ve işler tepemde..şöyle ağız tadıyla dertleşemedim bile..gidiyorum ben.sonra yazarım

neco gidebildi mi?

2006-12-19T17:32:00.000+02:00

ve bu gitmek de necoya huzur vermedi nitekim..bazen gitmekle bitmiyor iş..her seçtiğin yolda keşkelerimiz, acabalarımız olacak..hayat böyle yaşadığımızı biliyor ,yaşayamadığımıza merak ve özlem duyuyoruz.ama her yol kendi içinde mutlulukla mutsuzluğu barındırıyor..sonsuz huzur ya da sonsuz elem yoktur bence..neco yeni bişey yapmak istedi çünkü yaşı geçiyordu..bence pişman..bu hengameyi yaşayamacak kadar yorgun ama artık babayiğitliğe kirli atık sürülmez..adam türkiyeye meydan okumuş.eminim aklından geçiyordur bunlar ya da geçecektir.yeni seçtiği hayat da rutine dönmekten kurtulamayacaktır.
en çok tatil zamanı olur..çekip gidelim buralardan deriz,hatta çok sevip oraya yerleşmeyi düşünürüz.ilk gecelerde kendi yatağımdan daha rahat dediğimiz yatağımız bile sıkar..eve gelince..aman evim heryerden sen rahatsın deriz.kendi banyomuzda duş almadan yıkanmış saymayız mesela.ne bilim ait hissetmek ya da ait olmak hepimizin ihtiyacı..adacağız gittim dedi.bu kadar ağıza laf yetiştirmeye çalışıyor.huzur nerde kaldı?bodrumun güzelim mavisini seyredip şarap içecek hali kalmı ki?

2006-12-12T11:32:00.000+02:00

Şöyle bir baktım en son doğum günümde yazmışım.Aslında hikayeme d.günümden 2 gün önce başladığım için bir anlamda yanlış başlık atmışım.Zira sistem yazmaya başladığım günü atıyor bloga ve ben bitirdiğim gün d.günüm olduğu için başılığı da öyle atıyorum.Bu gereksiz d.günü açıklaması bitti sanırım.Artık normal normal yazayım diyorum.
Ben yazmayı o yazıyı takip eden günlerde bıraktım.Kendimce haklı sebeplerden dolayı.Şu anda da düşününce yine haklı buluyorum kendimi.Tek bir farkla..Nedenime neden olanları zerre kadar umursamıyorum.Hani ne diyorlar "under the my pe....." :))
Yazmadığım bu süre boyunca tüp bebek tedavisi gördüm.Bir sürü ilaçlar, iğneler oldum, İki kez genel anestezi isteyen operasyon geçirip bir sürü duygu yaşadım..Yaşadık..Sevgili eşimle...Sevgili ailemle.Bekleme sürecimiz vardı.Bekledik.Sonuç aldık.Mutluluktan ağladık.İnanamadık.İdrak edemedik..Tebrikleri kabul etmek için üç aydan biraz fazla bekledik.Zira nazardan korktuk.O kadar gecikmiştikki..Eh yaş 35 olmuştu...
Tebrikleri kabul ettik.Karnımın büyümesini bekledik.Kendime hamile elbiseleri almadım.Dar dar giydim.Karnım belli olsun diye.Kendimi öyle çok beğeniyordum çünkü.Eşimde öyle.Bazı erkekler eşlerini o halde görmekten pek hazzetmezlermiş.Neyseki benimki beni böylede çok sevdi. (Yada sevmiş gibi görünmeyi borç bildi.Yoksa başının etinin yerdim Allah biliyor)
Ama şişik ayaklarıma, ve şişik karnıma bakıp bakıp gülümsemesinden gerçekten sevdiğini tahmin ediyorum.
O kadar iyi geldiki bana hamilelik.Saçım başım, tenim, rengim herşeyim güzelleşti.Ya da ben kendimi harika hissettikçe içim dışıma yansıdı.Hiç şikayet etmedim bir gün bile.Çok kolay olmadı hamileliğimde..Gerçekten ..Zordu ama inanılmaz bir deneyimdi.
Şimdi yaklaşık bir ay var doğurmama.Hala çalışıyorum.Son güne kadar da doktorum dur demedikçe çalışacağım.Evet yine tekrarlıyorum hiçde kolay değil.Ama başımın üstünde yeri var.En çok bir ay daha zor.Sonrası bilinmeyene doğru bir macera benim için.Ve ben koç burcu kadınıyım macerayı ve zoru severim.
Bebeklerime gelince..Evet bebeklerim...Çünkü ikizlerim olacak...Üstelik evdeki cinsler eşitini bozmadılar yavrularım.Ayrı yumurta ikizi tabiki..
O kadar şekerler ki karnımın içinde mısır patlatıyorlar sanki.Her daim bir aksiyon var.Ve ben bu aksiyonu seyretmeye bayılıyorum.
İşte tüm bunlardan sanırım birazda agresif olan ruh durumum tamamen ehileşti.Duruldu.Hiç kimseyi ve hiç birşeyi takmaz oldum.Bu gebelik beni light yaptı,eski halimden eser kalmadı desem yeri.Ve boşşşvverrrr dedim kendime yazmak istiyorsan yaz kızım.İşte böyle yazasım yeni geldi.O zaman düşündüğümde haklı olduğum o sebebi bir kenara özenle bırakıp canım tamda bu saatlerde yazmak istediği için yazmaya başladım.
Ne bilim belki bebelerim doğunca yaşadıklarımı yazarım.Belki de hiç onlara değinmeden içimde biriken hikayelere devam ederim.
Ama blogumu özlemişim onu fark ettim.Yazmayı ne kadar önemsediğimi fark ettim..
Ne yazacağımı hiç bilmediğim yeni yazılarda görüşmek üzere..Esen kal blog alemi her nerede yaşıyor ve yaşatılıyorsan..
Ezeroya hususi not:ezerocum taşıma beni..Ben alışkanlıklarına düşkün bir kadınım ve blogum burda kalsın.

BUGÜN YAZARIN DOĞUM GÜNÜ...MUTLU YILLAARRRR BANNAAAA..MUTLUUU YILLARRRRR BANAAAA..İYİKİ DOĞDUUMMM BEEEEENNNNNN

2006-04-17T12:48:00.000+03:00

Koyu pembe boyalı evinin duvarının önünde yerde oturuyordu.Başının hemen üstünde maviye boyalı ahşap penceresi vardı..Mor renkli ahşap ev kapısı ise duvarın diğer yanındaydı..
Oturduğu yerde ağzında bir saman parçası çiğniyordu..Gözlerini kısmıştı,uzaklara bakıyordu.Uzaklara bakıyordu evet ama gözünün görebildiği uzaklara değil.O'nu bu pembe boyalı evin duvarına getiren,kopup geldiği uzaklara bakıyordu.Ayağında eski bir kot pantolon,üzerinde beyaz yarım kollu bir atlet,ayağında yeni olmadığı her halinden belli bir sandalet ,çapası yanında öylece epeydir oturuyordu.Evin içinden ince bir ses yükseliyordu.Çalışırken hep dinlediği Zuhal Olcay ; 'güller ve dudaklar şimdi'.........
Bu ses tek dostuydu nicedir.Hoş bu köye geldiğinden beri herkesle arkadaş olmuştu ama gerçekten çemberinden içeri kimse girememişti.Üç yıl önce o'nu , o eden herşeye küsüp alıp çantasını arabaya atladığında bu köyün yerini bile bilmiyordu.Öyle kopmuştu ki herşeyden yolda uğradığı yerlerden birine , içi ısındığı herhangi bir yere yerleşme kararı almıştı.Bu köyün yoluna ilk girdiğinde zeytin ağaçları çekmişti ilgisini..Serince esen rüzgar yüzüne çarpmıştı arabadan indiğinde.Çoğu beyaz kerpiçten evler..Tek katlı okul binası ,ortada gezen kaz sürüleri, ahşap çitle çevrili küçük bahçeler..Bahçelerde ekili sebzeler..Sanki ilkokul hayat bilgisi dersinden fırlamış bir resimdi bu köy..Muhtar ile konuşurken köyün biraz dışında bir de dere olduğunu duyunca "tamam" dedi.."İşte burası." Bir ev buldular ona kiralık.Geçen yıl şehre göçen Zekeriya "emmilerin " evinin boş olması onun için büyük şanstı. "Köylük yerde kiralık ev çok zor Demir oğlum" demişti muhtar.
Evi tuttu , köyden birkaç kişi ile temizlediler, gitti şehirden yeni eşyalar aldı kendine..Oturma odası ve yatak odası..Mutfak için birkaç parça birşey.Sadece eski evinden kap kacakla müzik setini getirtmişti.Televizyon izlemek isterse kahveye gidiyordu.Sadece gazete okuyordu.Bolca müzik dinliyordu.Kitap bile okumuyordu.Kitaplarının hepsi yeni köy evine yaptığı kitaplıkta duruyor ama o bir tanesine bile dokunamıyordu.Doğrusu bunun için kendisini zorlamıyordu da..
Elektriği suyu olan bir köy olduğu için çok zor olmadı alışması.Herkesle arkadaş olabildi.Her günü neredeyse birbirnin aynı geçiyordu.Sabah beş buçukta kurulmuş saat gibi uyanıyor.Günü karşılıyor..Bazen çıkıp yürüyor bazen öylece yatakta dönüyordu.Ama mutlaka uyanıyordu..Yarım saat sonra birkaç saatliğine tekrar uyur, uyandığında iyi bir kahvaltı yapardı.Sağa sola uğrar kahvede iki çift laf eder,köyün öğretmenine söz verdiği üzere çocukların
haftada bir dersine girer onlarla sohbet ederdi..Öğretmene göre çocuklarla sohbet etmesi hem ona hem çocuklara iyi geliyordu.O çocuklara vizyon katıyor , çocuklar ona tazelik aşılıyordu.Şu vizyon katma lafına çok gülmüştü öğretmen söyleyince. "Allah aşkına Emin" demişti "benim gibi adamın katacağı vizyondan bu çocuklara hayır gelmez, gel vazgeç bu işten"
Ama Emin öğretmen vazgeçmemişti. "Demir bu senin içinde iyi olacak, yitirdiğin inancın heyecanın yeniden gelecek, hem senin bilgin ve birikiminde bir adamın benim çocuklarıma vereceği çok şey var, sen farkında değilsin ama ben bile senle sohbet ederken bir sürü şey yazıyorum kafama."
Bunca güzel söze Demir dayanamadı ve kabul etti.Çocuklarla sohbet ederken kendini başka bir dünyada buluyordu.Öyle boyutları vardi ki bu çocukların ,bu işi yapmaktan çok memnundu aslında.Bunu sonradan farketmişti.Köydeki en heyecanlı aktivitesi bu idi Demir'in ve bu ona yetiyordu.
Yaslandığı duvara güneş vurunca kalkmak ihtiyacı duydu.İçeri girdi hortumu çıkardı bahçeyi sulamaya başladığında yine uzaklara daldı.
Emniyetteki sorgusu geliyordu sık sık aklına.Ne uzun bir akşamdı.Ne boktan bir gündü.Hatırlamak istemiyordu.Ama eski hayatından gelen bir haber ona o günleri o kadar net hatırlatıyordu ki.Üç yıldır hiç hatırlamadığı detaylar geliyordu gözünün önüne..Olmadı, rahat edemedi, içi daraldı , su hortumunu öylece akarken bırakıp köyün dışına doğru dereye yürürken buldu kendini.Koyu bir gölgelik vardı dere kenarında.Ayaklarını katladı suya daldırdı, öylece kaldı.
O akşama döndü yine, silahların patladığı ne yapacağını bilemeden oradan oraya koştuğu akşama.Oysa herşey ne güzel başlamıştı.Sevgilisi ve arkadaşları birlikte bara gitmiş içiyorlardı.O zamanlar o bar çok popülerdi şimdi öylemi acaba diye geçirdi içinden.Hoş beş, muhabbet sohbet derken birden karışan ortamda etrafa bakınırken bulmuştu kendini.Sevgilisi geldi gözünün önüne ,kocaman kahverengi gözlü güzel Ayşe.. Bazen öyle bir bakardı ki Demir'e ..Demir'in içi erirdi.Çok kısa sürede tanışıp sevgili olmuşlardı.Öyle tutkulu bir aşktı ki bu, ne kavgaları biterdi ne de sevişmeleri.Ayşe ile sarmaş dolaş bir alışveriş merkezinde gezerken annesi ile karşılaşmışlar ve bu zamansız tesadüf Demir'in annnesi ile Ayşe'nin tanışmasına sebep olmuştu.
Annesi ilk andan sevmemişti bu kızı.İlişkileri devam ettiği sürecede bunu sık sık oğluna tekrarlayacaktı.Ama gözleri birşey görmüyordu onların.Kız başına buyruktu biraz ama Demir'e göre evlendiklerinde düzelirdi.Demir evlenmeyi bile düşünüyordu ama kızın başka gizemli bir havası vardı.Belki de o bu gizemli havayı seviyordu.Bir de kocaman kahverengi gözlerini.
O akşam arkadaşları ile birlikte o bara Demir'in doğumgününü kutlamaya gitmişlerdi.Herşey çok güzel başlamıştı.Gecenin ilerleyen saatlerinde polis bara gelmiş kimlik kontrolu yapmaya hazırlanıyordu.Demir'in arkadaşları ve Demir gayet sakin kimliklerini çıkarırken Ayşe biraz gerilmiş ama belli etmemeye çalışmıştı.Ama her dakika sevgilisinin gözlerine bakan Demir bunu farketmişti.Ayşe'nin gerginliği görevlilerin onlara yaklaştığı sırada artmış o anda elini cebine hızla atıp aynı hızla Demir'in ceketinin cebine sokmuştu.Demir Ayşe'nin eli cebindeyken elini cebine sokup yakalmış gözlerine bakıyordu.Kontrole iki masa kalmıştı ki Demir Ayşe'nin avuçlarında ufak bir naylon poşet farketti.Ufacık cebin içinde iki elin ,iki sevgilinin,iki rakibe dönüşmesinin mücadelesi veriliyordu.Erkek kuvvetini kullanıp Demir kızın elinden poşati aldı ve çıkarıp baktığında gözlerine inanamadı.Uyuşturucu poşeti tutuyordu çünkü elinde.Ve görevliler bir masa önlerindeydi.Panik halinde elindekileri yere fırlattı.Kız kıpırdanmaya başladı.Yakaladığı bileğinden çevik bir hareketle sıyrılıp sağlı sollu insanları ittirerek kaçmaya başladı.İşte o an etraf hareketlendi.Bir iki sarhoş gaza gelip taşkınlık çıkardı.Polisler Ayşe'yi yakalamaya çalışırken bir kısmıda ortamı yatıştırmaya çalışıyordu.O sırada bir iki silah patladı.İnsanlar kaçıştı.Demir şok içinde etrafına bakıyordu.Ayşe'nin onların yanından sıyrılmasıda gözden kaçmamıştı.
Kendini ve bir kaç arkadaşını daha emniyette buldu Demir.Sorgusu yapılırken en çok Ayşe'ye takılıyordu aklı ve içi çok acıyordu.Doğrusu büyük bir şok yaşıyordu.Sorgusu çok kolay geçmedi.Emekli emniyet müdürü amcasının sayesinde ve delil yetersizliğinden serbest bırakılmışlardı ama o vakte kadar bayağı hırpalanmışlardı.
Sonradan öğrendiğine göre Ayşe bir kuryeydi ve o akşam içmek için yanında bulundurduğu uyuşturucuyu yakalatmamak için Demir'i harcamayı göze almıştı.Ve yine söylenene göre Demir'le tanışmadan çok kısa bir süre önce hapisten çıkmıştı.
Demir otuzbeş yaşında üstdüzey yönetici bir adamdı ve hayatının şokunu yaşıyordu.Kendine gelmesi zor oldu.Aslında gelemedi.O yüzdende işinden istifa ettiği gibi atlayıp arabasına kendini yollara attı.Annesi ve babasına göre bu olayı gereksiz yere bu kadar büyütmüş bu beşpara etmez kız için kendi hayatını ve kariyerini boş yere harcamıştı.
Oysa Demir'in derdi o kız değildi.Evet çok aşık olmuştu hiç birşeyi gözü görmemişti doğruydu .Ama Demir ,Ayşe ile beraber yok olan inançlarının yasını tutuyordu.Bir insana inanmanın bedelini ödüyordu.O'na göre insanlar kötü olmazdı onları kötü yapan içlerinde bulundukları durumdu.O'na göre bir insana inanmakla başlardı herşey...Ve görünen o ki bir insana inanmakla da bitiyordu.Aptallığını hiç affedemiyordu.Merhametini ve aşkını böylece paçavra gibi harcatacak kadar kör olmaya dayanamıyordu.Demir'in derdi kendi ileydi.Ayşe çoktan tarih olmuştu.
Ayakları üşüyünce suyun içinde kendine geldi.Eve vardığında gün iyice batmak üzereydi.Yemeğini hazırladı.Zuhal Olcay'ı dinledi yine en çok da "bal arısı"nı..
Sonra çıktı kahveye gitti.Annesini aradı. Babası ile konuştu.Israrların önünü kesmek için onlara geleceğini söyledi , ama bunun kalıcı olmayacağını söylemedi.
Kahvedekilerle bir kahve içip eve döndü, bahçeye çıktı,hamağa uzandı.Ağustos böceklerini dinledi.Sonra düşündü...
NE GEREK VAR HERŞEYE YENİDEN BAŞLAMAK İÇİN,
HERŞEYİN BAŞLADIĞI BURAYI TERKEDİP ORALARA GİTMEYE..
HEP PEŞİNDE KOŞTUĞUM ŞEY BURDA DEĞİLMİ ASLINDA..??

Arif Olmak Çözmez Bazen Meseleleri,Kader Ruhun Elbisesi...

2006-04-12T10:16:00.000+03:00

"Bazı şarkılar vardır, milyonkere dinleseniz her keresinde farklı bir şey bulursunuz.Bazı hayatlar vardır ,elli yıl aynı şeyi yapsanız yine tad alırsınız ve bir ömrüm daha olsa böyle yaşarım dersiniz...."
İşte böyle başlıyordu Arif gazetede ki köşe yazısına.Eski deneyimli bir yazar olmasından çok bir yaşam adamı olmasıydı onu gazete köşelerine taşıyan.Her bilgisayarının başına oturduğunda karnına ağrılar girer, konu sıkıntısı çekeceğini düşünür bunalırdı.Aklından o ana kadar geçmemiş bir kelime ile başlar ,dakikalarca durmadan , okumadan, parmaklarının ucundan ekrana akan harflere bakmadan yazar dururdu.Bir gün bir yerde tıkanacağından, yazamaz olacağından o kadar emindi ki.Ama o gün gelene dek yazacaktı.Yaşananı değilde yaşananın içinde bırakan etkiyi yazmayı severdi en çok.Söz gelimi bir restorana gittiyse ve iyi bir yemekle iyi bir sohbeti birleştirdiyse, cümlelerinde sohbetle yemeğin lezzeti birbirine girer ,öyle güzel betimlemeler yapardı ki yemek için mi yaşamak, sohbet için mi ölmek birbirine girerdi.Ama bu Arif'in hayatındaki lezzetin sırrıydı işte.Herşeyden kendi istediği kadar alıp başka bir tad elde etmek...Bir kadeh pembe şarap, iyi terbiyelenmiş bir et, bir tutam merhamet, göz kararı güneş ışığı,alabildiğine tebessüm...İşte böyle bir adamdı Arif.Yazarken kullandığı kahramanlar çoğunlukla hayal olur , o kahramanlar genellikle karşı cinsten seçilirdi bilinçsizce.Bunu farkettiğinde uzun uzun düşündü ancak bir yere varamadı.
"Belki de dedi başka bir beyin gibi düşünmek ilginç geliyor bana ve hep karşı bir mantıkla yazıyorum."
Sonra da yüzünde soran bir ifade oluştu.Karar verememişti.Ama çok da üstünde durmadı.Her ne ise hoşuna gidiyordu..
Gazeteye o gün, o cümlelerle başladığı yazı bittiğinde arkasına yaslandı .Bırakma kararı aldığı ve artık günde üç tane içtiği sigarasının ikincisini yaktı ve yazısını okudu.....Bir daha okudu...bir daha okudu...
Bu yazıyı kızı okuyunca ne düşünecekti acaba?İyi şeyler düşünsün istedi içinden.Dua etti sonra bunun için.
Zira geçen akşam hastane odasında babasına "ben hasta olmasaydım sen daha mutlu olurdun baba, özürdilerim " dediğinde Arif'in dizlerindeki bağ çözülmüştü.
Durumu dramatize etmemeye özen göstererek başını okşadı kızının,
"sen olmasaydın ben olmazdım kızım, her ne şartta olursa olsun iyki varsın" dedi.
Kolay değildi gencecik kız kanserdi ve tedavilerin biri bitiyor diğeri başlıyordu.Tedavinin yıpratıcı sürecinemi yansın, kızının vücudunun hırpalanmasına mı yansın yoksa yaşıtları kafelerde, sinemalarda gezerken onun camdan dışarı bakmasına mı yansın bilemiyordu.Eşi ile ayrılmıştı ama bu durum ortaya çıktığından beri birlikte gibiydiler.Bu durum onları birbirine yaklaştırmıştı.Ama sadece insan ve dost olarak, aşk çoktan bitmişti.Şimdi kızları için omuz omuza mücadele ediyorlardı.Eski eşi doktordu.Çalıştığı hastanede en iyi şartlarda bakılıyordu kıza ama bu onları rahatlatmıyordu.Hangi anne baba rahat edebilirdi ki bu durumda.
Yazıyı gazeteye yolladı.Yerinden kalktı bir çay aldı , dinlediği müziği değiştirdi.O sırada telefon çaldı.Arayan eski eşiydi.Hastaneye gelip gelemeyeceğini soruyordu.Telaşlandı ama sesine yansıtmadı, "ne oldu?" dedi sakince."Hiç dedi önemli bişey yok, kız senle olmak istedi sadece."
Rahatladı.Yazı için evde olacağını söylemişti kızına ama demekki ihtiyaç duydu dedi.Karısına geleceğini söyledi telefonu kapattı.Bir duş aldı yola çıktı.
Kızı giyinmiş ,süslenmiş onu bekliyordu.Eşide şık görürünüyordu.Ama odanın kapısında karşıladılar Arif'i.Birşey anlamadı.Kızı sarıldı öptü onu "hoşgeldin gönül adamı Arif" dedi kıkırdadı arkasından.Arif öylece bakıyordu anlamaya çalışarak.Sonra babasının elinden tuttu ve odasına götürdü.O danın ışığı kapalıydı bir den açıldı annesi, babası, gazeteden yakın bir arkadaşı onu karşıladılar.Kız eline pastayı almış mumları üflemesi için babasına uzatıyordu."Doğum günün kutlu olsun babacığım" Şimdi anlamıştı bugün 12 Nisandı.Doğum günü...Doğum gününü yeni hatırlaması ondan duygusal bir değişiklik yaratmadı ama şaşırmış gibi yaptı, tabi kızının oyununu bozmamak içindi herşey.
Alkışlar, kutlamalar , pasta kesmelerle yarım saat geçti.Arif tuvalete gitmek için izin istedi, kendini toparlaması gerekiyordu.Doğum günü umurunda değildi ama meleğini hayata bağlayan herşeyi önemsiyordu ve bugün için çok önceden hazırlandığı o kadar belliydi ki.Arif'e hayatında hiçkimse kızı kadar sevildiğini hissettirmemişti.Arif kızı ile anlam buluyordu ve onun olmama ihtimalini düşünmek bile istemiyordu.Tuvalette elini yüzünü yıkadı biraz kendini toparladı ve o daya çıktı tekrar.O daya girdiğinde insanlar gitmek üzereydi.Hepsi çıkıp gittikten sonra kızı babasının elinden tuttu ve dediki, "bittimi sanıyorsun, yanılıyorsun....bak!" dedi başucunda duran kitabın arasındaki iki bileti çıkararak..
Arif'in ve kızının birlikte en çok gitmeyi planladıkları müzikalin biletini tutuyordu elinde.Arif "e çok şımarttın ama beni bugün, bak çekemezsin sonra kaprisimi " dedi gülerek.
"Bana pahalı bir yemek ısmarlayacaksın merak etme..Faturayı gördüğünde şımaracak halin kalmayacak..Önce yemek sonra müzikal.."
Birlikte çıkarken eski eşine bu organizasyon ve biletler için teşekkür etti Arif.
" Benim için zevkti, kızımı eğlendir ama yorma sizi bekliyor olacağım " dedi.
"Hiç merak etme dedi adam, keşke kendine de bilet alsaydın.."
"Nöbetçiyim bu akşam keyfinize bakın onun mutluluğu bana yetti zaten"
Eski eşini öptü ve çıktılar kızıyla.O gece hastalıkla ilgili hiçbirşey konuşulmadı.Geleceğe yönelik planlar yapıldı ,sonra oyun izlendi ve hastaneye çok mutlu döndüler baba kız.
Arif eve döndüğünde gazeteye yolladığı yazıyı bir kere daha okudu..
Ve ertesi gün gazetede yayınlanacak yazısına şöyle bir ek yolladı..
"Bazıları vardır havadaki oksijeninizdir, gözünüzün bebeğidir.O olmadan hiçbirşey olmaz.
Yazının başında "bir ömrüm daha olsa yine aynı şeyi yaşarım dersiniz" dedimya..Bin ömrüm olsa kızım, bininide sana adarım kaderin hiç değişmeyeceğini bile bile..Sen var oldukça ben, ben oldukça sen olasın diye.Mutlu ol ışığım....

EngıriEntSedGörlsSıkrimm

2006-04-06T09:40:00.000+03:00

Hayat çoğu zaman zorlar ya insanı, herkesin taşıyacağı kadar diye de dilekde bulunuruz hatta....Bazen yarayı gereğinden fazla kaşıyo bence.Yani, "ben bundan aldım dersimi", "bunu öğreneli çok oldu biliyorum" demeyi bile takmıyor.Ha bire kaşıyor kaşıyor...Kanatana kadar...Kanayınca iş bitse iyi bi de etrafı batırdığına yanıyorsun.Yani iki ucu boklu değnek....
Dişini sıkıp dirensen, yenilmeyeceğim desen bir dert.Zira senin kontrolünün dışında çıkıveriyor bir yerden..Yanında kim var? Utanılacak bir yerde misin? Karşındaki ya da karşında kiler seni anlayacak durumda mı? Sen bu ani çıkışı taşıyabilecek durumdamısın?Bazen insanın ruhu sırat köprüsünden nazikce bir ipe bağlı oluyor.Taşıyamıyorsun işte.
Hadi dişini sıkmadında her durumda her psikolojini rahat rahat yaşamak adına koyverdin kendini.O daha feci bi durum.Çünkü o zaman zayıf,sümsük,duygusal,sümüklü bir aptal oluyorsun.Hemen sorarlar, "aaa sen balık burcumusun yoksaaa?" Ben senin ebeninki burcundanım..Nasıl iyi midir, anlatmak ister misin?
Yani bunun bir ortası yok ben onu anladım.Sözgelimi benim öfke sorunum var artık.Sırf kontrol etmeye çalışmaktan kanımca...Ama kontrol edemiyorum.Yanaklarım uyuşmaya başlıyor.Nefeslerim sıklaşıyor.O anda yedi cihan pehlivanı gücünde hissediyorum kendimi.Kalbimde kocaman bir şey patladı patlayacak.Gözlerimde bir alev topu..O sırada karşımda ki bunu anlamadan mal mal espri yapmaya devam ediyorsa ilk onu katlederek başlamak istiyorum seri cinayetlere....
Ya bunları seçemeyecek kadar az bileydim.Ya da gamsız olaydım..Hiç biri oldum sonuçda..d şıkkı...hiçbiri...
Tek istediğim bir türlü koyveremediğim hönküre hönküre ağlamamı koyvermek artık.Kabız sulantılardan sıkıldım zira..Ve yazın tatil yaptığımız yere gitmek.On gün bana yeter sanırım..Bu kadarda tok gönüllüyüm yani.
Şu yaşa geldim ,"ben aslında iyi biriyim" demek istemiyorum.Bazen öyle çıkışlar yapıyorum ki ben aslında iyi biriyim demek zorunda hissediyorum kendimi.Ama çok tutuyorum kendimi gerçekten.İnanılmaz motive etmeye çalışıyorum.Dışarı hiç renk vermiyorum mesela.Kimse inanmaz bunları yazdığıma.Ama yazıyorum..yaşıyorum çünkü..
Biliyorum hayat gerilmeler ve gevşemeler bütünüdür..Ben gerik tarafındayım şu an..Ama sanki çok gerdi bu kez..Gerince geldi haliyle.Hep derim gelenlerinde vardır bir diyeceği, ürkütmemek lazım..Hatta kapılarımı kapatır onları dinlerim epeyce..Şikayet etmem sizin anlıyacağınız..Ama bu kez kapıyı onların üstüne kilitleyip kaçmak istiyorum..Gelenlerin gelmişine geçmişine küfredip üstüne bir de hareket çekmek istiyorum.
Kendime çay alacağım ama sigara içmeyeceğim..Biraz kendimle kalıp, sonra işime bakacağım..Bir şey söylemek istiyorum..Hayatımın içinde olan ve beni okuyan dostlarım...Bu yazı için bana dönmeyin lütfen..Belki yorum yaparsınız ona bişey demem ama arayıp "nnnooollldduuuuu?" demeyin bana hiç oralarda değilim çünkü..

NE OLDU SİZE ??NE OLDU BÖYLE??

2006-03-30T13:00:00.000+03:00

Yerlerde ki ve göklerde ki ilkbahar elektriği sizi de mi çarptı ben gibi?
Hiç birinizin sesi soluğu çıkmıyor.
Uzmanlar havadaki ve yerdeki elektriğin şiddetini temiz hava,bol meyve sebze ile azaltabilirsiniz diyor.İşi abarttım yosun kapsülü alıyorum.

DELİ SAÇMALARI

2006-03-11T10:28:00.000+02:00

Masanın bir ucunda hep bekleyen oturuyor, hiç bir şey demeden bakıyordu sadece. Orada olması o masada olan biteni takip etmesi anlamına gelmiyordu.Aklı fikri herşeyi beklenende idi.
Nafile bir bekleyiş olduğunun son derece farkındaydı, beklemek onu yormuyordu.
Masanın bir ucunda yetişmeye çalışan vardı.O da aslında orada idi ama aklı ve heyecanı o kadar hızlı yol alıyordu ki çokkktaann masadakiler geride kalmıştı bile.Yetişmeye çalışanın hemen yanından bitkin olan vardı.Orada bıraksalarda kıvrılsa uyusaydı.O kadar bitkindi ki hiç bir şey umurunda değildi.Aslında o da bu masayı pek umursamıyordu.
Rahat bir yerde uyumakdı tek isteği, kendini uyuşturmak hiçbişeyin farkında olmamak.Onun yanında keder duruyordu.Kendine acımaktan başka sanatı olmayan keder masada ki en hazin öykünün sahibiydi kuşkusuz.Anı yaşayansa hepsinden farklı olarak o masada ve herşeyin farkındaydı.Tek tek gözlerine bakıyor hepsinin ,içinden yorumlar yapıyor ,için için alay ediyordu onlarla.Hepsi hakkında bir yorumu vardı.Ama doğru ,ama yanlış... Belki de en büyük hatasıydı geçmişten ders almayıp ,geleceğe dair plan yapmaması.Ama o buydu işte.Hepsi tek tek masanın etrafını çevirmişlerdi.Eksikler vardı.Belki gelirlerdi daha sonra..
Ortada bir beden vardı ve mümkünse hepsi ona tek başına sahip olmak istiyordu.Toplantıda bunun içindi zaten.
Tam birşeyler konuşacaklardı ki özgür geldi.Her zaman olduğu gibi başına buyruktu.Toplantı saatini falan takmamıştı.Paldır küldür girdi içeri.Ve hemen el koydu karar verilmediyse alıp gideyim ben bu bedeni.Bu kez benim olsun....
Hemen itirazlar yükseldi.Hep bekleyen daha yüksek sesle atıldı..Öylemmiiii? Peki ben ne yapacağım, sen onu alınca.Benim hayallerim var beklentilerim var sen onu alınca onlar bitecek buna izin veremem..Arkasından yetişmeye çalışan atıldı.Durun bir dakika..Yetişebilmem için ona ihtiyacım var.Onun arkasından öbürü, onun arkadından öbürü, habire konuşuyorlardı.Kapının açıldığını farketmediler bile.
Bilgi gelmişti.Şöyle bir baktı odaya hepsi ayrı telden çalıyordu.Bedende ortada öylece yatıyordu.Ben dedi, bunlarla nasıl başa çıkacağım hiç mi akıllanmayacaklar.?Gülümsedi..Derin bir nefes aldı Yerine yani,masanın başına geçti oturdu.Tek tek farkettiler bilginin geldiğini.
Sonra bir sesizlik büründü odaya.Bilgi , bakıyorum yokluğum sizi daha da körleştirmiş.Şu zavallı bedene yaptıklarınıza bakar mısınız? Gözlerinden yaş geldiğini eminim hiç biriniz farketmemişsinizdir. Oysa onun hepinize ihtiyacı var.Oysa o ,sizinle yol alıyor.Ama herbiriniz onu tek başına zaptederseniz buna dayanamaz.Herbirniz onun ekmeği suyusunuz.Hep yetişmeye çalışan atıldı.Ben daha çok isterim.Sabır denen düşmana karşı onun bedenine ve ruhuna ihtiyacım var.
Bilgi kaşlarını çattı..Neden düşman olsun.Öğrenemedin gitti.Sen ne kadar uğraşırsan uğraş ,bu kafayla gidersen zaman seni altedecektir.Neden onunla işbirliği yapmıyorsun böylece daha kolay varırsın istediğine.İstediğim mi? Ben ne istediğimi bilmiyorum ki dedi.
Kederin gözlerinden yaşlar boşandı.Ne hazin dedi.Bu kadar çaba ne olduğunu bilmediği bir şey üzerine.Bilgi kederin gözlerine baktı.O ne istediğini bilmiyor keder, ama senin bildiklerininde sana faydası yok.Çünkü hep kötü şeyleri hatırlıyor hep kendine acıyorsun.Bu zavallı bedene nasıl zarar verdiğini biliyor musun?Onun beyninde bir hastalık gibisin.Gittikçe tükeniyor ve yakında tüketeceğin bir beden kalmayacak.Kederlenen aniden sustu ..Tokat yemiş gibiydi.
Özgür ,siz dedi ancak bunu yaparsınız.Ama ben onun tüm sınırlarını kaldırıp istediğini yapmasını sağlayacağım.Hiçbiryere ,hiçbirşeye bağlı olmayacak.Hiç kimseye hesap vermeyecek.Kimseye bağlı olmayacak ,rüzgar nereye eserse oraya gidecek.Canı ne isterse onu yapacak..
Bilgi ona döndü ve dediki, özgür uçan balon bilir misin?
Bilirim dedi özgür.O da senin gibi özgürdür.İçindeki her ne ise onu uçurur, ayaklarını yerden keser.Elinde bırakınca masmavi göklere doğru yol alır.Ne mühiş bir duygu dedi özgür.Evet dedi bilgi..Müthiş.Ama o masmavi göğün sonu yoktur.Ve gideceği yer kara uzayda bi yerlerdir ve uzaya varmadan patlayacaktır üstelik.Belki bir yere bağlı kalabilseydi gözleri gülen çocuklara eşlik ederdi.Gökyüzünde yalnız başına patlamazdı.Belki ona biçilen hayat ne kadarsa o kadarı daha anlamlı geçerdi.
Bitkin işte dedi benim dediğime geldiniz hepiniz.Rahat bırakın onu.Bana verin zaten çok yorgun kolunu kıpırdatacak hali yok.Ruhu çok bitkin.Kendine bırakın ber de ben olayım yanında.Tam ağzını açıp daha başka şeyler söyleyecekti ki bilginin ona baktığını farketti ve sustu.Hiç azar yiyecek mecali yoktu ve bu beden o na tek başına kalmazdı.Karar vermişti savaşmayacaktı.Bilgi ona diyeceklerinden vazgeçti.Savaşmıyordu bile. O gün o masada ki herkes zavallı bedeni ve aslında aslan payı olan bedeni alabilmek için kendi yöntemince uğraştı.Bir yere varamadılar.
Bilgi dediki..
Bekleyin geçmişi ve ders aldıkları geliyor.Onlarla anlaşmaya çalışın.Ama unutmayın ki bu beden ,bu beyin tek kullanımlık.Onun kullanım ömrünü uzatmak sizin elinizde.Bu kadar hoyrat davranırsanız ona yakında uğrunda savaşacağınız birşey kalmayacak.
Sonra bilgi kalktı gitti.
Geçmişi ve ders aldıkları geldi.Hepsi bu ikisine bakıyordu.
Çok konuşmayacağız dedi ikiside.Biz öğrendik ki hiçbirnizden vazgeçemeyiz.Biz onu geçmişi ve ders aldıklarıyız elbette.Ama karar onun.Hanginizle ne kadar yol alacağı onun bileceği iş.Geçmişinde yaşanmış bir sürü örnek var..Evet dersler de almış bunlardan.Ama çıkardığı dersler tamamen onun bileceği iş.Birazdan uyanır kimi isterse onu yanına alır.Bu onun eleği,onun süzgeci..Bazen alınan her ders mutlak doğruyu vermez.Bazen mutlak doğru iyi hissettirmez.Bazen bir çıkarım tüm genellemeleri siler.Bazen tüm genellemeler ona kişiye aykırıdır.Onun içinde ki uyum ona özeldir ve formülü yalnızda onda gizlidir.
Güneş doğdu, sabah oldu.Önce beyin uyandı hemen bedeni uyardı.Beden yatağından kalkltı .Tek tek üzerine giydi hepsini.Belki bugün onun için farklı olacaktı belkide dünün aynısı.Herşey onda gizliydi ve bazen çok sıradan başlayan bir gün bambaşka bir bilinç boyutunda bitebilirdi.
Ve bazen bambaşka bir bilinç boyutunda iken ölüm hiç olabilirdi.Ve bazen tüm pencereler bir ışığa açılırdı.Ve bazen aynı pencereler ışığa kapanırdı.Öz olan neydi?Bulunmuşmuydu acaba?
Öz olan, gözle ayırd bile edilemeyen bir hücre ile evren arasındaki tıpkılığı farkedip bu ahenge layık olmaya çalışmaktı..

2006-03-04T12:26:00.000+02:00

Ali ayak başparmağı ile yanındaki parmağını birbirine sürterek arasına yapışmış kumları dökmeye çalışıyordu.Aslında diğer parmaklarındaki kumlarıda aynı yöntemle dökmek istiyordu ama o kadar kolay yapamıyordu.Demek ki dedi kendi kendine ayak başparmağının kasları diğerlerinden daha güçlü..Sonra sırayla parmaklara kuvvet büyükten küçüğe dağılıyor..
Sonra esen rüzgarla burnuna daha keskin gelen iyot kokusuyla bakışlarını parmaklarından denize doğru kaldırdı.Masmavi ,uçsuz bucaksız alabildiğine mavi.Çok uzaktan geçen bir gemi görünüyodu.Yavaş yavaş akıyordu ufukta.Ve içinde tüm yaylı enstrümanların eşlik ettiği bir klarnet şarkı söylüyordu..Ne kadar huzurluydu şimdi.Ayakları kımsala doğru uzatmış, ellerini, avuç içlerinden arkaya doğru yere dayanak yapmış.Üstünde uzun kollu tişörtü ayaklarında pijamamsı uzun bacaklı eşofmanı ile dünya batsa umurunda değildi.
Sabah evden çıkarken yanına anahtarını almış, kapıyı sesizce çekip çıkmıştı.Bu güzel sabah saatlerini kaçıramazdı.İyiki arkadaşını kırmayıp gelmişti onunla.
Ama arkadaşa arkadaş demek doğru olurmuydu acaba? Dost, yoldaş,kötü günlerin ortağı ,iyi günlerin mimarı...Sinan çok önemli bi adamdı onun için.Orta okul yıllarından beri arkadaşlardı.
Şimdi her ikiside işinde gücünde evli barklı ortalama hayatları olan adamlardı.Günlerdir Ali'de bir huzursuzluk bir mutsuzluk hali vardı.Herşeye çok çabuk sinirleniyor, hemen herşeye tepki veriyordu. Saçma sapan şeyler için eşinin bile kalbini kırmıştı.Bu sinirlilik haline bir anlam veremiyordu.Ama Sinan arkadaşının iş baskısından ve sorumuluklardan bunalmış olduğunda o kadar emindi ki .Sürekli Ali'ye onların yazlığına kaçmaları gerektiğini söylüyordu.Ali hep erteliyordu bu teklifi.Aslında iyi olurdu ama bu kadar iş güç içinde yapılacak o kadar çok şey varken doğrusu tamam diyemiyordu bir türlü.Ta ki dün yine aniden parlayıp eşini, yani Deniz'i kırıp, hatta ağlatana kadar.
Akşam Sinan'larda yemekte idiler.Herşey yolunda, sohbet güzelken Ali yine bişeyleri yanlış anladı ve parladı.Deniz , "Ali'cim onu demek istemedim "derken daha Ali elindeki bardağı yere fırlatıp odadan çıkmıştı.Deniz konuk olduğu eve zarar verdiğine mi mahcup olsun, başkalarının yanında azar işittiğine mi üzülsün ne yapacağını bilememişti.Kadıncağız dayanamayıp ağlamış hatta hızını alamayıp Aliye,
"Sen iyisimi toparlanana kadar biz biraz annemle kalalım oğlumla.Zira başka sonuçlar çıkacak bu işten.! " Ali'ye tokat gibi gelmişti bu laf.Kalakalmıştı birden.Her kaprisini çeken kadın birden panter kesilmişti.Hızla çocuğu hazırladı ve Sinan'a onları annesine bırakmasını rica etti.
Tüm ısrarlara rağmen durmamış çıkmıştı.Annesinin evine varıncada cep telefonunu kaptmıştı.Ali çok üzülmüştü.Sinan Denizi bırakıp geldikten sonra üçü oturup uzun uzun konuşmuşlar, sonunda Ali, Deniz ve en önemlisi çocukları için bir müddet ortamdan ayrılıp Ali'nin kendisini toplaması gerektiğine karar vermişlerdi.İki arkadaş geceyarısından sonra yola çıkmıştı.Sinan eşini yalnız bırakmak istemiyordu ama eşi yani Betül dostları için bunu yapmaları gerektiğini söyleyip eşini rahatlatmıştı.Sabaha karşı yazlığa vardılar.Yolda hiç konuşmadılar.Eve varınca da birer yatak seçip yattılar.
O kasvetli gecenin sabahında bu kadar güzel bir güne uyanabileceği Ali'nin hiç aklına gelmemişti.Gök berrak,deniz mükemmel,etraf sessizdi.Sanki dünyadan takvimi ve saati kaldırmılşardı.Kulakları ard arda çalan telefonlarla çınlamıyordu.Sonsuz bir hiçlik ,yokluk başlamıştı adeta.Oturduğu yere uzandı sırt üstü.Göğü seyretti.Bir süre sonra da uykuya daldı.Ne kadar uyuduğunu pek ayırd edemiyordu ayaklarının üzerinden geçen tüylü bişeylerlerlerin gıdıklaması ile uyandı.Gözlerini bu gıdıklanma ile açmış ve ayaklarına sürününerek geçip giden köpeğin ardından gülümseyerek bakıyordu. Bir gözü hala kapalı idi.Güneş yükselmişti.Karnının acıktığını farketti.Ayağa kalktı yavaş yavaş ellerini cebine soktu yavaş yavaş yürümeye başladı.Sitenin bakkalına geldiğinde bu mevsimsiz konukluğun mükafatı kimseler yoktu ortalarda.Birkaç bütün yıl sitede kalan aile dışında.Onlarda alışverişlerini çoktan yapmışlardı.Önce "bir ekmek" dedi..Sonra vazgeçti çok acıkmıştı.İki ekmek ve kahvaltılık aldı.Eve geldiğinde Sinan hala uyuyordu.Kapıyı duymadığı için Sinan'ın uyuduğu odanın penceresinden içeri girmişti."Adam hala uyuyor yuh evi götürseler duymayacak" dedi kendi kendine..
Sonra mutfağa geçti..Çay koydu.Domatesleri doğradı,birkaç çeşit peynir çıkardı doğradı, balı ve kaymağı koyacak tabak bulamadı önce sonra başka bir dolaptan başka bişeyler buldu çıkardı.Mis gibi sucuklu yumurta kokusu tüm evi sardığında Sinan uyandı.
"Uffff oğlum Ali naptın sen yaa?" "Betül benim sucuklu yumurta yediğimi bir duyarsa! "
"Yeme o zaman Sinan'cım.Ben yerim senin yerinede çok acıktım zaten."
"Sen yanlış anladın , bir duyarsa çok memnun olur.Yemezsem kızar , zaten o kızmasa sucuklar küser bana, baksana kuzu gibi yatıyolar orda."
Tavanın içinde cızırdayan sucuklu yumurtada sofraya koyulunca tablo tamalandı.Çaylar doldu.Deli gibi bir kahvaltı başladı.Kıtlıktan çıkmış gibi yediler.Bir önceki akşam yemek yiyemeden kalktıkları sofrayıda saymazsak en son yirmidört saat önce yemek yemişlerdi.Hem deniz havası ,hem açlık hemde hanımların olmaması onların çılgınlar gibi yemelerine neden olmuştu.
Arkalarına yaslandılar.Eski günlerden çok bilindik,artık her detayı ezberlenmiş tatlı bir sohbet başladı.Kızlar,arabalar,hocaları,kaldıkları dersler, geçirdikleri ufak araba kazaları vs..
Kahvaltıya oturduklarında öğlen olmuştu.Yemek de sohbetle harmanlanınca masa başında çok zaman geçirilmişti.Oturmaktan yorulan iki arkadaş koltuklara geçince yine bir uyku bastırdı.Ali ,Sinan dan önce sızmıştı bile.Sinanda kalktı sofrayı topladı bulaşıkları makinaya yerleştirdi.Betül'ü aradı.İyi olduklarını merak etmemesini söyledi.Oğlunu sordu.Deniz'le konuşup konuşmadığını sordu.O'na da haber vermesini söyledi ve telefonu kapattılar.Sinan yatağına uzandı.O hemen uyumadı.Biraz olanları düşündü.Arkadaşına iyi gelecek birkaç alternatif formül düşündü.Hepsini kafasında uyguladı, en sonunda o açmadan konu hakkında konuşmamaya karar verdi.Sonra o da uyuya kaldı.Özellikle Ali aylardır uykusuzmuş gibi uyuyordu.Akşamları, kah evde balkonda ,kah balıkçıda , kah deniz kenarında mangal yaparak geçiyordu.Sohbet ediyor ,içiyor sızıyor anlamsız şeylere gülüyorlardı.Son akşam yine deniz kenarına nevaleyi taşımış üstlerini kalın giyinmiş mangalda balık yapıyorlardı.Hatta gençliklerine özenip ateş bile yakmışlardı kımsalda.Ali, Sinan'ın gitarını tıngırdatıyordu.Her akşam içilen rakı geleneği bozuldu o akşam şarap seçildi içki olarak.
Ali , "Deniz'siz yapamam ben onu çok özledim dedi"
Sinan, "tabii yapamazsın onun kadar rahat azarlayabileceğin bir kadın zor bulursun.Sıkı tutun ki kaçmasın sonra kime bağırırsın?"
Ali ters ters baktı arkadaşına.."bizde derdimizi kime anlatıyoruz " dedi.
"yalan mı oğlum son zamanlarda onun işlemediği suçlardan kaçkez infaz aldı kız baksana"
Ali başını eğdi."Sus dedi, sus Sinan n'olur zaten çok suçluluk duyuyorum." Sinan bişey demek yerine mangaldaki balığı ile ilgilendi.
Ali konuşmaya devam etti.
"Bazen insan evlilik körlüğü yaşıyor.Uzun yıllar yanında, seni anlıyor, herşeyin tanıdık ezberlenmiş.Bazen karının ne kadar güzel olduğunu bile unutuyorsun.Eskiden o gün saçını ne tarafa taradığını bile farkederken şimdi üstündeki kazağın yeni mi eski mi olduğunu ayırmakda zorlanıyorsun.Karın senin karın nasıl olsa.Bugün uykun varsa yarın sevişirsin yanında uyuyor ne de olsa.Ya da bu yıldönümü atlasanda olur seneye çok şık bişey yapar arayı kapatırsın.."
Sinan böldü , "ne ilgisi var şimdi senin kızı harcayıp durmanla?"
İçkisinden bir yudum aldı, gitarı bir iki daha tıngırdattı.
"Yanımda ve benimya kaprisimide çeker.Bugün olmazsa yarın alırım gönlünü.Çocuğumun anası nasıl olsa.Ne kadar öfkem varsa kıza boşalttım.Oysa benim derdim işle ilgili, oğlana iyi bir gelecek hazırlamakla ilgili, atladığım yıldönümünü seneye telafi edebilmek için daha çok para kazanmakla ilgili.Sinan bazen Deniz'in en ufak bir serzenişi bile dokunuyodu bana.Hiç çekemiyordum.Katlanmak istemiyordum bu kadar dert arasında.Kendi kendine yetsin istiyordum.Bazen gıcık bile alıyordum biliyor musun?"
Sinan güldü.."laf aramızda ben de böyle hissediyorum bazen"
Ali şaşkınlıkla baktı aptal aşık diye dalga geçtiği Sinan'a. "Ali'cim, yalnız sen değilsin böyle hisseden.Eminim Deniz'de zaman zaman sana hissediyordur bunları.Önemli olan o sıkıntılı zamanlardan nasıl ya da hangi sürede sıyrılabildiğin.Her çift yaşar bunları"Sonra güldü "yani umarım yaşıyodur, yoksa durumumuz çok parlak değil" güldüler.
"Ama dedi Ali ,kokusunu özlüyorum şimdi.Evin içinde dolaşmasını, bana küsmesini bile özledim. Ne yapmak lazım dostum asla vazgeçemeyeceğin kadını gözden çıkaracak kadar bunaldığında.?"
Sinan yeni bişey bulmuş gibi bir ifade ile..
"birbirimizden uzaklaşmak.Birbirimize zaman tanımak.Birlikteliklerin böyle çukurlara girebileceğini bilerek yaşamak.Asla böyle bişey olamaz olursa o iş bitmiştir dememek.Kendini baskılamadan yaşamak. Yani en azından şu an çözüm olarak bu geliyor aklıma."
"Bence Deniz'e git gönlünü al.Nasıl alacağını sen iyi bilirsin.Deniz akıllı kızdır sonrada bu gelgitlerde ne yapacağınıza dair bir eylem planı geliştirin.Böylece kimse incinmeden ya da en az kırılarak bu iş çözülebilir"
Ali'nin kafasına yattı.O gece bir daha bu konu hakkında konuşmadılar.Nasıl kızları tavlayıp evlenmeye razı ettiklerini konuştular.Çocuklarını konuştular.Yine çok yediler.Çok içtiler.İşyeri dedikoduları yaptılar.İşe o hafta başlayan sarışından bahsettiler.
Ve Ali günlerdir düşünmeye bile dayanamadığı hayatını ilk kez özlemiş olarak burnunda oğlunun kokusuyla ve denizin hayali ile uyuya kaldı.Eve dönme vakti gelmişti.

AKŞAM EVİNE GELMİŞ-5

2006-03-01T17:58:00.000+02:00

........"Ve şiir yazmaktır,
süresi ötekilerden kısa bir ömür üzerine,
bir beyaz kağıda herşey yazılabilir senin dışında ,
güzelliğine benzetme bulmak zor,
sen iyisimi sana benzemeye çalışan herşeyden,
bir gülden bir ilk, bir son bahardan sor.
belki tabiattadır çaresi
senin bir çiçeğe bu kadar benzemenin,
ve benim bilinci nasırlı bir bahçıvan çaresizliğimin...
anlarım bitkiden falan ama..
anlatamam toprağın güneşle konuşmasını
sana çok benzeyen bir çiçek yok..
sen bana ışık ver yeter ben de filiz çok..
köklerin içimde gizlidir.
gelen, giden, açan, soran, deren, budak yok
bir şiir istersin içinde benzetmeler olan..
kusura bakma sevgilim
heybemde sana benziyecek kadar güzel bişey yok..."

Şairin dizeleri geçiyordu içinden..sonu nasıl bitiyordu sahi..Güzel bitiyordu.Dilinin ucundaydı..Hatırladı..
"Sana bakmak Allah'a inanmaktı".......
........
Evdeydi nicedir.Mecbur olmadıkça çıkmıyordu dışarı.İşyerine de pek uğramıyordu.Neyseki iyi bir ekibi var.Kendine dönecek lüksü bu ekip sayesinde buluyordu.
O günden sonra kadını hiç aramadı, işlerini bir süre için başka birine devretti.Aklından silmek istiyordu.Bu aşkın imkansızlığına daha da inanmıştı çünkü.Aklından çıkarmak istiyodu ama o son görüşmelerini tekrar tekrar düşünüyordu.Ellerine dokunduğunu hayal edip mutlu oluyordu.
Zamana ihtiyacı vardı.Ama bu zamanın ne kadar olduğunu kestiremiyordu.Canı gittikçe daha çok acıyordu.Sevmek ölmekten acımıydı acaba?Tercih edilecekse biri ve diğerinden daha az acıtıyorsa onu seçebilirmiydi?
.......En son söylediğine inanamadı..Ölmek haaa? Ölmeyi düşünecek kadar sevmek ha...Hani eğlenirdi arkadaşları ile.."Mantıklı olmayan hiç birşey peşinden gidilecek kadar önemli olamazdı" ha...
Boğazındaki ateş topu ateşten damlalar gibi akıyordu bazen."Ağlamakla açılır insan" derdi babaannesi neden açılamıyordu.
Kah nefret ediyordu kadından, kah adını sayıklayarak ölmeyi bile paye sayıyordu kendine.Kah gülüyor kah duvarları yumrukluyordu.Ama bitiremiyordu işte içinde.
O çaresiz günlerden biri idi yine.
.Duş alması gerektiğini farketti..Zira bu koku yaşayan bir organizmadan çıkmamalıydu.Duşa girdi.Uzun uzun tepesinden akan suyun altında kaldı.Dününemiyordu.Hiç farkında olmadan traş oldu.Boş ve uzun uzun aynaya bakarken traşı bitti.Üzerini değiştirdi.Camları açtı ,evi havalandırdı.Markete inip sigara alacaktı.Montunu alırken kapı çaldı.Açmak istemedi.Kimse ile konuşamazdı.İçeri girdi kapıdakinin gitmesini bekledi.Kapıdaki gitmedi.Uzun uzun ve ısrarlı bi şekilde kapı çalıyordu.Çok sinirlendi.Oldum olası ısrardan hazzetmemişti..Gitti kapıyı açtı hızla.
O an dünya karardı , döndü, uğuldadı, kişisel kontrolünü bir süreliğine kaybetti.Sürprizleri hiç sevmezdi.Bu kontrolsüz tepkiler onu sinirlendiriryordu.
Günlerce adını sayıklayıp rüyalarında görmek için sürekli uyuduğu kadın karşısında idi.Ve yüzünden hiçbir duygu okunmuyordu.
Merhaba dedi kadın.Merhaba dedi o da..Gelebilir miyim?
Gel dedi adam.Gel otur üç dakika sonra buradayım.Sigara içmeden bunu kaldıramazdı.Tuh dedi kalıbına senin..İçinde tanımadığı bir ses suyrılıp söylemişti bunu ona..Madde bağımlısı oldun öylemi? Tebrik ederim diyordu alaycı alaycı.Eliyle başının üstünden kovdu o sesi.Şimdi olmazdı.Gitmesi ile gelmesi bir oldu.Kadın bir koltuğa oturmuş.Bir sigara yakmıştı bile.Bana söyleseydin bırakmazdım seni.Ben de vardı dedi.Ve odaya güneş doğdu birden.Gülümsüyordu.Gözlerinden çıkan ışık sokağı aydınlatabilirdi.
Oturdular.Uzun uzun konuştular.Geçen sürede neler yaptıklarını anlattılar birbirlerine.Adam ilk kez bu kadar kendini açık etmişti kadına. Ama umurunda değildi.Kadının omuzlarında ağlıyordu.Kadında başını okşuyordu sesizce.Sonra sustu sorar gibi baktı kadına.
Kadın bir sigara yaktı bir yudum su aldı.
Erkek arkadaşımdan ayrıldım dedi.Senin yüzünden ayrıldım.Şimdi burdayım ama sonumuzun olmayacağını biliyorum.Sen ve ben olmaz.Hedeflerimiz,beklentilerimiz, huyumuz, takıntılarımız..... çok yorucu bir aşk olur bu.Daha ilk aydan kavga başlar.Çünkü çok benziyoruz.Sonra yıpranırız.Birbirimizden nefret ederiz.Dedim ya sana "tarla kuşuydu juliet"....
Tüm bunları bilerek neden burdayım biliyor musun? Seni yaşamadan tüketemeyeceğim.Yaşamaya geldim.Yaşayıp zamanla atacağım seni damarlarımdan.Kendimi zora koşmayacağım.Unutmalısın diye emretmeyeceğim.Ben de sende emir almayı sevmeyiz..Kendi kendine tükenecek.Ve aklımızda keşkeler olmadan ne yapmamız gerekiyorsa onu yapacağız.Sana geldim diyemem, seninim hiç diyemem.Ama nefes alabilmem için sana ihtiyacım var.Görüyorum ki senin de bana.
Ve bu süreyi ikimiz içinde en iyi şekilde yaşamaya çalışacağım.Eğer tamam diyorsan ben hazırım.
Şu anda şart koşacak hali yoktu.Tüm kaleleri fethedilmişti .Üstelik güzel de konuşmuştu ve aynen öyle düşünüyordu o da.Bir farkla, çok yıpranabilirdi ama damarlarından asla atmayacaktı onu..ne yavaş yavaş ne de birden bire..Bu kadının herşeyi mi güzel Yarabbi ne güzel akıl etti de konuştu bunları diyordu az önce bağımlı olduğı için onu suçlayan ses..O sesi de sevdi sonra..Odanın renkleri açıldı birden.Sigarayı bırakmaya karar verdi.Kadına sarıldı.İlk kez teninin kokusunu çekti içine.Elleri ellerinde gözlerine baktı uzun uzun..
Sonra birlikte yazdan kalma sonbahar akşamında elleri ceplerinde yanyana yürüdüler.Eve döndüler konuştular ,sustular,şarap içtiler..Ve adam hayalindeki gibi kadının dizlerinde uyudu...

Şiir: Yılmaz Erdoğan

YAZANIN NOTU: THE END

2006-03-01T09:28:00.000+02:00

İçimde günlerdir sessiz bir çığ gibi büyüyen ve bir türlü dizginleyemediğim öfkemi, kıştan bahara geçişin bir sonucu olarak yorumlamak istiyorum.Çünkü beni böylesine öfkelere boğacak belli başlı hiçbirşey yaşamıyorum.
Birilerinden nefret etmek için, gıcık almak için adeta sebep arıyorum.Sanki herkes sıraya girdi.Elimde olsa da dilimde bir kılıç olsa ve ben herkesi kırıp geçirsem..Kellelerini vursam...Ne yapmalıyım.Neye bağlamalıyım bilemiyorum.
Dün akşam dua ettim içimdeki öfkeyi al artık..Sakin bir ruh ver bana ,diye..Umarım kabul eder çünkü beni çok yıpratıyor..
Aranızda psikolog var mı? Bi ses verin nnnnoolluurrrr?

AKŞAM EVİNE GELMİŞ PART-4

2006-02-25T09:16:00.000+02:00

Hadi dedi.Şu keşfi bitirelimde size bir kahve ısmarlıyayım.Taaaaa gözlerinin içine bakıyordu kadın.O kadar heyecanlandı ki sadece gülümseyebildi .Akşam üstüne kadar çok sıkı çalıştılar.Hep iş konuştular.Çok da keyifli geçti herşey.Akşamüstü iş bittiğinde, kadın hadi bakalım dedi.Yorgunluk kahvesine gidiyoruz.Onunla Yemen'e bile giderdi ama böyle demedi.Hadi bakalım emir büyük yerden buyrun gidelim dedi.
Yolda yine iş konuştular.
Kadın onu çok güzel bir mekana getirmişti.Taban rengi kırmızı ,masalar krem, etraftaki objelerse kırmıznın ve kremin tonlarından oluşuyordu.Özellikle köşelere yerleştirilmiş abajurlar bir sanatçının elinden çıktığını haykırıyordu.Duvarlar karşılıklı olarak kırmızı ve krem boyanmıştı.Tepede aydınlatma elemanı olmadı için tavandan aşağıya çeşitli taşlardan oluşturulmuş ipli sarkıtlar bırakılmıştı.Amatis, kehribar,olltu bile vardı.Ve fonda tango çalıyordu.Mekandan çok etkilenmişti doğrusu.
Kahvelerini söylediler yine koyu bir sohbet başladı.Zaten hiç susmuyorlardı.Söz bir şekilde ilişkilere geldi dayandı.Adam dediki ,bazen o'nu bulursunuz, işte bu o dersiniz ama o ellerin olmuştur bile.Yaşam bazen umutsuz kılıyor insanı.Kadın öylemi oldu sizde ? dedi.Bilemiyorum dedi adam.O mu değil mi bilmiyorum.Belki o'na bu kadar hasret kalmak beni sarhoş eden bilemiyorum....Doğru olabilir dedi kadın ciddi bir ifade ile.Bilirsiniz "Tarla Kuşuydu Juliet" diye bir oyun vardır.Romeo ve Juliet yazıldığı gibi bitmemiş, sonunda birbirlerine kavuşmuşlar ve evlenmişler.Aradan yıllar geçmiş , Juliet'in elinde bir içki kadehi, saçında bigudiler olduğu halde oyun başlar..Arkasındanda sahneye şişmanlamış ve kelleşmiş Romeo girer.Eski şiirler sözler bitmiş yerine birbirine lanet okuyan , her fırsatta kavga eden yıllanmış bir çift gelmiştir.Oyun öylece devam eder.Aşkın en büyüğü ya da tutkunun kavuşulamayan ,hep hayal edilendir.Belki de onunla bir hafta geçirseniz gerçek çıkacak ortaya....Birbenbire sustu kadın , sanki fazla konuşmuş açık vermiş gibi sustu.Adamsa dikkatle onu dinliyor dinlerkende izlemekten kendini alamıyordu.Adam tüm cesaretini topladı ,size de mi öyle oluyor? dedi.
Sanki perde inmiş gerçekler çıkmıştı ortaya, kadın hiç tereddüt etmeden evet dedi.Onunla zaman geçirmekten konuşmaktan o kadar mutluyum ki ama gerçek hayatta bu nasıl olurdu bilemiyorum.Aslında pek de iyi olmayacağı yolunda bir teorim bile var.Adam şaşırdı.Neden böyle düşünüyorsunuz ben tam tersini düşünürdüm.? Çünkü dedi kadın, karakterlerimiz çok benziyor.Aynı karakterde iki insan aşık olursa çok acı çeker.Farklı olmak gerekir.Farklı olduğunuzda bir tarafınızı diğeri idare edebilir.Ama karakteriniz çok benziyorsa taktik aynı,inat aynı olmaz yani.
Adam hak verdi ama vermek istemiyordu.Haklı olabilirsiniz hiç mi yolu yoktur sizce dedi.Kadın, eğer başkaları olmasaydı bu fotoğrafın içinde bu iki insandan başka denemeye ve acı çekmeye değerdi bence.Bu fotoğraf kalabalık olmaz.
Sanki konuştukarı kendileri değildi hiç isim geçmiyordu.Ama bal gibi aşklarını konuşuyorlardı.Adam dediki ben bu fotoğraftaki herkesi yok sayabilirim.Bu kentten gidebilirim,herşeyi yapabilirim sadece o istesin yeter.Tüm yaşamımı değiştirebilirim inanın bana.
Kadın elini adamın eline koydu.Siz çok özel bir insansınız umarım o kişiyi en kısa sürede bulursunuz dedi.Adamın içi yandı.Elinin üstünde ki eli tuttu.Sıkı sıkı tuttu.O son nefesiymiş gibi tuttu..Hayata tutunur gibi tuttu.Lütfenn dedi..Bir şans verilse..Kederle başını iki yana salladı kadın.Olmaz dedi.Çok da net söyledi.Heyacanların peşinden gidecek yaşı çoktan geçtik maceraya gerek yok..Elini elinden çekti kadın.Sevgi ile yüzüne bakıyordu adamın ama hiç bir aralıkda bırakmıyordı.Zaten yeterince mağrur olan adam daha fazla yalvaramadı bu tavır karşısında.Kahveler aralarındaki sesizliğin sohbeti ile bitirildi.Hep sususldu , çok şey konuşuldu.Kalma zamanı geldi.Kadını öğlen yemek yedikleri ve arabasını park ettiği yere bıraktı adam.Tokalaşıp nezaket cümleleri söyleyerek ayrıldılar birbirlerinden.
Adam otomobili kullanıyordu ama nereye gittiğini bilmiyordu.Cep telefonu çaldı.Baktı ofisten arıyorlardı.Açtı ,işe dönmeyeceğini söyledi.
Eve gitmeye karar verdi.Otomobilinin yönünü eve çevirdi , radyoyu açtı...Kapattı...Eve gitmek istiyordu.Aklına başka bişey gelmiyordu.Kalbi bir elin içinde sıkışmış kalmıştı nefes alamıyordu.

YAZANIN NOTU: TO BE CONTINUED

2006-02-23T10:01:00.000+02:00

yaşama mücadelesi veren bir metabolizmadan ilik nasıl emilir konulu bir ödül olsaydı beş dalda ödül kazanırdı.iliğin tam geçtiği yolu tespit etme ödülü,iliğe acı vermeden nüfuz etme ödülü,gerekli bağlantı kanallarını açma ödülü, gözünün içine baka baka tecavüz ödülü ,en iyi yardımcı oyuncu ödülü...annndddd oscar goes toooooo .....
kesin oscarı alacak...vakur bir ifadeyle havaya kaldıracak ve diyecek ki sizin iliğiniz olmasa yapamazdım..ama en çok da suistimal edilebilen hislerinize teşekkür ediyorum.alkış kıyamet arasında yerine vardığında, oturmak üzereydi kiii ilahi adalet bu ya ..zafer sarhoşluğu ile oscarı koltuğa bıraktı ve unutup üstüne oturdu.(emek vermediği için unutması kolay olmuştu).oscar kıçına girdi.bi daha da çıkmadı.içinde iliğe yer kalmadı ödül onu tatmin etmişti.

AKŞAM EVİNE GELMİŞ ..PART-3

2006-02-22T09:54:00.000+02:00

Kadına bu kadar yakınken gözlerinin rengini daha iyi görebiliyordu.Uzun zamandır ilk kez gözlerine bakabilme cesaretini göstermişti.Hatta gözlerine kilitlenmiş başka bir yere bakamıyordu.İçinde ki ses kimin olduğunu hatırlamadığı bir şarkı söylüyordu
"Gel birer çocuk olalım, o günden başlayalım..
Gözlerimiz buluşsun, ilk kez bakışalım...
Ne dün ne de yarın kalsın, biz yeniden doğalım..
İlk söz dudağında, olsun benim adım,
Olur ya, kalbinde yer bulur da..
Yerleşirim yıllarca, seversin sonunda...
Olur ya, evet dersin aşkıma..Şeytana uyarsın da, olmaz mı olur ya"...

Kadın sanki içinden geçen herşeyi okuyordu.Ve o bundan rahatsız oluyordu.Tüm silahları elinden alınmış bir esir gibiydi karşısında.Adam tam ağzını açacak bir şeyler diyecekti ki kadın koluna dokundu yavaşça..

YAZANIN NOTU: TO BE CONTINUED

AKŞAM EVİNE GELMİŞ ..PART-2

2006-02-21T16:02:00.000+02:00

Ertesi hafta bir iş yemeği için sözleştiler.Önce yemeğe gidilecek arkasından firma için belirlenmiş arsaya bakılacak daha sonra üzerinde yapılabilecekler belirlenecekti.Yine iş di..İş için bile bir arada olabilme şansını yakalamak bile güzeldi.Belki bu hafta ablasının öğüdünü dinleyip konuşabilirdi.Çünkü bu yemek ve keşif planında sadece ikisi vardı.
O gün geldi..Yemeğe erken gelmiş ayrılan masaya oturmuştu.Bir sigara yakti.Bir kaç nefes almıştı ki garson gelip uyardı.Toplumun olduğu halka açık mekanlarda sigara içmek yasaklanmıştı.Söylene söylene söndürdü sigarasını.Kapıyı izlemeye başladı.Çok rahattı oysa heyecanlı olmayı bekliyordu.Değildi ama sabırsızdı.Çok geçmeden kapıda göründü.Lacivert bir tayyör içine de pembe bir gömlek giymişti.Saçları her zaman olduğu gibi açıktı.Gömleğin içinde beyaz inci bir kolye takmış , inci küpeleri ile de kulaklarını süslemişti.Pembe bir ayakkabı vardı ayaklarında.Pembe çanta.Ne kadar hoştu yine.Masayı gösterdiler oraya doğru yürümeye başladı.İşte o an kulaklarını patlatırcasına bir gümbürtü başladı.Yanaklarının ısındığını hissediyor, hareket kabiliyeti tükeniyor gibiydi.O'na doğru yürürken yüzünde kocaman bir gülümseme vardı.Her zaman olduğu gibi harika gülümsüyordu.Masaya geldi ayağa kalktı ,kadını karşıladı tokalaştılar.Kadın oturdu , o da oturdu.Daha oturur oturmaz doyumsuz bir sohbet başlamıştı bile.Ordan burdan, trafikten, insanlardan, havalardan, komşunun köpeğinden.Hiç susmadılar.Hep aynı fikirde olmaları ona çok ilginç geliyordu.O'nun gibi muhalefet bir adam nasıl olurda hep aynı fikirde olabileceği birine rastlardı.Kadın karşısında konuşurken o da aklından tutup kadının elinden oradan çıkmak ve yeni kurduğu dünyasına götürmek geçiyordu.Sonra konuşulana katıldı tekrar.Ne yediklerini bile hatırlamıyordu.Ama her ne ise galiba çok lezzetli idi.Yemekler bitti.Hesap gelirken, o arada genç bir adam masaya doğru gülümseyerek yaklaşıyordu.Kadında ayağa kalktı ,öpüştüler.İlk merhabadan sonra tanıştırıldılar..Bilmem kim bey...
Bu bilmem kim beye bu kız çok güzel bakıyordu sanki.Yanılmışmıydı acaba.
Sonra bilmem kim bey izin istedi masasına oturdu.Hesap geldi ödeyip çıktılar.Yolda kendi kendine konuşuyordu bu kez.İlginç bir şekilde kızda susmuştu.İçinden kendine söyleniyordu.Hayatında biri olan bir kadına bu kadar kaptırdığın için utan kendinden diyordu.Bunu nerden biliyordu ki? Bu konuda hiç konuşmamışlardı.Yine de vazgeç..Vazgeç.İma bile etme.Allah kahretsin dedi.Burdan birşey çıkmayacak ve sen kapıldığınla kalacaksın.
Sonra döndü kadına baktı.Yüzünde hiç görmediği garip bir ifade vardı.Şaşkın, mütebessim ama ekşi ,düşünceli, tedirgin.
Sessizliği bozan yine o oldu.Restorandaki bey?
Evet ? dedi kadın..Yakınınız mıydı?
Erkek arkadaşım dedi kadın.O kadar net bir adamdı ki, yüzünün allak bullak olmasını nasıl gizleyebileceğini düşünüyordu.Otobüs şoförüne söylendi sesli sesli.Etrafta ne kadar kötü sürücü olduğunu kattı araya..Biraz sakinleyince de, erkek arkadaşı olduğunu bilmediğini, işine özelini karıştırmadığı için onu tebrik ettiğini zırvaladı.
Kadın sadece gülümsedi.Adamda gayet düzgün görünüyodu aslında.
Hiç bahsetmeyecekti.İma bile etmeyecekti.Konuyu kapatacaktı.Ve mümkünse gidecekti buradan.Zaten bir yurt dışı seyahati vardı 6.7 aylık o arada da bu konuyu kendi içinde kapatır rahat ederdi.
Yolda sadece adamın ince müzik zevkini yansıtan bir albüm dinlediler.Konuşmadılar.Sözü geçen araziye ulaşmışlardı bu arada.Arabadan indiler.Tatlı bir rüzgar vardı, hava güneşli olduğu için insana dokunmuyordu.Arabanın onunde söyle bir durup sessizliği dinlediler yanyana.Sonra adam kadına döndü, hiç bu kadar yakın durmamıştı.İçinden sıcak bir şeyler aktı.Kadında geri çekilmedi.Öyle bir süre baktılar.Kadının gözlerinde çok sıcak ama anlamını bilmediği bir ifade vardı ve bunu çözememek onu deli ediyordu.

YAZANIN NOTU: MAY BE CONTINUED

2006-02-15T15:45:00.000+02:00

Akşam evine gelmiş elinde bir şarap kadehi gündüz olanları düşünüyordu.Bu kadar yalnız olmasaydı yine düşünür müydü? Galiba düşünürdü.Bu düşünceyi kafasından söküp atması günden güne zorlaşıyordu.Ve üzerine konuşmadıkça, paylaşmadıkça büyüsü daha da ağırlaşıyordu.Nasıl anlatsındı..Hiç olacak şey değildi..Derin bir iç çekti, zaten çok nadir yaşayabildiği o'nlu son zaman dilimini, bir daha bir daha düşünmek için kendini hiç değilse ruh dünyasında özgür bıraktı.
Gözlerine bakmaya dayanamıyordu.Baktığında duygularını belli etmekten korkuyordu.İlk zamanlar böyle değildi işte , ilk zamanlar dakikalarca baksada anlaşılmasından korkmazdı.Zaten ilk zamanlarda o da bilmiyorduki hayranlık mı yoksa başka bir şey mi? Eğer bilseydi bu kadar bilmeden kontrolsuz girmezdi bu girdaba..Hiç olacak şeymiydi.
Tekrar gündüz olanlara döndü.Odasına girdiğinde birdenbire bir heyecan sardı.İlk dakikalarda ne diyeceğini ne yapacağını bilemeden saçmaladı.Ordan ...burdan..konuştu.Konuşurken de söylediklerine kızıyordu.Ne saçmalıyosun sen diyordu kendi kendine.Ama herkesin düştüğü salak durumuna o da düşüyordu işte.Daha girer girmez aşktan söz etmesi olacak şeymiydi.Gülümsedi kendi kendine.Ama sanki o da heyecanlanmıştı karşısında aniden görünce.Güzelim dudaklarında ki gülümsemede hafif bir gerginlik vardı.Hiç haber vermeden pat diye gelmişti.Bir süre sonra üzerinde çalıştıkları konulara döndüler uzun uzun konuştular.Her zamanki şeyleri konuşuyorlardı ama neden bugün gözlerine bakamıyordu? Kendine sürekli toparlanmasını telkin ediyordu ve doğrusu dışardan ne kadarını becerebildiğini merak ediyordu.Bir süre sonra bu telkini bıraktı ve kendini o'nlu dakikaların kucağına attı.Kendine inanamıyordu.Hiç olacak şeymiydi..
Güzelim siyah saçlarını elleriyle geriye attığında beyaz teni daha da parlamışda sanki.Boynundan mavi bluzunun üstüne doğru uzaman ince bir kolye süslemişti boynunu.Ve haraket ettikçe dalgalanan parfümü onu sarhoş ediyordu.Bir an bu parfüm kokusunu başkalrınında duyduğunu düşünüp rahatsız oldu.Bu rahatsızlığı yaşarken ellerini izlerken buldu kendini ne kadarda güzellerdi.Keşke avuçlarının içinde tutabilseydi.Kalbi sıkıştı.Boğazında sıcak bir top ne aşağı iniyor ne yukarı çıkıyordu.Ellerine baktığını farkettirmemek için konuştukları konuyu daha sert ve ciddi boyutlara taşıdı.O bununla ilgilenirken o da ciddi yüz ifadesinin altından karşısındakini izlemek için zaman kazanmıştı.Anlatacak o kadar çok şeyi vardı ki..Zaman dursa mekan değişse mesela şu an şu evin içinde karşısında otursa.Bir kadehde onun elinde olsa.Çocukluğu, gençliği, eski aşkı, işle ilgili planları,hayalleri, eski kitaplar,tekneler, arkadaşlar.Neler anlatmazdı ki.Ne anlatsan anlardı çünkü.Belki kıvrak zekasıydı o'nu bu kadar etkileyen.Belki modern çizgili alaturka tavırları.Siz demekten asla vazgeçmemesi.O'da dokunamayacak kadar büyük bir kıymet kazandırıyordu gözünde.Etrafında böylesini hiç görmemişti.Gülünce ne kadar da güzelleşiyordu mesela..Kendine hiç kimseye söylemek üzere bunun aşk olduğunu itiraf etti.İyi de nasıl kurtulacaktı bundan.
Geçen hafta ablası ile konuşmuştu.Ablası canı ciğeri , herşeyiydi.Ablasına herşeyi anlatabilir ablası asla onu yanlış yorumlamazdı.Sanki onun içinden bir içde ablasında var gibi.
Ablası dediki bu çaresiz kıvranan acı çeken kardeşe."Konuş, konuşmalısın..başka türlü olmaz.Hiç değilse eğilimini bilirsin.Hayatta olmaz olmaz konuş ve anla" Nasıl konuşurdu konuşacak şeymiydi bu..Hiç olacak şeymiydi...
Sonra kendi kendine bir yöntem geliştirdi ..Biliyordu karşısında ki çok zeki idi.İmalardan anlam çıkarmasını sağlayacaktı.Eğer bir adım görürse en azından itiraf edecek ve bu büyüyü hafifletecekti.Sonrasını ise hiç bilmiyordu.Aslında bugün oraya ima etmek için gitmişti.Etmişti de ama heyecandan o kadar yersiz ve zamansız ima etmiştiki.İmamı yoksa havadan sudan sohbet mi belli olmamıştı.Sonra da toplantı başlamış ve kalabalık çoğalmıştı ve asla ortam bir daha doğmamıştı.
Bu aşk bir yana o'na ihtiyacı vardı.Hayatındaki çıkmazları ancak o anlayabilir ,ancak o bişeyler diyebilirdi.Diğerleri aptaldı ve asla onun gibi dinlemezlerdi.Nasıl bir insana bu kadar çok ihtiyaç duyabiliyordu ..Oysa hep kendine yetebilmişti, en zor dönemeçlerden bir başına geçmişti.Şimdiyse tüm becerileri görünmez bir kanalla karşısındakine geçmişti.O'nsuz olamazmış gibiydi.Tekrar bu oda da karşısında oturduğunu hayal etti.Sonra da dizlerine uyuduğunu..Gözlerini kapadı ve çözümsüz bir günü daha kalbi ateşler içinde iken bitirme kararı aldı ve yatağına bile geçmeden öylece uyudu...

YAZANIN NOTU: MAY BE CONTINUED

2006-02-13T12:24:00.000+02:00

Cumartesi gecesi sevdiğimiz iki dostumuz bizi ziyaret ettiler saolsunlar.
Ettiler de ben de çok sevdiğim Tv makinasını ve Okan Bayülgen'i ve Hakkı Devrim'i izleyebildim.Herşey her zaman olduğu gibi süperdi.Ta ki Okan Bayülgen eski sevgilisi Deniz Seksi'yi anons edene kadar.
Bir kadın bir adamı umursamıyormuş gibi yapıp bu kadar umursadığını insanların gözüne sokabilir.İşveli tavırlar,seyirci ile göz kırpmalı dil çıkarmalı oynaşmalar.Zavallı Nebil Özgentürk'e mikrofon yardımı yapma adı altında elinden tutmalar, ilgi göstermeler (tabi bunun tamamı eks aşkı Okan'ın dikkatini daha fazla çekme çabaları)
Sözde arkadaş Okan'a "sen beni bıraktın ellere gittin ama bak neler kaçırdın, seyircisinden konuğuna herkes bana hayran" demeye getirecek.Tabi ki hayran olacak nitekim giydiği mini elbiseden anüsünü seçebiliyoruk.
Ben de böyle durumlara düşmüştüm...Evet evet düştüm.Ama 17- 18 yaşlarımda.Koskoca kadınsanız ,biraz sırıtıyor, yavan kaçıyor, sizi küçültüyor.Olduğunuz yerden alıp daha alçak bi yere koyuyor.
Zaten pek de hazzetmediğim Deniz Seksi artık tam olarak bitmiştir bence.
Bu kadar tepkimin en önemli sebebi o gün orada Cem Karaca adına bişeyler yapılırken ve Edip Akbayram gibi Nebil Özgentürk gibi adam gibi adamlar konuşması gerekirken, onların susup bu şımarıklığı izlemek zorunda kalmalarıydı belki.Eğer dikkatli izlediyseniz Edip Akbayram'ın yüzünde ki memnuniyetsizliği görmüşsünüzdür.Önemli değil ama...Deniz Seksi geceye damgasını vurdı ve Okan'a gününü gösterdi önemli olan buydu.

2006-02-09T17:26:00.000+02:00

neden..kötü...la isla bonita..dert..kara..mırnav..çiş...film..klavye..doktor...uzak..beyaz...kalkan..
mavi..deniz..balık...halikarnas balıkçısı...ressamı..boncukcusu..incikcisi..
paça..beyin çürük karışık..dedikodu..eylem..içdinamik...müşteri sorunu..
sorunlu müşteri..cinayet..kaza...redkit..orkid...dostlar..arkadaşlar..diğerleri...
kıçımın kenarları...hiç takmadıklarım..takmak isteyip takamadıklarım..umurumda olmayanlar..çoğunluklar...önemsediklerim..adını önem grubu koyduklarım..adını çamurdanlıklar koyduklarım..sıradanlar..sıranın dışındakiler..sonundakiler..başı olmayan yılanlar..yılanı özletenler..günlükçüler...günü kurtaranlar..bir kaleme satılanlar...konuşurken kahramanlar..uygularken sümüklü böcektende böcekleşen vıcıklar..korkaklar..uzun vadeciler..
beyaz kelebekler...madam bowaryler...bozkırdaki orkideler..doğan görünümlü şahinler..sizler..bizler..kafası kıyak olanlar..içip içip kafaya kıyamayanlar....rock...hard rock...one..metallica...trafikte önüme kıranlar..sıkıştıranlar..ileri sürüş teknik(!)ciler..baba parasıyla eylem yapanlar..eylemi niye yaptığını bile bilmeyenler..okumuşlar..yazmışlar..okumuş eşşekler..kitap yüzü görmemiş alimler..parasıyla edep yerini örtenler..kıçı açıkta gezenler...vs..vs..vs..vs...

2006-02-07T17:20:00.000+02:00

Söylesene bana hayat seni üzecek kadar uzun mu? Dedi adam candostuna.Öyle bunalmıştı ki kız hiçbirşey onu rahatlatmıyordu.Hani gelince üst üste gelirdi ya hep.İşte öyle oluyordu.Sonra kendi kendine , yaşama sanatı işte böyle ,hayat denen ustanın kapısında gide gele, sürüne sürüne bir gün mutluluktan uçarken ertesi gün betona pike yaparak, kafa göz yararak, tam isyan ederken hayat denen usta tarafından şımartılarak öğreniliyordu.Yani o kadar çok duygu bazen o kadar karmaşık yaşanıyordu ki idmanlı değilsen tamamdı işin ya ruh hastası olursun ya da sadece nefes alan bir kütle.Bu iş böyle.
Rahat etmek yok.Gerilmeler ve gevşemeler var.Böyleydi evet ..O da biliyordu ama o da taştan duvardan değildi sonuçta etten kemikten hemde en yoğun şekilde duygudan ibaret bir insan kızıydı.
Son zamanlarda ne kadar şeyi ötelediğini farketti hayatında.Hayır canım bu da sorun mu, hayatta neler oluyor derken kendi iç depremini nasılda bastırdığını farketti.Oysa bastırmakla yok etmek başka şeylerdi.Bastırınca, bastırırdın o da başka bir yerden çıkardı üstelik haber vermeden sürpriz yaparak.Ama yok etmek öylemiydi ya? Yok edince yok olurdu.Hiç olurdu.Beyninde yok yer kaplamazdı, ama bastırılan kaplardı.O da aslında sonradan bünyeye girdiği için çıkıntı olurdu bir zaman sonra..Göbek nasıl göze batarsa o çıkıntı da ruha batardı öyle.
Arkadaşı demişti ki sen çok duygulu bi kızsın ya yok saydın içine attın bak işte sana döndüler.
Ne kadar da doğru demişti.Evet sorunları hayati değildi ve çevresinde çok daha büyük sorunlu kişiler vardı.Ama bu da onun sorunuydu ve onu sarsıyordu.
Ve karar vermişti kimseye o kadar kalbini akıtmayacaktı.Başkalarından dinlediği olumsuz yaşanmışlıklarla o kadar güçlü bir empati kuruyordu ki bir süre sonra tüm dinledikleri onun benliğine giriyordu ve o yaşıyordu.
E be salak kızım iyi şeyler içinde böylesi bir empati kursan kendini dengelersin ama yok...nerdeeee...dedi kendi kendine..
Sonra dedi ki can dostu, aslanlar gibi bir kocan var, ah dediğinde ayaklanacak bir ailen, yetişin dediğinde yetişecek üç- beş müridin (en çok da buna gülmüştü) daha ne istersin ki? Sen içine atma, bu kadar da ciddiye alma.Gelmek istemeyenin bir sebebi vardır elbet bir ona danışmak lazım.Kalıp gitmeyeninde öyle..
Gitme zamanınız geldiyse o yerin hayatınızda ki görevi bitmiştir de gidiyorsunuzdur.Bu kadar da dert etme......
Daha bir sürü şey dedi adam kıza.Kız çok rahatladı.Ama yine gerilecekti bunu biliyordu .Ama olsun şimdi iyiydi.Dediki dostuna, belki bundan bir öykü çıkar..
Öykü çıkmadı ama yazı çıktı.Yazmakda iyi "geliyordu"."Gelmek isteyenin sebebi var"dı ya bunun ki de rahatlatmakdı.

2006-01-30T17:11:00.000+02:00

Paşa babasından kalan konakta eşi Zekeriya Bey,annesi Pakize Hanım,büyük kızları Bihter, ortanca Behiye ve en küçük Mustafa ile birlikte, bir de orta hizmetine bakan daha küçücük bir kızken yanlarına aldıkları Müveddet ile yaşıyorlardı.
Eşi Zekeriya Bey devlet memurluğundan üst kademelerden emekli olmuştu.Varlıklı ve soylu bir ailenin tek erkek evladıydı. Eşi Suzan Hanım'la aynı muhitten aile dostları idiler.İlk gençlik yıllarında birbirlerine aşık olmuş ailelerde onay verince hemen evlenivermişlerdi.
Oldukça mutlu bir yirmi yıl yaşamışlardı.Kızlarını ve tek erkek evlatlarını Osmanlı terbiyesi ile büyütmüş tahsil hayatlarını hep desteklemiş, hep arkalarında durmuşlardı.Osmanlı terbiyesi ile büyüttükleri çocuklarını aynı zamanda yabancı dil eğitimi almanın yanında batılı bir anlayış ile de çağdaş bir şekilde yetiştirmeye çalışıyorlardı.
Bazen, büyükhanım çocuklarını fazla açık yetiştirdiklerini ima edip söylense de bu sadece söylenmeden ibaret kalır gelini ve oğlunun evlatlarını terbiye etme biçimlerine karışmazdı.
Bir gün Zekeriya Bey eve pek neşeli geldi.Akşam yemeğinden sonra kahveler içilirken baklayı ağzından çıkardı.
-Bugün tapudan bir arkadaşımla karşılaştım.Oradan buradan sohbet ederken Büyük Ada'da satılık bir yazlık konak olduğunu öğrendim.Biliyorsunuz uzun zamandır aklımda bir sayfiye yeri almak vardı.Üşenmedim kalktım gittim baktım.Ev çok bakımlı, sahipleri ihtiyaçtan satıyorlarmış.Fiyatta uygundu.Ben müşkül durumda olduğu için ev sahibine biraz daha fazla ödemek kaydıyla evi satın aldım.Yani artık Büyük Ada'da bir sayfiyemiz var.Hayırlı olsun.
Hemen kızlar babalarına sarıldılar.Suzan Hanım'da pek mutlu olmuştu bu işe, Mustafa odanın ortasında zıplamaya başladı.
Fakat Pakize Hanım biraz sitemli,
-Ah be oğlum neden söyledikleri fiyatın üstüne alıyorsun ki evi.?Sen mi kaldın bu dünyanın iyisi?
Dedi..
-Anacığım dedi Zekeriya Bey, arkadaşımda evin sahibide sizin gibi şaşırdı lakin ihtiyaçtan satan birinin zayıflığından faydalanmak bana yakışmazdı.Bizde böyle bir duruma düşebilirdik.Başımızın gözümüzün sadakası olsun , sevabı bize yeter dedi
Böylesine soylu bir evlada sahip olmanın gururu ile kabardı Pakize Hanımın göğsü.Sadece tebessüm etti cevap vermedi.
Nisan ayında satın alınan evin hazırlıkları haziran başına kadar sürdü.Nihayet haziranda eve taşınmışlardı.Ev hakikaten çok güzel marmaraya yukardan baakan bir tepe üzerine yapılmış, bahçesi kullanışlı,civarındaki sakinleri oldukça nezihti.
Günler bu huzurlu sayfiye evinde böylece sürerken Zekeriya Bey'in İstanbul'da işleri çıktı.Birkaç günlüğüne İstanbul'daki konağa gidip işlerini halledinceye kadar orada kalması gerekiyordu.Suzan Hanım onunla gitmeyi teklif etti ancak Zekeriya Bey ,
-Sen şimdi evde çoluk çocuk yok sıkılırsın.E iş güç de Müveddet olmadan sana ağır gelir, hepsi hepsi üç gün ben ihtiyaçlarımı karşılarım sen yorulma cancağızım ..diyerek reddetti.
Ertesi gün Zekeriya Bey'i İstanbul'a yolcu ettiler.O gün büyük hanımında tavsiyesi ile Suzan Hanım komşularını çaya davet etti.Sekiz- on kişilik kalabalığa kendi kalabalıkları da eklenince epey bir curcuna olmuştu.Çocuklar bahçede koşturmuş, hanımlar çay pasta tarifi alıp vermiş , kızlaar konuklarına piyano çalmışlardı.Akşam üstü eve dağılan kalabalıktan sonra akşam yemeğine hemen oturulmuştu.Günün dedikodusu hoşbeş derken o gün yoruldukları için erkenden yattılar.
Ertesi günde büyük temizliğe giriştiler.Gün öylece bitti üçüncü gün yani Zekeriya Bey'in döneceği günden bir gün önce evde sessiz sakin oturdular.Son birkaç günün yorgunluğunu çıkardılar adeta.Koca sayfiyeden küçük Mustafa'nın sesinden başka ses çıkmıyordu.
Ertesi gün sabah erken uyandı Suzan Hanım. "Allah insanın başından eksik etmesin erini dedi.O yokken düzenimiz iyice şaştı.O gelsinde artık düzene girelim.Mustafa da söz dinlemez oldu.Babasına bir bir anlatacağım gelince.
Aynanın karşısında süslenirken bunları düşünüyordu.İşlerini bitirdi bahçeye kayınvalidesinin yanına indi.Akşam olmuştu ama Zekeriya Bey'den haber çıkmamıştı.Meraklandılar .Haber vermeden asla böyle bir
şey yapmazdı çünkü.O gün ve akşam öylece bitti.
Suzan Hanım hem meraklı hem öfkeli bekliyordu kocasını.Nasıl olurdu da böyle sorumsuz davranırdı, eşinin üzerine ne kadar düştüğünü bilmezmiydi sanki.Gece hiç bitmedi Suzan Hanım için aslında büyük hanımda öyleydi.Sabaha kadar gözünü kırpmadı yaşlı kadın.Sabah namazından sonra daldı biraz ama uzun sürmedi.Kalktı mutfağa indi kendine su alacaktı ki , gelini ile karşılaştı.Kadın giyinmiş çıkmaya hazırlanıyordu.
-Günaydın anneciğim kusura bakmayın haber vermeden çıkıyordum ama bir pusula bırakmıştım size.Ben Zekeriya'yı çok merak ediyorum, İstanbul'a eve gideceğim.Allah korusun dünyanın bin türlü hali var.
Büyük hanımda aslında onaylıyordu bu hareketi ama dediki.
-Kızım telaş etme gereksiz yere , erkektir bir yere takılmıştır gelir bugün merak etme.
-Sanmıyorum anneciğim dedi kadın.Ben kocamı bilirim birşey olmasa asla bizi habersiz bırakmazdı.Ben gideceğim.
Yaşlı kadın daha fazla üstelemedi.Yalnız gitmesine razı olmadı yanına bahçıvanı da verdi.Birlikte yola çıktılar.Yol boyunca Suzan hanım hiç konuşmadı.İç sesi ise hiç susmadı.Bin tane senaryo yazdı.
İstanbul'daki eve vardılar nihayet. Kapı aralıktı.Birden içine bir ateş topu düştü Suzan hanımın.Birbirlerine baktılar.
İçeri girdiler odaları dolaştılar garip birşey yok gibiydi.Bahçıvan arka bahçeye Suzan hanım yatak odasına yöneldiler.Yatak odasının kapısı açıktı ve Zekeriya bey yatıyordu.Biraz daha yaklaştı ve korkunç görüntü ile karşılaştı.Zekeriya bey sırtından bıçaklanmış ve öylece bırakılmıştı.Yatağın diğer tarafına doğru akan kanlar kapıdan seçilmiyordu ama yaklaşınca herşey tüm korkunçluğu ile apaçık görünüyordu.Adamın rengi morarmaya başlamıştı bile.Suzan hanımın çığlığı ve hıçkırıkları tüm mahalleyi saruyordu.Bahçıvan yanına koşup yanına gelene kadar Suzan hanım bayılmıştı.Sonraki günler bir rüya gibi geçti.Emniyet müdürleri ,soruşturmalar derken üçgün sonra durum ortaya çıktı.
Zavallı Zekeriya bey ,yeni satın aldığı sayfiye evinin oğlunun kurbanı olmuştu.
Zor duruma düşen aile bu evi satarak borçlarını karşılamak istemiş.Evin genç oğlu bu işe karşı çıkmış ancak babasını ikna edememişti.Pazarlık sırasında baba oğulun bu tartışmasına şahit olan Zekeriya bey ,istenenden daha da fazla ödeyerek ailenin mağduriyetini ve oğulun
muhalefetini telafi etmek istemişti.Bu durumu içine sindiremeyen genç adam bir gün Zekeriya beyin evde yalnız olduğunu bildiği bir sırada eve gelmiş aralarında tartışmışlar.Zekeriya bey genç adamı evden kovmuştu.Aynı gece eve gelen genç zavallı edemı uyurken bıçaklaamış ve kaçmıştı.Daha sonraları katilin, ailesine sürekli sorun yaratan ve ruhsal tedavi gören biri olduğu ortaya çıkmıştı.Aile çok üzgündü.Çocuk yakalndı hapse atıldı.
Suzan hanım büyük adadaki bu uğursuz evi hemen sattı.Hatta İstanbul'daki konağıda satıp başka bir konağa geçtiler.Sevgili eşinin hatıralarına bu evde dayaanamazdı.
Yıllar sonra küçük Mustafa büyüyüpde bunu çocuklarına anlatırken,
"hiçbir iyilik cezasız kalmaz" diyecekti."Siz siz olun birine iyilik yaptığınızda tedbiri elden bırakmayın"...

Pallas İyi Okumalar Diler

2006-01-26T18:02:00.000+02:00

Halil bu kez feci parasız kalmıştı. "Nasıl oluyorda düzenli maaşım varken ve kendi evimde otururken bu kadar parasız kalıyorum? diye soruyordu kendine.Çoğu zaman cevabını bulamıyordu.
Oysa yanıt basitti.Evde , babaevinde gördüğü şaşalı hayatı aynen yaşamak isteyen bir kadın vardı.Biraz dikkat edilse hiç bu kadar sıkıntı çekmezlerdi.Ama öyle değildi işte.
Halil tüm bunların muhasebesini yapamayacak kadar aptalmıydı yoksa karısına çok mu aşıktı , belli değildi.
Yakınlarda birkaç ay önce karısı evi terketmiş babasının evine gitmiş, bebeğide götürmüştü.Halil yıkılmıştı.Çaresiz yaralı bir kedi gibi kıvrandı kaç gün.Gönül alma turları, telefonlar, çiçekler derken kadın eve döndü.Şimdilerde araları iyiydi.İyiydi de kazandığı yetmiyordu işte.
Ay sonunun gelmesine daha onbeş gün vardı ve cebinde ekmek parası bile yoktu.İşyerindeki bir arkadaşından eve giderken borç aldı.Ekmeği ile evin yolunu tuttu.Eşi onu karşıladı.Oğlu bacaklarına sarıldı.Oğlanı kucağına alınca parasızlığı unuttu.
Eşi yemeği hazırlarken Halil'de televizyon izliyordu.Bir an televizyonun üzerindeki 2 lira dikkatini çekti.O sırada eşi içeri girdi.
"Bu para nerden çıktı canım?" dedi.
"Oğlanın süt parasıydı Halil ama almadım vallahi " dedi.
"Neden" dedi Halil.
"Ne bileyim sen telefonda param yok deyince ben de lazım olur diye almadım işte."
İçi burkuldu karıkocanın...Ama birbirlerine belli etmediler.Yemeklerini yediler.Canı çok sıkılmıştı.Aniden ayağa kalktı.Ellerini bile yıkamadan televizyonun üstünde ki parayı aldı.Üstüne birşeyler geçirirken eşi,
"Nereye Halil?" dedi.Cevap vermedi.
"Altılı oynayacaksın değil mi?"
"Evet" dedi.
Bu kez kadın çok kızmıştı.Lanet olsun bu adama dedi içinden.Çocuğunun süt parasına kumar oynayan bir adamla mı evlendim ben?Yok yok bu kadar da olmaz.
........
Öbür tarafta Halil soğuk havada elleri ceplerinde ağzından buhar çıkarak yürüyordu.Bir sigara yaktı.Vijdanı ve içindeki umudu savaş halindeydi.Ya tutarsa diyordu umudu, nah tutar diyordu vicdanı.Sen bakmaya kıyamadığın çocuğunun süt parasına kumar oyna sonrada şansın senden yana olmasını iste.Yok yok bu kadarı da terbiyesizlik.Düpedüz kumarbazlık.
Kumarbazlık değildi be ..Çaresizlikti.Ayazdan mı dertten mi gözleri yaşardı.Ay sonuna 15 gün var daha .Cepte para yok.Elektrik faturası geldi.Su, gelmek üzere.Kredi kartı borcu boyumu aştı.
Hırsızlık yapan adamla, işinde gücünde normal bir adamın arasında ki ince çizgideydi aslında.İşte böyle yapıyordu hayat insanı.Yaşamsal ihtiyaçlar için suçlu olunabilirdi belkide.Sigası bitti.Kahve göründü.Sobası yanan tahta sandalyeli mekana girdi.Tanıdık yüzlerle selamlaştı.Konuşacak hali yoktu.
Bir çay söyledi ayıp olmasın diye.Bir sigara daha yaktı.1.5 liralık altılı oynadı.Biraz daha oyalandı çekti eve gitti.Kahve üstüne üstüne geldi
Karısı oğlanı uyutmuş oturuyordu bir başına.Pek konuşmadılar.
"Oynadın di mi" dedi kadın "evet" dedi.İfadesiz bir ses tonu ile.
Bir süre sonra kanalı değiştirdi oynadığı yarışın başlamasına biraz daha zaman vardı.
İçi daraldı yine..Karısına "bak dedi bundan sonraki yarışta 7 numara kazanırsa yaşadık, ben kahveye gidiyorum sen izle ben de oradan izleyeceğim.Duramıyorum sıkıldım burada"
Karısı çok kızgındı.Fakirin ekmeği işte umut.Ne diyeceğini şaşırdı adama bişeyler kekeledi kızgınlıkla ama anlaşılmadı.Zaten Halil çıkmıştı bile o sırada.
Kadın evde Halil kahvede televizyon açık ,gözler umutsuz, kalplerde acı,dillerde dua öylece bakıyorlardı.Böyle zamanlarda ne düşündüğü de belli olmazdı insanın.Karmakarışık öylece bakıyorlardı işte.Yarış başladı, her yarış gibi.
Zaman geçtikçe Halilin dediği at hızlanıyordu.Ha babam de babam."Hadi kızım koş kızım" diye bağırınırken buldu kadın kendini.Zengin babanın 1.5 liralık atyarışına muhtaç olan mutsuz kızı..
Halil de kahvede heyecanla bekliyordu.Kaybederim diye bağıramıyordu bile sık nefesler alarak izliyordu yarışı.Bir ara film koptu.Bi şeyler kaydı , tam algılayamadı Halil.Ama galiba favorisi birinci gelmişti.
Koşar adımlarla eve gitti.Boynuna atladı kadın.Halil şimdi anladı kazanmıştı.Birbirlerine sarıldılar zıpladılar çocuk seslerine uyandı.Gözlerini ovalayarak anne ve babasına bakıyordu.Kadın bir an durdu."Halil 1.5 liraya ne kazanılır ki?" dedi.Halil bir daha sarıldı karısına "o belli olmaz "dedi.
1.5 liralık altılıdan 2.800 lira kazanmışlardı.
Rüya gibiydi.Gerçi served değildi ama paraydı işte.
Halil 800 lira ile borçlarının bir kısmını kapattı.2.000 lirayı aldığı gibi sevgili karısının yanına geldi."Al hatun "dedi."senindir, ne istersen onu yap" kadın çıldırdı sevinçten.
İki gün sonra paradan eser yoktu ve aybaşına daha on gün vardı.
Şimdi ne mi yapıyorlar iki gün didişip, üç gün barışıp aysonunu bekliyorlar.

PALLASD BLOGSPOT NOKTA KOM İFTİHARLA SUNAR!

2006-01-24T13:01:00.000+02:00

Çocuğun Süt Parasına Altılı Oynayan Adamın Gerçek Öyküsü Yakında Bu Blogda.......

Dandini Dandini Dastana Pallas Harikalar Diyarında

2006-01-20T16:59:00.000+02:00

Dokunduğum herşey toz haline gelip kayboluyordu.Uzun ve geniş bir yol önümde uzanmıştı.Oradan yürümekten başka çarem yoktu.Göz alabildiğine uzanan yolun sağında solunda boşluklar vardı ve hiçbiryere gidiyordu.Oysa yol bilinmezde olsa bir yere gidiyordu.
Yürümeye başladım ağır ağır.Görünen o ki yolum uzundu, aceleye gerek yoktu.Beyazımsı bir renk ağırlığı etrafta, sis desen sis değil, duman desen duman değildi.Sanki filmlerde esrarengiz olsun diye püskürtülen dumanlar gibi.Üzerimde siyah kazağım, kot pantolonumla bu renksiz ortamda hayli renkli duruyordum.
Ellerim ceplerimde yürümeye devam ettim.
Ne kadar yürüdüm bilmiyorum artık sıkılmıştım.Buraya nasıl ve niye düştüğümü bile bilmiyordum işte..Yürüyordum tam koşmaya hazırlanıyordum ki karşıdan gelen bir bisikletli gördüm.Ohhhh dedim sonunda bir insan..Bisiklet hızla yaklaşırken üstünde kimin olduğunu seçmeye çalışıyordum.İlk seçebildiğim şey bisiklete binmiş yeşil bir kurbağaydı.Galiba bana bir yerde içinde uyuşturucu olan bişey vermişlerdi.İnsan uyuşturucu alınca böylemi olurdu acaba.Kendimi çimdikledim canım yandı.Üstelik bunu kurbağa görmüştü.Bisikletini tam yanımda durdurdu.
-Ne o? dedi, bisiklete binmiş kurbağa hiç görmedin heralde? sesi bozulmuş gibiydi hafifde azar vardı tonunda.Lavahle çektim içimden.
"Yok birader ilk kez milli oluyorum sahi bacakların pedala nasıl yetişiyo ?"desem çok mu kızardı acaba.?
Bisiklete binmiş bir kurbağa görmediğim gibi kızgın bir kurbağa da görmemiştim.Ya kızdığında çok kötü oluyorsa.Temkinli olmakta fayda vardı.Ne de olsa deplasmanda sayılırdım.
-Yo ondandan değil dedim.Uzun zamandır yürüyordum bir den siz hızla gelince korktum aniden ondan şaşırdım dedim.
Kurbağanın sesi meydan okur gibiydi.
-Ha! bilelimde.!! Bak benim adım Kazım dedi.
Karizmatik durmaya çalışır gibi bir hali vardı.İçimden kahkahalarla gülmek geldi.İçim şöyle bir kaynadı ama tuttum.Gülmedim.
-Adın ne dedi?
-Pallas dedim.
-Pallas mı? o nasıl isim öyle dedi, bıyık altından hafifçe güldü.
"Ebeninki dedim.Ben bisiklete binmiş kazım isimli kurbağaya yorum yapmıyorum adamda ki....adamada ki mi? tövbe tövbee..kurbağada ki havaya bak!"
Neyse sustum.
-Öyle olmuş ne yapalım dedim.
-Dur şimdi pallas mısın dallas mısın neysen dinle şimdi beni..
"ulan ananı!!!...dallas mı kaldı lan? bu kesin Kuşum Aydın'ın programınıda izliyodur.Nerdeyim ben yaaaaaaaaaaaaa....
-Adımla dalga geçme yeşil Kazım abi dedim.
Çenesinin altı kabardı.Kaşları olsa kesin çatılırdı.Ama gözlerinden siniri barizdi.
-Bak dedi sana iki lafım var edip gideceğim.Sinirimi bozma siğil atarım.
Şimdi sen buradan doğru devam et karşına bir yol ayrımı çıkacak ,o anda kendini dinle hangi kolun sızlarsa ,kolunun sızladığı o yönden yürü.
-Peki dedim.Ne olacak sonra?
Ters ters baktı cevap verme gereği bile duymadı.Bisikletin pedalına asıldığı gibi gözden kayboldu.
Çaresiz yola koyuldum, biraz yürüdükten sonra gerçekten yol ikiye ayrıldı.Yeşil kazım abi doğru söylemişti.Tam bunu düşünürken kolum sızladı ve o yöne doğru yürümeye devam ettim.Bu arada kanat sesleri duyuyordum ama başımın üstünde kuş göremiyordum.Birden bire ayaklarımın dibine bir maket uçak düştü.
Nerden geldi diye bakınırken maket uçağın kapısı açıldı ve içinden minnacık bir kadın çıktı.
-Bir daha uçmayı denersem en adiyim diyordu kendi kendine.
Başını kaldırdı beni gördü.Çok sevimli görünüyordu.Sarı kıvırcık saçlı kara gözlü tombul yanaklı bir kadıncıktı.
-Selam dedi.Sen pannak mısın?
-Adım Pallas dedim.
Küçük kadın utandı yanlış söyledği için.. Bu Kazım kadar ukala değildi, en azından utanabilmişti.
-Benim adımda Heybet dedi.Kusura bakmayın adınızı ilk kez duyuyorumda ondan şeyettim.
-Sorun değil dedim.
Heybet mi?!!! Ha ha ha ha ha ha ha ha! İşte bu iyiydi.İçim kaynadı yine ama küçük kadının nezaketi yüzünden tuttum kendimi .
-Siz birden bire nerden düştünüz önüme Heybet Hanım dedim.Uçak sesi duymadım hiç.
-Olur mu o kadar gürültülü çalışır ki bu uçak inanamazsınız.Ama emekli olunca kendine daha iyi bir uçak ve yakışıklı bir pilot alacağım dedi.Kıkırdadı.
Sonra toparlandı hıh hımm dedi boğazını temizledi.Kanat sesi duymadınız mı?
-Ama onlar kuşların kanat çırpma sesiydi???
-Kuş mu o da ne?
Alllahıımmm neresi burasııı?
-Tamam Heybet Hanım aklım karıştı biraz neyse boşverin.
Zaten o da üstünde durmadı.
-Çok kısa bir yürüyüşten sonra bir ağaç kovuğu göreceksiniz.Onun önünde bekleyin sizi karşılayacaklar.
Peki dedim yine çaresiz.Arkamı döndüm yürümeye başladım.
-Ha Pallas! diye seslendi. Döndüm baktım.
-Koşmayı denemeyin yolunuz mesafeye değil zamana endeksli.Birşey değişmez .
Başımı olur gibisinden salladım.Acaba bu küçük kadın bana felsefi bir mesaj mı vermek istedi diye düşündüm.
Lan yoksa burası "Sofie'nin Günlüğü "mü lan.? Azına sıçiimmm nere lan bura??
Kısaa bir yürüyüşten sonra ağaç kovuğu göründü.Karşısına geçtim ve durdum.İçerden bir ses "gel buraya" dedi.Nereye gelecektim ki?Ses içimi okumuştu."Kovuğa giirr"
Artık sinirlenmeye başlamıştım.Ama çaresizdim.Kovuğa doğru adım attım kovuk büyüdü büyüdü kapı oldu.İçeri girdim..Etraf aniden renklendi.Derinden bir müzik sesi geldi.İlk kez tahminim tuttu bu kovuk kesin rustik döşenmiştir diyordum ki beklediğim şeyi gördüm.Ortamda herşey rustikti.Ama derinden gelen ses Guns 'N Roses dı galiba...Kulak kabarttı.Evet onlardı nerde olsa tanırdı.Bu garip yerde bile..
Bu arada kovuğun içindeki rustik odanın başka bir kapısından önünde mutfak önlüğü olduğu halde, şık giyimli bir adam çıktı.
-Hoşgeldin Pallas dedi.
Nihayet biri adımı doğru söylemişti.Gülümsedim sadece artık korkmaya başlamıştım.
-Korkma dedi.Macera bitti.Çok kısa bir zaman sonra kendini ait olduğun yerde ve iyi hissedeceksin.
-Peki dedim..neydi bu yaşadıklarım.Mutfaak önlüğünü çıkarıp kütüphanenin dolap kapağına astı.Önlüğü çıkarttığı yerin, yani karnına denk gelen yerin içini görüyordu.Az önce çiğnenip yutulmuş üzümlü olduğunu sandığı kek ve biraz sıvı vardı.O da çay olmalıydı.
-Iyyyyyyyy iğrenççç..dedi içinden.
Adam bunu da anlamıştı ama anlamazlıktan geldi.Nasılsa bir daha karşılaşmazlardı.
Sorunu yanıtlayalım istersen.Bu yaşadığın bir düş.Akşam yemeği fazla kaçırdın ve abuk sabuk şeyler görüyorsun.Bizi de huzursuz ediyorsun.Dua et bu yazıyı yazan senin düşünü anlatmaktan sıkıldıda işimiz uzamadı.Hoş yazan da çok akıllı değil ya.Neyse işte birazdan uyanırsın sanıyorum.Çişin gelecek çünkü.
Geldi bile.Rüyamıydı.Harbiden mi lan.?Çişim de var şimdi gözümü açınca bitecek mi bu salaklık? Gözüm acık değil mi?
Gözün kapalı olum Pallas da başka yerin açıkta kalmış senin.Hadi kalk işe de bitsin bu rezillik.

2006-01-19T12:34:00.000+02:00

Önce içinde gereksiz yere büyüyen özlem rahatsız eder.Sadece itirafını duymak bile rahatlatabilir.Bu gizemli yokluk, mahrum ediş, nereye kadar devam eder.Böylesine derinden gelen bu adı konmayan susuzluk ne zaman biter?Bir itirafın belki de ima etmenin ucunda.İşte o vakit dinecek bu sancı.Gizem bitecek dizginler ele alınacak.Çok da uzun sürmeyecek kısa ama çetin bir zeka oyunu başlayacak.Deftere eldekiler yazılacak.Arzulardan çıkarılacak..Eşittir ,sen işine bak aklın karışmasın elde edilecek.Sonra zeka maçı bitecek ya da biri kendini oyundan gönüllü çekecek .Sonsuza dek sürecek hayranlık, özlem ve saygıyla karışık el sıkışıp yola çıkılacak.Herşeyden daha çok emin olunan bu gizli aşk diğer gizli aşkların yanına yerleşecek.Yaşayanı hatırladıkça içi heyecan ve gururla dolacak. O da hayattaki misyonunu yerine getirecek.Söylenemeyen ama ruhlara iyi gelen. kendine bile itiraf edilemediği için adı dahi olmayan zavallı, azametli, haşmetli,itilmiş ama kendi kulvarında hep galip keşke ile başlayıp, sonra kıyamayıp iyiki ile biten cümlelerin gizli öznesi olacak..

kimyasal atıklar ,kadın beyni,homoları içeren söz salatası

2006-01-19T12:27:00.000+02:00

Yanında kimyasal bir atık olduğu halde uyandı o sabaha..Bu kadının nesi vardı sahi?Ya da kadınların nesi vardı? Her kadın onu karısı gibimiydi acaba? Kafasında bir sürü soru vardı ama bunlar kafasında olması gereken sorular değildi.
Doğru sorular şunlardı, hedefleri tutturabilmesi için gerekli ödenek ve personel desteği sağlayabilecekmiydi?.Onaylanan bütçe taslağı eksiksiz uygulamaya konulabilecekmiydi.?Personeli motive etmenin başka ne yolları olabilirdi.?Acaba bu ayda mı araba almayı erteleseydi yoksa karısına ne zamandır almak istediği hediyeyi artık vermenin vakti gelmişmiydi.?Hem ticari hem romantik nasıl düşünülebilirdi?Gelecek aya planladıkları operasyon için bütçe ayarlaması nasıl yapılır, standartlar korunarak ek masraflar nasıl karşılanabilirdi.?
Kafasında olması gereken bunlar iken şu soğuk algınlığından kıvranan kadının süs merakı yüzünden yıllardır kimsenin çözemediği kadın mantığı çözüm teorileri dolaşıyordu.
Anlamıyordu, böylesine soğuk almış bir bünyede tarz değişikliği yapma fikri nasıl barınıyordu? Bunun normali eve girdiği anda yatağa iki seksen uzanıp( niye iki seksen denir onu düşündü bir an, sonra bunun konumuzla ilgisi yok dedi kendi kendine) dinlenmesi ,ilaç almasıydı.Ama berber koltuğunda iki saat harcayıp kara saçlarını sarıya çevirmek için zaman harcaması akıl alır gibi değildi.
Yakışmıştıda hani.Güzel olmuştu olmasına da bu nasıl bir beyin salgısıydı ki ölürken bile güzel olmayı düşündürüyordu.
Kafasına o kadar kimyasal işlem yaptırana kadar dinlense bugün atık gibi uyanmazdı.Bak işte acı çekiyordu.Ve eşek gibi işe gitmeliydi.Şimdi o kadar cevaplanması gereken soru içinde bir de bu kadını düşünecekti.Deli kadını..Sağı solu belli olmayan onu hep şaşırtan kadını..
Akşam eve dönerken aradığında sesi kötüydü."bişey lazım mı geliyorum ben " dedi. Kadında "yok hazırlarım ben hemen bişeyler " demişti.Oysa işten çıkalı çok olmuştu ve saat erken bir saat sayılmazdı."yeni mi geldin eve "dedi adam. "Evet" dedi kadın.Pek alışkanlığı değildi bu kadar dışarda oyalanmak diye düşünürken berber geldi aklına. "yine mi berberdeydin " dedi adam."evet "dedi suçlu bir sesle.Adam,"yine naptın saçlarına?..."Immmmm hatırlamıyorum, kendime geldiğimde evdeydim " dedi.Mahcup, hınzır ve hasta bir ses tonuyla..Adam tutamadı kendini güldü."Nnnn'aptın peki bu kez ?" dedi.Kadın " bilmiyorum" dedi telaşla.Adam yine tutamadı kendini güldü."Peki... ben gelip bakayım o zaman"
Geldi baktı sarışın hoş bir kadın vardı evde.Ama yüzü muşmula gibi karışmıştı gripten.
Sonra, bu sabah "kimyasal atık" gibiyim diyen karısına şefkatla bakarak uyandı.Hazırlanıp işe gittiler.
E be kadın ne vardı sanki şu halde iken süslenecek.Patladın mı iki gün sonra yaptır.Ya havle! Ne zaman anlayacaktı bu kadın mantığını , niye hiç onlar kadar düz düşünemiyorlardı.Hastaysan yat..Acıkırsan ye..
Çok basit.Bu kadar anlaşılmaz olmak zor olmuyormuydu acaba?
Sonra güldü kendi kendine "sen" dedi "böylesine karmaşık beyin yapısı olan bir varlığa aşık olduğun için şükret be oğlum.Yoksa homo olurdun alimallah......"

Ben Grip Oluyorum,Ateşimmm çıkıyoooooo

2006-01-17T12:35:00.000+02:00

".........bir acı gurbet türküsü gibidir yaşamak ah böyle yaşamak, varsın olsun yine de güzeldir yaşamak ah yaşamak....."
Sanırım hüzünlü bir yazı bekliyorsunuz ama değil.Aslında nedir peki derseniz ona da cevap veremem.İçimden bu şarkının sesi yükseliyor, hep bunu söylemek istiyorum.Ve itiraf ediyorum ne yazacağımı halen bilmiyorum.İki şey biliyorum bu şarkıyı hep söylemek istiyorum ve çok fena yazım geldi..Bakalım ne çıkacak? Belki siz okumadan ben bu yazıyı silerim bile.
Bu şarkı içimde öyle bir duygu uyandırıyor ki, hani karakışlardan sonra baharın ilk sabahına uyanırsın, çiçekler dallarında patlamaya hazır tomurcuktur daha, güneş uzun zamandır ilk kez bu kadar ısıtmıştır içini, badem ağaçları bembeyaz gelinler gibi bezenmiştir ve hep içinden son donu yapmasa bu çicekler kurumasa bari dersin.Ya da ne bileyim önemli bir sınava hazırlanmışsındır aylardır o gün gelip çatmıştır sınav bitmiştir.Kapıdan çıkmışsındır ve az önce girdiğin kapı ile çıktığın bir değildir sanki..Aslında aynı kapıdan başka bir mekana çıkmışsındır renklerin daha net seçildiği trafiğin bile tatlı geldiği elin cebinde yürümek istediğin, taşa tekme atmak istediğin ,kuş gibi hafiflediğin bir mekan..Ya da uzun süre ayrı kalmak zorunda olduğun sevgilini beklediğin ve onun sana doğru yürüdüğü, hasretin bittiği o an..
Bu durumlarda o kadar ince bir yerdesindir ki az önceki yılgınlığa da hakimsin az sonra ki yeniden başlangıca da..O kadar ince bir çizgidir ki bu , buz gibi deniz suyunda aşağılardan gelen sıcak kaynak suyu ile mest olmak gibidir.
İşte bu şarkı ben de bu duyguyu yaratıyor.Ağlamakla gülmek arası bir şeyler.Ne güzel yazmış yazan , sanırım Çiğdem Talu ..Yanılıyorsam özür dilerim.O'nun, Melih Kibar'ın ruhu şad olsun.İşte sanatçı olmak böyle bir şey demek ki.Sana, his- ettirmek...Seni bir ruh haline sürüklemek.
Konumuza dönecek olursak bugünlerde böyle hissediyorum.Bu iki duyguyuda aynı anda hissedebilmek hoşuma gidiyor aslında.Yaşanan onca şeyin içinden kendime oyun gibi bellediğim çıkarımlar yapmak."Bak bu çok üzdü, bu çok sarstı, bu durumda şöyle bir hareket planı yapmalı" demek.Şimdilerin popüler deyimi ile kriz yönetebilmek...
Ya da mutluluğu dibine kadar yaşamak,dünyalar güzeli yeğenimin çiçek tomurcuğu gibi , köfte gibi ,dudaklarından öperken mest olmak.Ufacık yüzünü avuçlarımın içine hapsedip suratını izlemek,poposunu ısırıp onun kahkahalarını dinlemek.Omzumda uyurken kokusunu içime çekmek..
Yani her yaşadığım duygunun ayrımını yapmak hoşuma gidiyor sanki "faideyi maksimize" ediyormuşum gibi geliyor bana.
Acaba 30 lu yaşların getirdiği birşey mi bu ne dersiniz? Kendini tanımak,ne istediğini bilebilmek ve genç bir insan olduğun için bu bilinçle durum yönetmek,duygu yönetmek,iş yönetmek, insan yönetmek..
Bir şey diyeceğim..
Saçmaladım mı?
Olsun saçmaladıysam saçmaladım.
Bu benim blogum ne istersem onu yaparım.
Aslında bu yazının içinde ayrı ayrı yazılacak bir kaç şey farkettim yazarken.Belki onlar için başka şeyler ya da o konularla ilgili öyküler yazarım.Şimdiden belirteyimde hatun kendini tekrara başladı demeyin.

not: title'ın yazının konusuyla ilgisi yok durumumdan haberiniz olsun diye yazdım..

Sahibini Bilen Name

2006-01-06T08:50:00.000+02:00

Açık su yeşili tabana doğru daha da koyulaşarak renk geçişli boyanmış odanın duvarının önünde koyu yeşil kadifeden bir çift berger koltuk duruyordu.Tam pencerenin önünde duran bu koltukların arasında bir de masa yerleştirilmişti.Masanın üzerinde ,sarı cam bir vazo içinde mimozalar vardı.Bir çift koltuğun dışında bir kitaplık bir yazı masası, bilgisayar ve bir yatak vardı.Yerde parkenin üzerine atılmış koyun postunu andıran bir halıcık vardı.O da koltukların renginde koyu yeşildi.Odanın geneline huzur hakimdi.
Bu sessiz ve dingin odanın kapısı açıldı Şehnaz içeri girdi.Bu oda onun sığınağı idi.Kitabını burada okur, dersini burada çalışır araştırmalarını burada yapar bazen çok kullanmasada, yatağına gitmeye üşenir bu yatağa kıvrılır uyurdu.
Yazı masasına yöneldi ordan birkaç temiz kağıt çıkardı.Dolmakalemini aldı, yazı klasörüne düzgünce temiz kağıtları yerleştirdi, dolmakaleminin mürekkebini kontrol edip pencerenin önündeki koltuğa yerleşti.Bu kez bilgisayarda değilde kendi el yazısı ile yazmayı tercih etmişti.Çünkü O'na gösterdiği özeni ancak bu şekilde hissettirebilirdi.
Şehnaz bembeyaz sayfaya ilk şu cümleyi yazdı. "Beni yanlış yorumladın" sonra devam etti.
"Beni yanlış yorumladın dostum.Ben senin kırıldıklarını sana söylerken, yada bir başkasına aslında söylemek istediğiminde ardında başka şeyler de söylemek istiyordum.Bu kadar karmaşık mı dile getirmeliydim? Belki hayır, belki de evet.Sonuçta bu bir uslüp meselesi.Aynı duyguları aynı anda hissetmemiz çok güzel ama hissedemediğimiz zamanlar daha da güzel.Her baktığımız ayrı pencere bizlere yeni düşünce boyutları katıyor zira.Hayatım boyunca biraz çıkıntı olmanın,biraz muhalif olmanın gerekliliğini savundum.Ailem dışında hiçkimsenin gerçekte ne düşündüğünü önemsemedim.Bu , benim onlara gösterdiğim saygısızlık değildi bana göre bu benim kendime olan inancımla ilgiliydi.Çünkü yastığa başımı koyduğumda bana seslenen o ses, her kimin sesi ise (benim bizzat kendi sesim ya da vijdandan dublajlı başka bir ses) çok konuşmuyor sadece gülümsüyorsa sorun yoktur.Niyetim iyiyse bir gün mutlaka anlaşılacağımdır, kendimi anlatmak için çok da uğraşmam aslına bakarsan.Çünkü keşif dediğin ağır ağır olur pat diye olmaz.Aslında sen benim bu ortamda inanabildiğim güvenebildiğim,beni anlayacağını umduğum tek insansın.Yaptığın zekice esprilerde,gözündeki farklı ışıkda,içtenliğinde ve sır tutma konusunda ki becerinde herşeyde bunu hissedebiliyorum.Her ikimizinde kafasında olan çatlak bizi bize yaklaştırıyor ama senle belki de en önemli farkımız benim kafamda ki çatlaktaki yarığın daha geniş olması.Birazda ifade tarzım daha farklı.Ama inanki ben seni çok seviyorum.Şundan emin olmanı isterim ki ben söylediğimin dışında bişey demem dediğimin dışına da çıktığım pek görülmemiştir.
Çelişincede çeliştim derim.Yani bu kadar kıvranmamın sebebi olabildiğince dürüst olmaya çalıştığımı anlatmak.Ama yazarken insan başka bişey oluyor ve alt beyninde kayıtlı herşey başka bir kurgu ile başka başka şekillere giriyor.Ve dur bir dakika bunu yazmamalıyım diyemiyorsun parmaklarından kaçıveriyor herşey.Düşünsene aklımızdan dile dökülse ne kıyametler kopacak nice şeyler geçerde biz hiç olmazmış gibi davranırız.Bu durum onun gibi bişey işte dostum.
Beni kendi düşünce ve durum platformumda yorumla ve öyle sev.Görmediklerini gördüğünde daha çok seveceğini biliyorum.Daha fazlasını sen bu mektubu okuduğunda konuşuruz.Konuşmamız gerekirse tabii.
Herşey gönlünce olsun
Sevgilerimle...."
Yazdı.Son noktayı koydu.Yazıyı şöyle bir gözden geçirdi.Zarfa koydu adresi üzerine yazdı.Aslında mektubun sahibi iki sokak ötede idi ama ona gösterdiği özeni hissettirmek için böyle emek verilmiş birşey yapmak istedi.Gitti mektubu postaya verdi.Aslında mektup yazmayı özlemişti.Arasıra yapsamıydı acaba?
Sonra tekrar eve , odasına geldi.Bu kez bilgisayarını açtı , araştırma konusu ile ilgili raporlamalara başladı.Arkadaşının zarfı açarken ki yüz ifadesini düşünüp gülümsedi ister istemez.
Diline Orhan Babanın şarkısı dolanmıştı "hatasız kul olmaz hatamlaa sev beniiii"

2006-01-05T18:41:00.000+02:00

Elli ellibeş yaşlarında mutsuz bir adamdı.Mutsuz olması içinse oldukça geçerli sebepleri vardı.
Genç yaşlarında görüp aşık olduğu kız ile evlenmiş, daha evliliklerinin kırkıncı gününde kavga gürültü başlamıştı.Ata erkil yetişen ve lider karakterli genç adam ile başına buyruk genç kadının kumaşları tutmamıştı.Aslında aşıklardı birbirlerine.Birbirlerini film artistlerine benzetirledi. "bak anne gelinin aynı Muhterem Nur" , "Sen de aynı Kadir İnanır'sın"...
Ama baskın karakterler bu aşkı da baskılıyordu.Sonra yaşadıkları kentten İstanbul'a taşındılar.Henüz ilk bebekleri bir yaşında idi.Bir yaşında güzeller güzeli bir kızdı.İstanbul'da yaşam ilk aylar iyiydi.Yeni şehrin havası onlarıda bir süre sarhoş etmişti.Sonra geçim sıkıntısı iş güç,iş kurmalar,iş büyütmeler,iflaslar,yeniden toparlanmalar arasında yıllar geçti.İkinci kızlarıda doğmuştu bu arada.O kadar düşkündü ki adam kızlarına ,bazen çocukları uykuda iken sesizce gider onları sağdan sola çevirirdi."Belki" derdi "yorulmuştur o tarafları,uyuşmasın yazık uykuda bilmez çocuk".O kadar düşkündü evlatlarına.Ama İstanbul'da kız babası olan bir anadolu erkeği için oldukça da baskı yapardı kızlara.Bazen kantarın topuzunu kaçırırdı hani.Tek derdi kızlar heba olmasın okusun iyi bişey olsundu.Büyük kız İstanbul'un iyi kolejlerinden birine başladığında ufaklık ilkokula gidiyordu.
Kavga kıyamet hiç eksik olmuyordu evlerinde.Bu kadar mutsuz bir ailede bu kızlar sanıldığından daha sağlıklı yetişiyorlardı.Babaları kızlarının asil kanına verirdi hep bunu.
Kadın sık sık evini terk edip babasına gider kızlara gelir babaanne bakar.Baba gururndan bir süre aramaz bir süre sonra tekrar birleşirlerdi.Artık birbirinden nefret eden iki insan vardı evde.Adam yine de kıyamazdı karısına."Ben derdi çok zor bir adamım, benim kahrımı bundan başkaası çekmez" Ne zaman annesi eleştirse gelinini hemen karşı çıkar laf ettirmezdi.Ama kaafası kızınca da ne dediğini bilir ne vurduğunu farkederdi.Hoş hiçbir yeri morarmamıştı kadının bugüne kadar.Ah şu kadın biraz daha idareci olsa, birazda kendine bakmayı bilseydi ne iyi olurdu.Kadına göre de adaam hep yoklukla terbiye etmişti bunları ,yoktu ama bir tatlı dili olsaydı.Kızlar bazen ciddi ciddi bu anlaşmazlığın ilk ne zaman kim yüzünden başladığını konuşur, tavuk mu yumurtada yumurtamı tavuktan misali işin içinden çıkamaz vazgeçerlerdi düşünmekten.Bazen boşansalarda kurtulsak artık derlerdi.
Bu arada büyük kız üniversiteye başladı.Başladığı 2.yıl hocasına aşık oldu.Hocası da ona.Evlendiler en kısa zamanda...Damat iyi çıkmıştı.Soylu ve terbiyeli bir çocuktu.Kayınpederini de kayınvalidesini de idare etmeyi biliyor saygıda kusur etmiyor her ikisi ile de iyi geçiniyordu.
İlk çocukları doğduğunda anne kızın evine daha sık gitmeye başladı.Genç kadın çalışıyordu ve bebeğe ancak enne bakabilirdi.Küçük kız kardeşte yeğenlerini bırakamıyor ama baba eloğluna ayıp olur diye haftada bir bazen iki haftada bir gidebiliyordu.Ama kızlarına duyduğu düşkünlüğün on katı torununa düşkündü.
Büyük kızın ikinci bebeği doğdu.Bu arada kadın evdeki geçimsizliği de fırsat bilip daha çok kızın evinde oyalanmaya başladı.Bu arada torun torba sahibi çift hala fırsat buldukça kavga ediyordu.
Bir gün adam eşinin ve küçük kıznın evde olacağını umduğu bir gün eli kolu dolu halde eve geldi .Kapıyı açan olmadı.Anahtarla girdi eve yiyecek poşetlerini zorla yere bırakıp.Baktı ev herzamankinden boş geldi ona.Şöyle bir dolaştı eksilen eşyalardan ve götürülen giysilerden terkedildiğini anladı.Bir an öylece kaldı ,sonra içi yandı,yalpaladı ve s o günden sonra hep içinde olacağı büyük yalnızlık çukuruna yuvarlandı..
Günlerce bekledi.Gururundan arayamadı.Sadece çay ve sigara ile hayatta kaldı.Uyumadı, düşündü,oturdu, yürüdü,düşündü,uyumadı, ağladı,öfkelendi..Evet diyordu hatam var ama kızlarım..onlara ne yaptım.Torunları da özlemişti hem de nasıl..
Sonra bir gün onuru özlemine yenik düştü ve kızı aradı.Kız eşini bebelerini ve kızkardeşini alıp babasını ziyarete geldi.Ağladılar, birlikte sohbet ettiler ama hiç durum hakkında konuşmadılar.
Sonra çekip evlerine gittiler.Anne ayrı ev tutmuş büyük kıza yakın başka bir yerde oturmaya başlamıştı bile.Sonra ki günlerde mahkeme celbi geldi boşandılar.Boşanırken kadın kocasının nesi varsa aldı elinden.Ne de olsa işsiz ve mağdurdu.
Adam memleketine yaşlı annesinin yanına döndü.Birlikte yaşamaya başladılar.Ama bu terkedilmişlik onu bitiriyordu.Çünkü kızlarda tuhaf bir şekilde uzaklaşıyordu babalarından.Hiç değilse kızları ve torunlarını rahatça görebilme özgürlüğü olsaydı.
Bir gün bu yaralı adamın kalbi bu kadar derde dayanmadı ve bir kalp krizi geçirdi.Günlerce yoğun bakımda yattı.Haberi alan kızlar koştu geldi.Adam hastaneden çıkınca küçük kızkardeşinde kaldı bir süre.Kızlarıda yanında.Sarıştılar,koklaştılar hasret giderdiler adam kendini o mutlulukla hızlıca toparladı.Ama sayılı gün çabuk bitmiş kızların dönme vakti gelmişti.
Sıkı sıkı sarılıp vedalaştılar.Adam annesi ile birlikte evine döndü.Kızları onu arıyordu.Kendini daha iyi hissediyordu artık.Bir süre sonra kızların ve torunların hasreti depreşti tekrar..Zaten kalbini göstermek istediği bir doktor arkadaşı vardı İstanbul'da bunu da bahaane bilip çocukları görme programı yaptı.Kızını aradı "gelmek isyorum bayramda yakın bahanesi olur müsaitmisiniz?" diye sordu.İçinden de bedeninden olanla yaşadığı mesafeli yakınlığa şaşıyordu.
Kız "çok iyi olur baba çocuklarda seni istiyor gel tabi"dedi.Hatta büyük torunu dedesi ile konuşturdu.
Adam mutluluktan coştu.Hemen kızlara torunlara birşeyler aldı.Tatlılar börekler açtırdı.Aldıkları yetmedi torunlara bir çift ayakkabı almak istedi.Ama bu keratalar o kadar çabuk büyüyordu ki ayak numaralarını sormak lazımdı.Kızını aradı.Telefona damat çıktı.Bayramda müsait olmadıklarını , dolayısı ile ayakkabı için zahmet etmemesini söyledi.Önce anlamadı kızını telefona istedi.Müsait olmadığını söyledi damat.Sesler birbirine karıştı, kafası büyüdü, küçüldü,anlam veremedi olanlara.Ne olmuştu şimdi?...
Kızkardeşler,yeğenler hep yanındaydı herkes öylece dondu kaldı.Abilerinin mutluluğunun toz olup ufalanmasını izliyorlardı.Ağlayanlar oldu aralarında..Uzun bir şaşkınlık döneminden sonra toparlandılar.Hemen faydası olmayacak tesellilere başladılar.Olmadı olmayaacağını herkes biliyordu.O gün o şok tüm aileyi sarstı.Koskoca adamın oturduğu yerde nasıl acı çektiğini izlemek oldukça güçtü.
Sonraki günler artan acılarla geçti.Yaşlı annesi içinde öyle.Yaşadığı psikolojik travma yüzünden geçirdiği sinir krizleri sırasında annesini de üzdü.Sigaraya aynı hızla başladı.Geçenlerde yeğeni ile konuşuyordu."çok yalnızım kızım" dedi."çok sıkıntılıyım" sen burada olsaydın dertleşirdik belki" ..Üzülme dayıcım dedi kız.Canın sıkılnca atla gel.Ben seni seviyorum.İçinden kızlarında seviyor bu sebepsiz ayrılık biter bir gün mutlaka dedi.Ama seslendiremedi düşüncelerini daha fazla üzmek istemiyordu.
Bir katili,hırsızı,psikopatı yargılarken geçmişte onu böyle yapan şartlara bakmak lazımdı.Sonuçta herkes anaasından masum doğuyordu ve yaşam kirletiyordu herkesi birazda olsa.Şimdi bu adam içinin ateşini dengesiz hareketlerle dışa vuruyor olur olmaz kişiye küsüp alınıyorsa acaba fantazi olsun diye mi yapıyordu.Ne olmuşda olmuştu? o ,kızları, karısı buaralara nasıl gelmişti.Bu parça parça haytın faturasını kim ödüyordu.
Her iki çocuğuda hasta olduğu için sürekli tedavi görmesi gereken büyük kızı mı? Babasını eşi ile tanıştıramayan babasızmış gibi evlenen küçük kızı mı?Yalnız yaşamak zorunda kalan eski eş mi? Tüm bunları düşünerek yaşlı haliyle birşey yapamayan seksenlik anne mi?
Fatura kime yazılsındı.Bu hayat ne biçimdi sahi.? Bu işin denge noktası ne idi..?

2006-01-02T11:17:00.000+02:00

Emre yüreğinin üzerinde kara bir taş olduğu halde nasıl olupta Viyana'ya gelmiş olduğuna hayret ediyordu.Son zamanlarda kendi kendine sık sık tekrarlıyordu."Yüreğimin üstünde kapkara bir taş var."Nefes alamıyor,yemek yiyemiyor,düşüncelerini bir noktada toplayamıyordu.Ne yapsa nereye gitse kurtulamıyor bu hal onun peşinden her yere geliyor.uykuda bile rahat vermiyordu.Hoş son zamanlarda uyuduğu da pek söylenemezdiya.
Zeynep'ten ayrıldığı gün en yakın arkadaşına gitmiş orada içmiş içmiş ağlamış ve demişti ki "aileden biri ölmüş gibiyim, bundan sonra hiçbirşey eskisi gibi olmayacak" Olmayacaktı elbette.Yıllarca iki gözü ile yaşamış biri bir gözünü kaybettiği gün artık eskisi gibi yaşayabilirmiydi.Zeynep O'nun sağ kolu, sağ gözü, göğsünün sol yanı,işaret parmağı,,.....ahhhhh herşeyiydi. Emre demek Zeynep demekti.
Değilmiş demekki.Öyle olsa bitmezdi.Ama bitmişti işte.O günden sonra günler hayli zor geçmeye başladı.O'nun kokusu sanki heryere sinmişti.Unutmak istesede unutamıyordu.Tam o günlerde liseden arkadaşı Barış, O'nu Viyana'ya davet etti.Barış liseden sonra üniversiteye gitmemiş.Dayısının aracılığı ile Macaristan'da bir şirket kurmuş.İşleri büyütmüş oaraya yerleşmişti.Neredeyse sekiz yıldır bir araya gelememişlerdi ama telefonla, eposta ile hiç bağlantıyı koparmadılar.Birbirlerinin hayatlarını hep takip ettiler paylaştılar.Zeynep'ten ayrılışını da taabiki Barış ile paylaşmıştı Emre.O'na bişeyler söylemeye çalışmış ama acısı konusunda pekde bir şey yapamamamıştı.Zaten aşk acısına tek ilaç zamandı.Başkada bir çaresi olmamıştı.Gerçek bir aşk ,gerçek bir ölüm kadar acıtmalıydı ve en az onun yarası kadar zor iyileşmeli, kapanmalı ama izi hep kalmalıydı.Gerçek aşk buydu işte.
Şimdi Viyana'daydı.Viyana sokaklarını günlerce adımladı.Akşamları Barış ile sohbet etti.Dolaştı.Uyudu, çok uyudu..Bazen bir günün tamamı uyuyordu.Sokaklarda amaçsız yürüyordu.
İlk günlerde yaşadığı nefes darlığı azalmış ama kalbindeki ağırlık değişmemişti.Bazen şehrin tarih kokan sokaklarında dolaşırken aklından çıkıyordu oraya ne sebeple geldiği.Sonra aniden vucudunun ortasından ağzına doğru bir ateş topu yerçekimine karşı yukarı fırlıyor.Ateş topu canını o kadar yakıyordu ki gözleri doluyordu ve işte o zaman neden orda olduğunu hatırlıyordu.
Akşam yemeği için o gün Barış tarihi ve çok özel bir mekan seçmişti."Kendimizi biraz şımartalım dostum demişti"Restorandan yer ayırırken.Yemek çok güzel geçti.Eski günler bugünler derken keman eşliğinde en az yemekler kadar lezzetli sohbetler ettiler.Barış ,Emre'ye ertesi gün pazar olduğu için Viyana Flarmoni Orkestrası'nın konserini izlemeyi teklif etti.Bu çok güzel bir fırsat olacaktı.Günlerdir tarihi şehrin masalsı sokaklarında gezerken, taş binalardan oluşmuş sokaklarda dolaşırken,müzeleri, nehrin kenaarındaki kiliseyi, sokak şarkıcılarını dinlerken yeterince ruhen hazırlanmıştı bı müzik şölenine.Severek kabul etti.
Ertesi gün nehir kenarında bir kahvaltıdan sonra tarihi konser salonuna doğru yola çıktılar.Binaya girdikleri anda onları olduğu zamandan alıp başka yerlere götüren başkaa bir boyuta geçtiler.Barış daha alışkın memnun bir ifade ile salona girerken Emre büyülenmiş gibiydi.Yüksek tavanlı yapının duvarlarından tavanlarına,sütunlarına kadar o kadar güzel görsel bir ahenk vardıki kendini rönesans döneminde sandı.Gelen insanlar mekanın tarihi dokusundan farklı,genellikle koyu renk giymeyi tercih etmiş, kadınlarda inci takıların hakim olduğu,beylerde ise takım elbise ve yaka mendili koşulu varmış gibi genellikle birbirine yakın çizgide ve zevkde kıyafetler vardı.Salona giren kalabalıkta sesiz bir nezaket gözleniyordu.Yüzlerde genellikle dingin bir tebessüm vardı."Aralarında sevgilisinden ayrılan yok mu acaba" diye düşündü.
Herkes yerine yerleştiğinde, orkestra şefi geldi seyircileri selamladı ve konser başladı.Daha ilk notada belkide orkestra şefinin kollarını kaldırıp ilk notanın işaretini verirken aldığı heykelimsi duruş ile zaman mekan değişti yeniden.
İlk parçada yaylılar hakimdi..Onlarca kemanın kayıtsız şartsız teslim olduğu notalar tarihi konser binasının her köşesini dolaşıyor herkese ayrı dokunuyordu.
Tarifsiz bir tat ile ilk parça sona erdi.Alkış kıyamet.Herkes ayakta orkestra üyeleri de tabiki.Halkı selamlıyorlar.Alkışlar araasında şef kulise gidiyor.Sonraki parçanın hazırlığı başlıyor.Yine alkışlarla şef dönüyor.İkinci parça, üçüncü parça,dördüncü...Salonun akustiği, kemanın,flütün, davulun,kontrbasın sesi.Yalnız orkestra üyelerinin değil o mekandaki her varlığın tarifsiz uyumu.Sanatın şahane büyüsü.
Emre tüm benliği ile kendini müziğe vermişken içinde yeniden doğan,yaşamın içinde nasılda güzel bir kurgu olduğunu hissetiren başka bişeylerle daha kendinden geçiyordu.Son zamanlarda yaşadığı şeyler onu hep bir yerlere götürüyordu.Şimdi bu şahane atmosferde kendinden geçiriyordu.Ve eğer yanılmıyorsa önde kontrbas çalan ve uzakdoğulu çekik gözlü kızın selamlarda ona gülümsüyordu.
Konser alkışlarla bitti.
Emre hiç bitmesin istedi.Kendini aylardır bu kadar huzurlu hissetmişti.Hatta konserin son parçası çok hareketli seçilmiş tüm salon yerinden tempo tutmuş,biterken defalarca alkışlamışlardı.
Konser salonundan çıktılar bir süre hiç konuşmadan yürüdüler.Sonra yine konuşmadan bir kafeye oturdular kendilerine kafe konyak söylediler.Ağır ağır bir sohbet başladı.Sonra sohbet hızını aldı içleri gibi muhabbette ısınmıştı.Aradan bir saat kadar zaman geçti.Kafenin kapısı açıldı tesadüfen Emre başını çevirdi ve çekik gözlü güzel orkestra elemanı ile gözgöze geldiler.Emre elinde olmadan gülümsedi, kızda ona...
Sonra kız, arkadaşları ile başka bir yere geçip oturdu.Çok zarif çok hoştu.Yanından geçerken müge kokusu aldı çok hoşuna gitti.
Sonra Barış'a döndü Barış ona bakmış gülümsüyordu.O da gülümsedi.Sohbet kaldığı yerden devam etti....Hayatta...

Kendini Bişiiii Sananlar Kulübü

2005-12-30T12:46:00.000+02:00

Çok heyecanlıydı.Yerinde duramıyordu.Zaten genç ve kanı deli akan yaştaydı.Bir de bu kulüp üyeliği meselesi onu daha da coşturuyordu.Bu kulübe üye olduğunda istediği zaman istediği mekana girebilecek ,giriş ücreti ödemeyecek, kaliteli insanlarla takılacak,yaşam şekli değişecek bir nevi sınıf atlayacaktı.Bunun için çok uğraşmıştı.Sonunda bu kulüp üyeliği için bir görüşme ayarlamışlardı.
Aslında köklü bir geçmişi olan iyi bir aileden geliyordu.Geçmiş yıllarda ailece yaşadıkları maddi bir sarsıntı onalrı biraz geriletmiş.Çok çalışarak ve inanarak ailece bu işin üstesinden gelmişlerdi.Hiçbir zaman eski saltanatı yakalamadılar ama yine de iyi durumdaydılar.
Aldığı aile terbiyesi, eğitim onu aslında seçkin yapıyordu ama ilk gençlik yıllarında yaşadığı bu plansız gerileme onu kendine güvensiz biri haline getirmişti.İşte tam da bu sırada kendini bişiii sananlar kulübü imdadına yetişti.Bu kulübe üye olarak yaralı ruhunu tedavi edebilir, imkansızlıklar yüzünden yapamadığı şeyleri yapma imkanı bulabilirdi.
Ama bu kendini bişii sananlar kulübü onunda gördüğünün aksine biraz züppe,biraz kendini beğenmiş, biraz değerlerini yitirme yolunda ama maddi varlığı iyi olanlardan kurulu idi.
Ama genç adamın bunu görebilecek hali yoktu.
Randevu günü en hoş kıyafetini giydi.Kokularını sürdü.Saçlarını taradı.Kulübün öğretilerini gözden geçirdi ve kulüp binasına gitti.
Gittiğinde onu çok güzel karşıladılar.Oradakilere söyle bir baktı görüntü olarak hiç de farklı durmuyordu.Vizyonu olan, gülümseyen, yaşam hakkında fikri olan pırıl pırıl insanların yanında o da olması gerektiği gibi görünüyordu.
İçinden, bu kendini bişii sananlar kulübüne tepki gösteren arkadaşlarına ve ailesinden bir kaç kişiye hayret etti.Ne kadar da iyi bir organizasyon kurmuşlardı.Herşey tıkır tıkır işliyordu.Yalnız bazen aralarında kendinin anlayamadığı espriler yapıp gülüyorlardı.Bu o na biraz bu kulübün dışında olduğunu hissettiriyordu.Ama dedi içinden üye olursam ben de yapacağım bu konuşmaları ,böyle yabancı kalmayacağım.Daha geçen yıl onların mahallesinden bir çocuğu tam üye yapmışlardı.Oysa çocukla onun arasında çok fark yoktu.Acaba kriterleri tam olarak neydi?Bu kriteleri belirleyen bir genç üye vardı.Ama onun gözlemine göre bu kriterler zaman zaman yönünü değiştiriyordu.Vardır benim hesaplayamadığım bişey dedi.Olssun kriterleri yerine getirirdi yeterki kendini bişii sananlar kulübüne girsindi.
Zaman geldi ve onu görüşmeye aldılar.
Son derece hoş bir sohbet ortamında idiler.Belli bir grup vardı sohbet ettiği .Kulübün önde gelenleriydi bunlar.Hepsini tek tek tanıyordu.Hatta çocuklardan birinin dedesi ,onun dedesinin yanında çırakmiş.Babası anlatmıştı.Nereden nereye demişti babası bunu anlattıktan sonra.Şimdi benim oğlum babamın çırağına beni içinize alın diye minnet edecek.
Çok dokundu bu söz ama sonra geçti.Uzun sürmedi.Belki aile tarihini bilseydi daha çok dokunurdu ama bilmiyordu işte.
Görüşme iyi geçti ama ondan istedikleri bir takım şeyler ,onu biraz zorlayacaktı.Kulüp binasından çıkmadan önce yılda bir yapılan bu organizasyonun anısına kapıda bir resim çektirdiler.Hemen de çıktı.Aldı çantasına koydu.Arabasına bindi.Bu şartları nasıl en kısa sürede ve en kolay nasıl yerine getirecekti onu düşünüyordu.Resme bakmadı bile.Görüşmeden sonra kuzeni ile buluşacakları resstorana geldi.Çoktan gelmiş onu bekliyordu.Olanları anlattı bir çırpıda.Sonraa resmi çıkardı.Kuzeni "oooo "dedi. "başkan elini omzuna koymuş"..Farketmemişti.Baktı gururlandı.olur olur bu iş dedi kendi kendine.
Devam eden aylarda kendini bişii sananlar kulübü ile sık sık haberleşti ama tam olacak derken hep bişey çıkıyordu.Yoruluyordu ama vazgeçmiyordu.Çok canının sıkkın olduğu bir gün artık iyice yaşlanmış olan dedesine gitti.Dedesi ile konuşmak onu rahatlatıyordu.Son zamanlarda olanları bir çırpıda anlattı.Dedesi gülümseyerek birazda üzgün dinledi onu.
Sonra dediki, sana vazgeç demiyorum.Bu senin için önemli anlıyorum.Ama güzel evladım bu kulüp için değil kendin için yap ne yaparsan.Belki senin vardığın yerde,günün birinde onlar sana aşağıdan bakacak...Neden böyle düşünmüyorsun.Yolun uzun ve zor biliyorum.Ancak unutmaki senin başladığın yerden başladı herkes.Bu kendini bişiii sananlar kulübü bile olsa böyle.Şimdi kafanı biraz topla işlerini düzenle kendin için iyi olduğuna inandığın her ne varsa bu kulübü hesaplamadan sıraya koy ve onları yapmaya başla.Yeterki kim olduğunu unutma ve kendini daha iyi yorumla.Yolun açık olsun çocuğum.Genç adam oradan ayrılırken tam da dedesi gibi düşünüyordu.Ama kendini bişiii sananlar kulübü için çalışmaları hep sürdü.Bir gün mutlaka o kulübe girecekti.:)

2005-12-28T09:41:00.000+02:00

Hiç bir amaç için beklerken beklemekten yoruldunuz mu? Benimkide soru mu şimdi, herkesin yaşamında en az bir kez böyle bir şey olmuştur.
Her birimizin sabır eşiği farklı olduğu için kimimiz çabuk öfkeye kapılmışız kimimiz biraz daha beklemişizdir.
Şimdilerde ben biraz öyleyim.Nankörlük etmeyeyim hayatımda herşey bir gün mutlaka istediğim gibi oluyor.Ama o kadar geç oluyor ki...İstemekten yorulup vazgeçtiğim zamanlar geliyor çoğu zaman.O zamanda sevinsem mi sitem mi etsem bilemiyorum.Yaşamda olan ve olacakları biraz kaderci ve birazda faydacı karşılarım genellikle.
Faydacıyımdır çünkü zaman içinde yaşanan herşeyin ama herşeyin insanın kendi iç yolculuğunda bir aşama olduğunu ,edinimlerin o insanın insan olmasına katkısı olduğunu düşünürüm.Bir nevi talimdir bu.Ruh talimi...Kaderciyimdir çünkü hayatımızda çok ufak şeyleri değiştirebiliyoruz gerçekte hazır bir kurgu var ama siz bunu çoğu zaman farketmeden yaşıyorsunuz.Ve bir gün diyorsunuz ki "ne kadar çabalarsan çabala işler olacağa varıyor" Bu duyguyu ilk kez "Melekler Şehri"isimli filmde hissetmiştim.Meg Ryan aşık olduğu adamın bir ölü olduğunu öğreniyor, adam yani Nicholas Cage , bir ölü olarak aşık olduğu kadınla birlikte olamayacağını, bir tercih yapması gerektiğini anlıyor.Tekrar sevdiği kadın uğruna ölümlü olmayı seçiyor.Tam da mutlu olacaklar derken kadın bir trafik kazasında ölüyor.Kaderde ayrılık var bir şekilde ayrılacaklar kadın ölü ya da adam ölü farketmez.Çok üzülmüştüm filmi izlediğimde.Ve etrafımı uzunca bir süre bu olgunun varlığını sınayarak gözlemlemiştim.Kader yani var mı biz mi uyduruyoruz?Kadere inanıyorum bu benim kendi kişisel görüşüm elbette ve bu kaderin içinde enteresan bir adalet dengesi olduğunu düşünüyorum.Her ne yaşarsak yaşayalım konuları birbirine bağlayan görünmez bir bağ var ve neyin ne için öyle olduğunu anlamamız bazen yıllarımızı alıyor.Eğer yaşamın şartlı refleks olmasının dışında başkaca şeyler içerdiğini düşünenlerdenseniz "iyiki" leriniz "keşke"lerinizden çok oluyor.Çünkü yaşadığınız herşeyden bir ders almışsınız, deftere yazmışsınız ve kütüphaneye koymuşsunuzdur.Bir gün lazım olduğunda açıp okumak için hazırdır artık.
Tüm bu yazdıklarıma kalpten inanıyorum.Fakat kusurlarıyla doğmuş bir insan olarak bugünlerde bıkmadan dilediğim ve hep doğru zamanı bekliyor dediğim şey için küsme hakkımı kullanıyorum ve elde etmek için parmağımı bile kıpırdatmak istemediğimi bildiriyorum.Küstüm işte.Vazgeçtim..Var mı ötesi? Umut fakirin ekmeği ama benim bugünlerde ekmeğe alerjim var. Bunu yazarken gözlerimin dolmasını istemiyorum kafamı başka bir rüzgara çevirdim artık.Başka ufuklara yelken açmanın zamanı geldi.Ben demir alıyorum size mutlu yarınlar diliyorum.

Güleryüzlü Sokağın Huysuz İhtiyarı

2005-12-27T14:18:00.000+02:00

Çocukluğumun aydınlık anılarında kalmış geçimsiz bir hayaldir benim için Pembe Teyze..
O yıllarda henüz betonlaşmamış kentimizin, yeşil sokakları olan bir mahallesinde yaşıyorduk.Bahçe duvarları ortak apartmanlarda kısa pantolonlarımızla şimdiki çocukların bilmediği yakar toplar,elimsendeler,istoplar oynuyorduk.Apartmanımızda her dairenin en az iki çocuğu vardı.Her yaş grubundan ,birbiri ile ilgili konuşan oynayan bir sürü çocuk.Sadece kendi apartmanımızda ki çocuklar olsa iyi, tüm mahalleyi bilirdik.Her biri ile mesaimiz olmuştu bir dönem.O günleri düşündüğümde , iki sahne gelir aklıma.Biri aydınlık günaşli bir yaz günü ,cıvıl cıvıl kuş ve çocuk sesleri.Diğeri ise soğuk karlı kış geceleri ve akşamları yediğimiz cevizli sucuklar.
İşte o güneşli yaz günlerinde sabah kahvaltıyı zor bitirirdik.Aşşağıdan sesler başlardı."Ayyyşşeeeee aşşaaa gelsene" ,"Ümran Teyzeeeeeeeee Cem evdemiiiii" .........
Kahvaltıyı zorla bitirir kendimizi bahçeye zor atardık.Uzun yaz günlerinde o kadar oynayacak ne bulurduk şimdi hatırlamıyorum ama hep mutlu birşeyler hatırlıyorum.
Bahçede yakartop oynardık en çok.En az on-oniki çocuk olurduk.Mesaimiz çok ağırdı akşam hava kararana kadar eve girmezdik.
İşte o mutlu yakartop oyunlarının genellikle en zevkli yerinde tepemize bir kaç bardak su yerdik.Ve arkasından çatal bir sesten şöyle bir çığlık yükselirdi.
-Yeter artık canımmm..Hiç mi utanmanız aile terbiyeniz yok sizin kafam tuttu..Dağılın evlerinize, şimdi gidiyorum analarınızın yanına!!!
Oysa analarımız zaten bir komşunun evinde balkonda bizi görecek bir yerde pastalarını yiyor olurlardı.
Ama Pembe teyze özellikle yapardı bunu.Amacı anneleri rencide edip bizleri evlerimize çektirmekti.
Aslında çocukluk işte yazın o sıcağında başından aşağı su yesen ne olacak? En fazla yarım saat sonra kuruyacaksın.Ama biz de bunu oyun bellemişiz işte.Başımızdan aşağı suyu yiyince başlardı feryat.
-Anneeeeeee şu Pembe teyzeye bişey söyle yaaaaaaaaaaaaaaaaa yine su döküyo bize.
O zamanlar annelerimizde tecrübesizmiş demekki hemen dolduruşumuza gelir sinirlenirlerdi.
Belkide çocuklarının oyun haklarının böylesine engellenmesine kızar tepki gösterirlerdi ama sonuçta başlardı bir tartışma.
Pembe Teyze o apartmanın toprak sahibiydi.Güngörmüş.torun torba sahibi, gençliğinde oldukça güzel olduğu tahmin edilen yaşlı ve zengin bir hanımdı.Koskoca evde bir başına otururdu.Eşini yıllarca önce kaybetmişti.Kızı ve gelinine ise birer daire vermiş aynı apartmandanda oturuyorlardı.Fakat kızları da gelinide onunla uzun süre kalmaya dayamadığından olmalı ilişkileri komşuluk ilişkilerinden öte geçmezdi.
Aristokrat bir kadın ,kuralları kaideleri vardı.Görgüye bilgiye pek değer verir, yönetmekten oldukça haz duyardı.Dolayısı ile apartmanda onun yaşlı kafasını şişirecek çocuk vızıltılarına gelemediği gibi kontrol altında tutamamakta onu aynı derecede sinirlendiriyordu.
Yine yakartop oynadığımız bir gün kafamızdan aşağı yediğimiz bir kova su ile arkadaşlarımızın annesi çıldırdı.Arkadaşımızın anneside sadece anne değil yaşadığımız kentte herkesin tanıdığı otoriter bir edebiyat öğretmeni idi.Dersinin olmadığı bir gün bahçenin bir köşesinde tüm anneler sohbet ederken su hadisesinin yaşanması onu bir pantere dönüştürmüş, elinde dantelini ördüğü halde Pembe teyzeye demediğini bırakmamıştı.Bizim ihtiyar Pembe durur mu o da ona...Kavga kıyamet.Biz çocuklar mutluyuz ama haklarımız korunuyor.Hem de bir edebiyat öğretmeninin diksiyonu ve üslubu ile son derece okkalı ancak hakaret içermeyen ifadelerle...
Ah ne kadar hareketli bir gündü.Sonra Pembe teyze balkondan içeri girdi ve ne kadar saygısız bir nesil yetiştiğine kalpten inandı sanırım.Eh ..o ananın o çocuğu sonuçta.Ama tüm anneler sonunda bu, kendini kraliçe sanan ihtiyar huysuza dersi verildiği için pek bir memnundu.Seszizce bir süre sonra evine çekildi büyükler.Bahçe yine bize kaldı.Biz yakartopa kaldığımız yerden devam ettik, annelerimiz balkonda.O gün değil ama bir gün sonra Pembe teyze yine başladı söylenmeye, su dökmeye..Bu hep böyle sürdü.Hatta bazen işenmez bahçeye iner, yürümek için kullandığı bastonu ile bizi kovalardı.Erkek çocuklar çok eğlenirdi bu kovalamacadan.
Geçenlerde çalıştığım yere yakın bir yerde tesadüfen gördüm Pembe teyzeyi.Bunamıştı biraz.Ama çok tatlı bi yaşlı olmuştu.Beni hatırlamadı ama aldığı aile terbiyesi gereği hatırlamış gibi yaptı.O'na ihtiyacı olan bir konuda yardım etme fırsatım oldu.Bu kez yanında bir yardımcı vardı.Yine çocuklarından ayrı idi.Yeni bir apartmana toprak vermiş ordan da son derece lüks bir daire sahibi olmuştu.
Şimdi düşünüyorumda bizler onu, o bizleri nasıl hangi duygularla anardık.Şimdi ne duygularla anıyoruz.Zaman inanılmaz hoşgörü erdemini dikmiş omuzlarımıza ve şimdi bizi sinirden çatlatan huysuz ihtiyarı sevimli bir sokak hikayesinin baş kahramanı yaptırıyor bana.
Yıllar sonra hissedebileceğimiz duyguları şimdi hissedebilseydik belki savaşlarda olmazdı kimbilir.

2005-12-26T08:49:00.000+02:00

Blogu okuyanlar az çok bilir.Sanırım en erken yılbaşı yazısını ben yazmıştım.Ve orada demiştim ki; "evde olmayı sevmiyorum,ne kendi evimde ne başkasının evinde.sarhoş kafa ile ne hizmet etmek ne de hizmet edene yardım etmek istemiyorum."
Evet tam olarak bu kelimeleri kullanmasamda içeriği buydu yazımın.Şimdi arkadaşlar büyük lokma ye ama büyük konuşma konulu yazımızda zurnasının düt dediği yere geldik.
:)))
İhale bana kaldı.Sen tut yılbaşı kutlamalarından hoşlanmıyorum de,evlerde olmaktan hoşlanmıyorum de.De babam de.Sonrada yılbaşını "tam da hülyalarında ki gibi" geçir.Kutla demedim dikkatinizi çekerim.
Şimdi hemen yanlış anlanacak bir konuyu yanlış anlaşılmadan netleştirelim.Biiirrrrrrr, Allah'a şükür konukseverim.Bunu beni şahsen tanıyan herkes bilir.İkiiiiii, evimde insanlarla sohbet etmek iyi vakit geçirmek, onların gönlünü almak ,lezzetli ikramlarda bulunmak benim için keyif.Ama tüm bunlar benim bu konu hakkındaki fikirlerimi değiştirmiyor.Zaten arkadaşlara söyledim benden yılbaşı için çam ,süs, noel baba figüründe bişey beklemeyin ,tavır olarak karşıyım dedim.Çünkü bunlar bizim kültürümüze ait figürler değil.Şimdi okuyanlar belki fazla protest bulabilir ama anlamsız buluyorum ne yapayım.?Daha geçen yıl bu gibi görsel zevk veren masum objelerin zararsız olduğunu düşünürken, bu yıl bunun özentiden öte bir şey olmadığını ve bize dayatılan bir kültürün mecburi etkinlikleri olarak yorumluyorum.Eh değişmeyen tek şey değişimin kendisidir değil mi ya?
Ben de bu konuda artık böyle düşünüyorum.Kendi kültürel mirasımızla ilgili kafa ütülemeyeceğim ama özgün olmanın başarılı olmanın önemli bir parçası olduğunu söylemek isterim.
Her neyse belki yılbaşı çıkıntılığımda bundandır.Dedimya konukseverim aslında.Konuksever olduğumuda o gün çalışacak olmama karşin eve gelip yapacağım mezeleri kaafamda tasarlamamdan ve tavuğu iç pilavlı mı yoksa fstık lı üzümlü mü yapsam onu düşünmemden çıkarıyorum.
Ben evime gelenlerle iyi vakit geçirir, içerim sohbet ederim,onlarda yılbaşını kutlar.Böylece ortayı bulmuş oluruz.Nasıl iyi fikir değil mi?

2005-12-23T10:06:00.000+02:00

Pek bir keyifsizim bu aralar.Yorgunum, sanırım nezle oluyorum,aklım bizimkilerde..Yani ailemde..Yılbaşı geliyor ve benim kutlayasım yok..Hiiiiiççççç o havada değilim.Bıraksalarda evimizde otursak..
Dün annemi aradım ne var ne yok diye..Babamın ne zamandır kalp kapakçığında doktorların "üfürme" tabir ettikleri bi hadise vardı.O'nu halsiz bırakıyordu.Birkaç tetkik geçirdi ama net birşey çıkmadı.Aslında hayati bir risk görmediler.Geçen hafta sıkıntısı artmış tekrar doktora gitmiş.Bu kezde kalbin arkasını görmek için bir alet yutturmuşlar adamcağıza.Neyse dayanıklıdır ama moral bozuyor tabi.Şimdide doktor ameliyat diyormuş.Kalp yetmezliği varmış bu kapakçık değişecekmiş.Başka bir araştırma profesörü ise tetikleyen sebepleri bulmadan ameliyat olmaz belki ameliyatsız ilaçla hallederiz ameliyat son çare demiş.Tabi hep beraber aklımız karıştı.Her iki doktorda kendi camialarında güvenilir adamlar.Bilemiyorum.Babamın canı sıkkın tabi anneminde..Tabi hep beraber hepimizin.Kız kardeşim üniversitede okuyor bilmiyorum yazmışmıydım.O da soğuk almış çocuk yatıyomuş bir başına evde.Hasta iken yalnızlık hiç çekilmez şimdi.O'na da canim sıkıldı.Dün epey bir ağladım.Zaten bir gün önceden içim sıkılıyordu ,işte böyle..Tadım yok bu aralar.Yemişim yılbaşını ,hiiiiççç kutlayasım yok.Neyse belki yılın yorgunluğu ve stresi birleşince psikolojim katmerlenmiştir bilemiyorum.İşte benim cepheden son durumlar böyle.
Bitiş cümleside yazmak istemiyorum.yazı bitti.

2005-12-20T18:03:00.000+02:00

Zifiri karanlık olmasa da pek bir sey secilmiyordu.Zaten birsey sececek durumda da değildi.Basi deli gibi dönüyordu.Sahnedeki grup tam emin olmasada en sevdigi sarkıyı calıyordu galiba.Ah bir de kelimeleri secebilseydi.Sahi kac kadeh ne icmişti?
Arkası bara dönük halde yaslanmış sahneye bakıyordu.Bir sey göremiyordu ama bakmak için ısrar ediyordu.Elinde unuttuğu votka bardağını hatırladı.Çok içmişti ama kimin umrundaydı yarım kalan bardağı yarım bırakmamak için şık bir fon dip çekti.Bardağı yarım bırakmamakla durumu arasında ironik bir bağ kurdu sarhoş sarhoş."kızım Pınar " dedi."Bardak boş.Hayat boş.Kafan boş ama ortam hoş, devam et..yıkılana kadar"
Sahneyi seçmek için son bir çaba gözlerini çevirdi.Alçak Koray ordaydı işte.Nasılda iğrenç çalıyordu davulu..Zaten başı ağrıyordu.Nasılda upuzun sarı saçlarını sallıyordu it.!
Koray'ın ona baktığını seçti bir an.Yoksa sarhoş aklı ona oyun mu ediyordu.Çünkü en az Koray kadar alçak yeni sevgilisi kulise geçmişti.Eh nede olsa program bitiyordu.Sevgilisnin yanına geçsindi artık kızıl kafalı iskeletor.
????İskeletor mu? o kimdi yaaaaaaa?
"Kızım Pınar kafayı sıyırdın işte.İskeletor kim yaaa" Ağlamaya başladı.İskeletorun kim olduğunu düşünüyor bulamıyordu.Bu nasıl adaletsiz bir dünyaydı.Kendi ağzından çıkan bir sözün ne olduğunu hatırlayamayacaksa bu hayatta niye vardı ki.
O ağlarken birlikte geldikleri arkadaşları ne olduğunu anlamaya çalışıyordu.
-Pınar ne oldu kızım yaaa..İyiydin işte gel canım bi yüzünü yıkayalım.
Pınar'ın birşey duyacak hali yoktu.İskeletoru düşünüyordu.
Arkadaşı elinden tuttu tuvalete goturdu.Elini yuzunu yıkadı.Boş kadehi bırakmıyordu bir turlu.Kulakları uğulduyordu.Başı dönüyordu.Canı çok sıkkındı.Arkadaşı ha bire konuşuyordu.
-Yapma Pınar lütfen adamın adam olmadığı belliydi zaten.Sen istedin geldik hadi toparlan artık gidelim.
-Ben ona ağlamıyorum dedi Pınar..
Hatırlamıyorum neydi? Ama bilmesem soylemem di mi?Hıçkırmaya başladı.Gözünün yaşı ile burnunun akıntısı birbirine girmişti.Arkadaşından uzaklaştı.Yuruyebileceğini sandı, sendeledi, düştü."Lanet olsun! ah kıçımmmm"
Kalkamıyordu.Ama zaten kim kalkmak istiyordu ki.Zaten çok sıcak olmuştu hava yer ne kadar serindi.Ah işte burada uyumalıydı.Niye daha önce hiç yerde yatmamıştı acaba.Salaklığına verdi.Arkadaşı elini uzatmış onu kaldırmak istiyordu.Çok sinirlendi.Rahatı bozulmuştu.
Hınçla ayakta duran kıza baktı.
-Bırak beni orospu! senle uğraşamam.Çok uykum var
.Ne yapışkan insanlar vardı.Özel hayat diye bişey vardı.
Kız şaşırdı.Toparlandı, hadi Pınarcım dedi.Gidip yatacaz eve hadi
-Rahat bırakırsan uyumayı deneyeceğim zaten diye bağırdı.
Midesi bulanıyordu.Ayağa kalmak istedi.Arkadaşı yardım etti.Tuvalete kadar götürdü.Ağlıyordu çok ağlıyordu.Kusmaya başladı.
Döndü arkadaşına,
-Kimdi o..
Kız,
-Kim kimdi.
-Kırmızı kemik??
-Kim?
-Offf hiçkimse anlamıyor beni.Ölmek istiyorum.
Kızıl saçlımıydı ki o kız.Koray davulu parçaladı galiba.Kulaklarım uğulduyor.Midem ..Sahi uyumak için nereyi seçmişti.İnsanın yatağı gibi yok dedi buz gibi bar tuvaletine uzanırken.Vucudu uyuşmuş pek de birşey hissetmiyordu.Sızdı ve rüyasında Koray'ı gordu en yakışıklı haliyle davul çalıyordu.İyi de davulu niye ucunda kırmızı püskülleri olan kaval kemikleri ile çalıyordu.Koray sarhoş olmuştu ne yaptığını bilmiyordu anlaşılan.Şu sarhoşluk ne fenaydı.İnsanı soytarı ediyordu.Görüntüler kafasından hızla akıp geçerken aslında bir şey ayırt edemiyordu.Sonra Koray geldi onu yattığı soğuk bar zemininden kaldırdı kucakladı.
-Sana bir daha içki yasak dedi.Rezil ettin bizi.Güldü..olsun Koray gelmişti ya rezil olsunlardı.Aşk için herşeye değerdi.Başını Koray'ın omzuna yasladı hiçbirşey duyamıyordu,gerek kalmamıştı iskeletordan sevgilisini kurtarmıştı.Ama sitem etmeye hakkı vardı.o'nu ne kadar uzdugunu Koray anlamalıydı.
-Sen dedi başını kaldırmadan beni çok üzdün.O kızıl kafalı kızda ne buldun bak döndün geldin yine ne değişti.Ama ben çok kızdım sana, bir kere daha olursa affetmem Koray"
Başını kaldırdı azarını bakışları ile pekiştirmek istiyordu.
O da ne!! Can O'nu Koray'ın kollarından sessizce almış olmalıydı.Zira Can'ın kucağında olmasını başka türlü açıklayamazdı.Sarhoşluğundan faydalanmıştı işte.Çok kızdı bir kez daha...
-Şereffsiz it, dedi bastı tokadı.
Sonrada başı Can'ın omzuna düştü sızdı.
Can diğer arkadaşına döndü ve dediki ,
-Bu gerizekalıya uyup bir şey yapan ibnenin taaa geçmişini...bir daha kim bunalımda olursa olsun evimizden dışarı çıkmayacağız ağzıma sıçtınız abi bu gece.....nerde benim arabamın anahtarı?

2005-12-15T10:10:00.000+02:00

Kitabinin kapagini kapatti, arkasina yaslandi.Pencerenin onundeki koltugundan dogrulmadan sokaga bakti.Gelip gecen insanlari,kosturanlari izledi.Kalktı kendine bir kahve yaptı.Evin bu sesizligini ozlemisti.Tekrar koltuguna oturdu.Kitabini acti ,ama okuyamadi.Acik halde oylece dizinin ustune birakti .Her an okuyabilirmis gibi.
Coktandir aklini kurcalayan minibus isini dusunuyordu.Su kiza elden dusme bir minibus alsam dedi.Alir almasina da kocasi birakirmi ki haline?Gerci kizin yapmak istedigide pek kolay bisey degildi.Minibusu kesip parcalayip bir okulun onunde sandivic satacakmis.Aslinda yapardi yapmasina kizina cok guveniyordu.Ama bilemiyordu nasil olacak.Kiz cocugu ne de olsa simdi akillisi var delisi var.Kocasi adam degilki basinda dursun.Gidip ben mi dursam alisana kadar dedi.Sonra vazgecti kız buna hic yanasmazdi.Ben cocuk muyum baba derdi.Kaslari hemen catilirdi.Hic dayanamazdi o da.Kizina hic dayanamazdi zaten.Oglan da kiymetliydi ama kiz bambaskaydı.O'nun uzulmesine hic dayanamazdi.Kucukkende oyleydi hep ustune titrerdi.Gecirdigi atesli hastalıktan heralde dedi kendi kendine.
Sonra tekrar minibus alma isini dusunmeye basladi.Soyle kirmizi alayim dedi.Bugun sanayiye gideyim Salih Usta ile konusayim.O bulur bana biseyler.Eli kitabin kosesindeki sayfalari tirtikliyordu ama farkinda degildi.Kirmizi cok sever dedi.Sonra cok mu dikkat ceker acaba dedi.Sonra cekecek tabii o bir dukkan olacak ne kadar cok dikkat çekerse o kadar iyi olur dedi.Kocasi adam olsaydi dikkat ceksindi nolacakti.Ama adam adam degildi.Ne buldu ki bu kiz bunla evlendi.Bak coluk cogugada karisamadi.Oyle geziyorlar bekar gibi ortada.Neyse bu is onu biraz oyalar.Ogleden sonranin planini yapti kafasinda, bu arada kahvesi bitti.Masaya birakti.
Kitabi bir daha aldi eline.Biraz okumustu içi gecti ,ki uykuya daldi.Basi geriye dustu.
Dusunde bos bir alandaydı.Ayagindan bagli gibiydi ama degildi.Bir yere gidecekmis gibi hissediyordu ama oylece kalmisti o alanda.Adim atti, yurudu ama zorlandi ayagi neye takiliyordu.Gokyuzu bembeyazdi.Tuhaf geldi ona ama asil rengini hatirlamiyordu.Bir tarafa yoneldi yurumeye basladi, ayagi aciyordu.Durmadi kirmizi minibusu ariyordu galiba.Niye ariyordu peki?Kirmizi minibuse ihtiyaci yoktu ki.Bulmak icin dayanilmaz bir arzu duyuyor ama niye aradigini bir turlu cikaramiyordu.Uykusunda bir iki kipirdadi ici daraldi.Goruntu kafadinda geldi gitti.Derin bir nefes alip aniden gozunu acti.Kalbi aciyordu.Elini kalbinin ustune koydu.Ayaga kalkti bir bardak su aldi.Oturmadan once radyoyu acti.Tekrar koltuga oturdu.
Simdi cikayim en iyisi dedi.Saate bakti ogleye geliyordu.Yuksel gelsin de cikayim merak eder simdi dedi.Olmazsa kizla kocasini alir oyle giderdi sanayiye.Ne de olsa O'na alinacakti.Gormesi ,fikir vermesi iyi olurdu.Yoksa surprizmi yapsam dedi.Minibusu alsa boyatsa icini dosese sonra gosterse.Gamzeleri cikardi gulmekten.Hemen sarilirdi babasina.Evet evet dedi surpriz yapayim.Olmazsa aksam annesi yemege cagirsin sohbet sirasinda nasil bir sey istedigini agzindan alayim istedigi gibi olsun.Hatir icin kullansin istemezdi ne de olsa.Ekmek teknesi yapacakti.Guldu kendi kendine okut et.Mimar yap.Gitsin sandivic satsin.Deli kiz...
Kapi acildi o sirada kadin iceri girdi.
-Merhaba Muhsin dedi.
-Merhaba hanim hosgeldin.
-Hosbulduk.Ne yaptin bakalim ben yokken?
-Hic kitap okudum kahve ictim ,radyo dinledim.Sen ne yaptin?
-Gittim bankaya talimati yazdırdım.Bundan boyle faturalar icin ugrasmayacagiz otomatik odenecek.Ondanda kurtulduk.Iyki oglani dinledik.Bankada kiz anlattida ne kadar kolay olacak islerimiz.Aferin bu cocuga.Keske sen de gelseydin hava cok guzeldi.Yurumus olurduk seninle.
-Yok yok iyi oldu boyle.Hem ben ogleden sonra cikacagim.Ustumu degistirip geleyim ben.
-Yemek yemeden nereye cikacaksin simdi?Dur sofrayi hazirlayayim.Birseyler yiyelim sonra nereye gideceksen git.Sen acliga dayanamazsin.
Adam guldu.
-Ben acliga dayanamam evet , balik ekmek yesem nolur sanki.Sokaktan birsey yemeyeyim diye boyle yapiyorsun biliyorum.Aksama balik ekmek yapsana hanim.Soyle fukara keyfi yapalim senle.
Kadinda gulumseyerek onu dinliyordu.
-Tamam canim yaparim dedi.Sokaktan yeme de sen ben ne istersen yaparim.
Adam icinden ,kizin sokakta sandivic satacagini duysa, hele birde babasininda isbirligi yaptigini bilse ikisinide tefe koyardi.Kendi kendine gulumsedi.
Adam iceri uzerini degistirmeye gitti kadin oglen sofrasini hazirladi.Radyoda fasil vardi.Kadin ona mahalleden haberler verdi ,adam dinledi.Fasil dinlediler yemekler bitti.Meyveler yendi.Adam artik kalkayim sonra gec kalacagim dedi.
Kadin merakla gulumsedi.
-Hayrola? ne bu telas nereye gec kalacaksin sen bakalim.
Kadin icinden uzun zamandir ilk kez bu kadar keyifli dedi.Sevindi.Bu sevincin nedenini merak ediyordu.Yemegide istahla yemisti.Aksama balik ekmek istemisti.Cok guzel birsey olmali dedi.
Adam;
-Aslinda sana soylesem mi soylemesim mi bilmiyorum.Dedi.Gulumsuyordu.
Kadin;
-Soyle bakalim neymis bu sir dedi.
-Engel olmak, karismak cocugun basinin etini yemek yok ama.Bilmiyormus gibi davran soz mu?
-Sen bi anlat bakalim karar veririz sonra.
İcinden oglana motosiklet alacaksa kiyameti koparirim diye gecirdi.Adam;
-Anlatmam o zaman Yuksel dedi.
Hic bilmemekten daha iyidir deyip soz verdi kadin.
-Sanayiye cikacagim bugun dedi.Salih ustanın yanına.
Kadin meraklandi.
-Niyeki dedi
Minibus alacagim bi tane.Daha dogrusu bakacagim daha alacagim diye bisey yok.
Kadin hicbisey anlamamisti.Yoksa basa mi donduk dedi icinden, korktu.
-Sandivic dukkani yapacagiz.
-Yapacaksiniz??? Kimle?
-Bak Yuksel karisma nolur icinde kalmasin cocugun.
-Aykut'lamı dedi kadin? Ici urperdi birden.-
-Yok be haniimmm Sevgi ile...........
Dedi ve merakla esinin yuzundeki ifadeyi izlemeye koyuldu.
Kadin oylece adama bakiyordu.Yuzunde hayal kirikligi,saskinlik,aci hersey vardi.Ama yasli adam bunu farkedemiyordu.Sadece merakla kadinin agzindan cikacak sozleri bekliyordu.
Kadin bir koltuga oturdu.Adamin yuzune hala ayni ifadeyle bakiyordu.
-Muhsin dedi boguk bir sesle.Lutfen otur canim.Adam oturdu ama bir anlam veremedi.Kadin konusamiyordu.Konusmak icin cabaladigi cok belli idi.
Adamsa hicbirsey anlamamisti.Biraz zaman gecti.Adam korkmaya basladi.Kadin ayaga kalkti.Mutfaga gitti.Adamin ilaclarini getirdi adama verdi.Kadinin elleri titriyordu.Adam ilaclari aldi yuzunde savunmasiz ,suclu bir ifade vardi.
-Otur canim dedi.Once senle Teoman Bey'e gidelim sonra gidersin sanayiye.Adamin cani sikildi ama belli etmedi.Kiza surpriz bir gun gecikmisti.Ama Yuksel Hanıma karsi koyamazdi.
Arkasina yaslandi direnmeyecekti.Zaten bir halsizlik cokmustu ustune,uykusu geldi gozleri kapanir gibi oldu.
-Ben dedi biraz kestireyim oyle gidelim olur mu?
Basini sallamakla yetindi kadin sofrayi toplarken.
Adam kanepeye uzandi.Uyumustu bile.
Kadin telefonu kaldirdi numarayi cevirdi.
-Aykut..oglum..evet oglum benim.Yok iyiyim cocugum.Derken sesi boguldu.Tekrar toparlandi.Aykut oglum baban yine eskisi gibi oldu.Yine basa donduk Aykut.Teoman Bey'i ararmisin oglum.
-Tamam oglum ben iyiyim yok merak etme ama babani bi goturelim yavrum klinige.Yok Aykut kaldiramiyorum.Benimde icim yaniyor.Ondokuz ay sekiz gun oldu.Sevgi'nin yoklugunu kabul edemiyor.Keske kaza yaptigi gun bizide hastaneye goturseydin.Sadece ayaklarini gostermezdiniz bize .Aykut cok mu parcalanmisti ayaklari?Yuzu saglamdi di mi yavrum.?Keske hastaneye goturseydin be oglum.
Mezarini gecen hafta ziyaret etmislerdi daha.Ailece..
Ana yuregide dayanmiyordu ama bi yandanda esini idare etmek...
Daha zoru var mi ki diye sordu icinden.Oglunu uzmemek icin sesini toparladi.
-İyiyim evladim, baban uyuyor bir saatte kadar uyanir sen gel oglum..Tamam bekliyorum.
Telefonu kapatti gozlerini sildi.Bulasiklari yıkamak icin mutfaga gitti.Bir saat nasil gececekti.

2005-12-12T12:21:00.000+02:00

Yagmur siddetini gittikce daha cok arttiriyordu.Silecekleri daha hizli calistirmaya basladi.Cama vuran damlalar hizla arabanin camina vurup dagiliyordu.Arabanin ici sicakti.Yol aldigi otoban pek kalabalik sayilmazdi.Arasira gecen kamyon ya da otomobilden baska sadece kendisi vardi.Yolun solunda ,otobanin disinda agacli yolun icinden gecen tren yolu, ona nedenini anlayamadigi bir ozlem duygusu veriyordu.Bir an baktigi tren yolundan gozunu tekrar otobana cevirdi.Yine dusuncelere daldi.
Otomobilin muzik calarinda Goran Bregovic'in besteleri yukseliyordu.Bu besteciyi dinlerken ruhu ihtiyaci olan dalgalanmalari yasiyor, bazen cosuyor,bazen huzunleniyor herbir enstrumanda, herbir vokalde kendini baska bir yerlerde buluyordu.Muzigin sesi oldukca yuksekti.Yagmurun sesini duyamiyordu.Sadece camdn disari baktıginda uzayip giden yagmurlu bir yol ve onun tamamlayan bir muzik vardi. .Insan beyni ne kadar ilgincti.Daha simdi kendini bir film karesinde dusunen kadin ,az onceki hickiriklara bogulmak uzere olan kadin degildi sanki.
Oysa bu yola nasil kotu bir halde cikmisti.Kendini bir fazlalik gibi hissediyordu.Sezen'in sarkisindaki gibi "bir mendil gibi burusturulup firlatilmis"...Kalbinin uzerinde kocaman bir agirlik vardi.Nereye gitse, ne yapsa gecmeyecekti sanki.Bir an olmek istiyor,sonra oldurmek..Sonra hicbirsey yapmadan icine kivrilip donmek istiyor ne yapacagini bilemiyordu..Aynada kendine bakti birden bire bir acima hissi dogdu icinde.Nasilda caresizdi.Nasilda gozleri huzunlu idi.Muzigin sesini daha da acti.Birden gozlerinden yaslar bosandi.Yuksek sesle sular seller gibi agliyordu.Bunu durdurmasi imkansiz gibi gorunuyordu.Bregovic'in besteleri esliginde zamanini bilmedigi uzunca bir sure agladi.muzigi kapattı.Yagmur biraz hafiflemis ama kesilmemisti.Simdi artık yagmuru duyabiliyordu.Sonra kendine anlatmaya basladi.Benim kimseyle derdim yok ki dedi.Kimsenin tabaginda gozum yok.Ben sadece kendimi biliyorum.Sadece yolumda yurumeye calisiyorum.Derdim kimseyle..Derdim kendimle...Anlamsiz konusuyordu ama kendi icinde kurdugu mantigi kendisi anliyordu nasil olsa.Kendine anlatirkende kelimeleri sececek hali yoktuya...
Kahretsin dedi.Kahretsinki herseyi yerli yerine oturtmak istiyorum.Kahretsin ki kendimi anlatmaya cabaliyorum.İstifa etmeliydi..Evet evet istifa etmeliydi.Bu kadar hirpalanmaya degmezdi.Bir gun baska bir yerden bir daha baslardi.Hem bu adamla ayni cati altinda olmayacakti belli olmustu.Nasilda kisisellestiriyordu herseyi.Oysa kavga etmis olabilirlerdi ama bunu ise yansitmak cok cocukca idi.Tanistikleri gune lanet etti.Hic girmeseydi hayatima keske dedi.Keske hic gormeseydim.Hic gormeseydim derken tekrar ici acidi.Yine aglamaya basladi.Adamin yuzu geldi gozunun onune.Gulumsediginde gozlerinin kenarinda olusan kırısıklıklari hatirladi.Sinirlendiginde ince parmaklarini nasilda masaya ritmik bir sekilde vurdugunu, bu hareketin o ellere nasil bir guzellik kattigini.Doner yerken farkinda olmadan gulumsedigini hatirladi..Ne kadar cok sever doneri.Aci hic yiyemedigi halde yemek icin israr edip gozlerinin yasardigini....Gulumsedigini farketti.
Cok kizdi kendine cok.Gaz pedalina asildi.Sana hak kizim dedi.Ne gelse basina hakediyorsun.Adam seni genel mudurunun yaninda iki paralik etti ,sen onun parmaklarini dusunuyorsun.Yok yok bu boyle gitmez dedi.Bitecek bu is.Hem isten ayrilacak hem bu adamdan.Peki bunu soylerken kalbinin ustundeki agir ve sicak sey ne idi.Niye nefesi daraliyordu.Nasil mutsuzdu.....Yine aglamaya basladi.
Sehirden hayli uzaklasmisti.Hic donesi yoktu ama hava karariyordu.Ofisten hizla ve birsey soylemeden ciktiginda saat 16:00 ya geliyordu.Aramasinler diye telefonunu kapatmisti.Aklina annesi geldi.Saate bakti..Uffff cok gec olmustu.Hemen telefonunu acti.Annesinin uzulmesine dayanamazdi.Ararsa sesini nasil kontrol edecekti? Nasil birsey belli etmeyecekti anacigina.En guvenli yere gitmeliydi.Eve...Dus alip yatacakti.Ertesi gun ise gidecek istifasini verecek.Bir ay sonra ayrilacagini bildirecekti.Sonucta bitirmesi gereken isler vardi.Ask acisi cekmesi isine ozen gostermemesini gerektirmezdi.Sonra ogle yemegi icin ondan randevu alacak, ogle yemeginde bu isi bitirecekti.Bunlari icinden gecirirken yine yuregi sikisti, gozleri doldu.Ama bu kez saglam duracakti.Bu is bitmeliydi,O bitmeden bu is bitmeliydi.Gulumsedigi zaman gozlerinin kırısıgı,inci gibi disleri,ince kemikli elleri,kara gozleri.Ona bakarken eli cenesinde dalgin durusu...........
Derin bir nefes aldi.Kararli bir hareketle donus yoluna sapti.Yagmur devam ediyordu.Telefon sesi ile kendine geldi.Annem dedi, cok merak etmistir.Telefona bakmadan telasla acti.Diger taraftan gelen ses annesi degildi.Bir an yureginden agzina kocaman bir ates topu sicradi.
-Sevgilim, diyordu.
-Cok uzgunum, ozudiliyorum.Sadece seni..............
........................
o arada bir suru sey konustular.
Telefonu kapatti.Cami acti disardan harika bir koku geliyordu.Yagmur mu kekik mi dedi.Mis gibi ..İcine cekti havayi.Usudu cami kapatti.Muzigi acti.Goran Bregovic ona donus yolunda eslik ediyordu.Nasilda ritm var bu sarkda dedi.Ellerini direksiyona vurarak eslik etti sarkiya.
Sonra telefonu aldi annnesini aradi.
-Annelerin guzeli, ne yaptin bakalim aksama kizina..Cok aciktim anne.Evet geliyorum.Haaaa anne beyaz bluzumu yıkadin mi? Selim'e yarin aksam yemege cikacagiz.Bir de inci kolyeni alacagim haberin olsun....

2005-12-08T11:04:00.000+02:00

Zamani verimli gecirmek diye birsey var.Simdi diyelim ki calisan bir bireyiz.Ya da evdeyiz.Hic sorun degil.Eger icinde bulundugunuz sureyi iyi degerlendirebiliyorsaniz, yaptiginiz seye odaklanmissaniz ve bunu severek yapiyorsaniz o isin bitmesi sizin sandiginizdan daha kisa surecektir.
Hemen ornekleme yapalim mi?
Diyelimki aksam yenecek yemege karar verdiniz ve mutfaga daldiniz.Ne yapacaginizi biliyorsunuz,malzeme temini yapilmis.Tek yapacaginiz araya baska seyler sokmadan o ise odaklanmak.
Ya da ders calisacaksiniz ,bir saatte kac konu bitirebilirsiniz biliyormusunuz..?Ya da dosyalanmasi gereken bir bilgi var, bitirmeye niyet ettiginiz ve odaklandiniz. Ne kadar kisa surede bittigine inanamazsiniz.
Bu orneklerin tamamini yasadim, denedim oyle yaziyorum, kafadan atmiyorum yani.
Bence bizim sorunumuz istemek ya da ne istedigini bilmek.Biz bir cok alternetif arasinda bazen moda oldugu icin ,bazen birilerinin gazina geldigimiz icin bazende baska sebeplerden dolayi istedigimiz seyi degilde belli etmeden dayatilani seciyoruz.İs, ask,esya hersey dahil buna.Oyle oluncada belli bir zaman sonra bunaliyoruz.Cunku gercekte yapmak istedigimiz bu degil.Doldurusa geldik bir hayat sectik.Bunalinca yapmayi erteliyoruz, erteledikce birikiyor,biriktikce ustesinden gelinmez bir hal aliyor.Sonra diyoruz ki bu hayati hak etmiyorum.
Evet etmiyoruz..Dayatilmis yasamlari haketmiyoruz.Elbette bu salt bizim sucumuz degil cocuklugumuzdan gelen bir surec bu.Ama bundan sonra belki kim, ne olmak ya da yapmak istiyorsa onu yapmasina izin verirsek daha mutlu insanlar oluruz.
Misal kizkardesim, okulu bitirdi ve dediki "ben evlenecegim ,evimle ve bebemle ilgilenecegim, calismayacagim ,bu bana gore degil"
Aynen oyle yapti.Tum yasitleri calisan kiz,guclu kadin imajini cizmeye calisirken o tercihini koydu ortaya ve yapti.Yillardir bu seciminden dolayi bir kere bile pismanlik duydugu olmadi.Cunlu biliyor ki guclu olmak kisilikle ilgili calisip calismamak onu besleyen bir unsur sadece.Bu tavri icin ona hep saygi duydum.Ben asla yapamam ama o yapti ve mutlu.Ben de boyle mutluyum.
Demek istedigim bu .Yapmak istedigimiz seyi yapalimDaha uretken oluruz.Daha ozgun seyler cikar ortaya.Asla is disiplinim herkesinki gibi olmadi..Olmuyor yapamiyorum.Musteri gorusmem var ise onu iyi bir moralle yapiyorum.Isimi mutlaka yapiyorum ama zaman icindeki dagilimlarini ben ayarliyorum.Biliyorum o gun o is bitecek.Sabahin ilk saatleri ya da son dakika, sure bir gun.Ben yapmak istedigim saati seciyorum ve ne yalan soyleyeyim daha iyi is cikariyorum.Elbette is disiplini var ama isin icindeki yogunluk derecelendirmeleri bana ait ve son derece disiplinsiz.
Simdi bu yaziyi yazmasaydim rahat edemezdim.Bu yaziyi yazarkende bir kac gorusme yaptim, randevularimi ayarladim bos durmadim.
Yazimi yazdim rahatladim,yazarken yuzumde tebessum oldugunu farkettim.Eylemlerim devam edecek...Pisman degilim...Yasasin halklarin ozgurlugu! yasasin mutlu toplumlar..! yasasin uretken toplum...! Yasasin yemek yemeeeeeeekkkkk!!!

2005-12-07T12:08:00.000+02:00

Disarda mis gibi bir hava vardi.Ustune birseyler gecirdi ve hizla disari atti kendini.Elleri cebinde yurudu biraz.Etrafi dinledi,izledi.Karsidan gelen dilenciye takildi gozu.Ilk baktiginda pacavralar arasinda ne oldugu farkedilmeyen bir karalti gibiydi.O'na dogru yaklasiyordu.Sanirim hedefini secmisti.Zira ondan once para dilendigi yasli onu terslemisti.Yasli adamin arkasindan ellerinisavurarak birseyler soyledi ama duyulmadi.Sokak kalabalik sayilmazdi.Ilerdeki okulun dagilmasi yakindi.Bunu kapida bekleyen servislerden anliyordu.Yoksa coluk cocukla hic isi olmamisti.Ygenleri disinda onlara omurlerini verirdi.Ama o kendi bedeninden bir cocuk istemezdi.Sonsuz esaretin baslangici olurdu onun icin.Insan bu kadar sevdigi birseye sahip olmamaliydi, onu kaybettiginde duyacagi aciyi, sahip olmayi isterken bile hissedemezdi .O yuzden asla cocugu olmayacakti.Bu yuku kaldiramazdi.
Isinin olmamasi iyi olmustu hava bu kadar guzelken nasil calisacakti yoksa.Zaten kendi ile basbasa kalmaya ihtiyaci vardi nicedir.Etrafi izlemeye basladigi sirada dilencinin bir iki adim sonra ulasacagini farketti.Once irkildi, sonra toparlandi.Dilenci karsisinda elleri acik ona bakiyordu.Normalde durmadan yurumeye devam ederdi ama bu tam karsisinda duruyordu.Kustah bir sekilde yolunu kesmisti.Ustelik ellerini acmis tamda gozlerine bakiyordu.
O an onun bir kadin oldugunu farketti.Ustelik gozleri cok guzel bir kadin.Simsiyah kirpiklerinin altında yesil-ela yanan gozleri o kadar iriydiki sasirdi.Pacavra ile kapali basindan alnina kirmizi percem dusmustu.Sadece bir kac tutam.Kina yakmis saclarina dedi icinden.Kizila boyatmis olamazdi heralde.Dilenci kadini kuaforden cikarken hayal etti.Sonra kendine guldu.Ne biliyorsun senden cok kazanmadigini dedi icinden.O bunlari dusunurken kadin hala karsisinda idi ve yuzune bakiyordu.Kadinin gozlerini biraz daha seyredebilmek icin bir seyler vermeye karar verdi.Elini cebine atarken kadina bakiyordu.Ince ve kemikli bir yuzu, ince dudaklari, hafif kemerli bir burnu vardi.Yuzunce ilginc bir albeni vardi.Gozlerini ondan alamadan parayi cikardi ,avucuna birakirken ince kemikli ellerine bakti.Sokaklarda dilenen bir kadin icin cok zariflerdi.Hayat zerafet tanimazdi.Elleri guzeldi, gozleride ama sartlar onun at gibi kokmasini gerektiriyordu.Sirf kadinla konusmak icin "cok mu ihtiyacin var" gibi biseyler dedi.Nasil bu kadar aptalca birsey sorduguna o da inanamadi.Kadin adama bakti "evet beyim allah razi olsun" dedi.Arkasini dondu hizla yurumeye basladi.
Kadinin arkasindan ince , pacavralar arasinda salinan bedenine bakarken onun icin bu karsilasmanin burada sonlanmayacagina karar vermisti bile.Arkasindan yurumeye basladi.Kadin bir iki sokak yurudu sonra yine bir kac kisinin onunu kesti.Adami unutmustu bile.Oysa o, "evet beyim allah razi olsun"u dusunuyordu.Bu cahilce soylenmeye calisilmis ses tonlamasi igreti geldi ona.Sanki perdelemeye calistigi bir sey varmis gibi.Kotu taklitler gibi.Birseyler....birseyler garipti.Ve bu seyler ne ise onu kadinin pesinden surukluyordu.
Bir sure sonra kadin onde o arkada caddeye ciktilar.Kadin cadde boyunca yurumeye devam etti.Artik dilenmiyordu.Basi onde yuruyordu sadece.Kimbilir aklindan neler geciyordu.Adam kadinin arkasindan yururken cep telefonu caldi.Bu ses hic hosuna gitmedi.Bakti arayan arkadasi idi.Konusamazdi simdi.Telefonu tekrar cebine koydu.Zil sesi susuncada telefonu kapatti.
Bu arada kadin bir ara sokaga sapti.yuzelli ikiyuz metre sonra da bir ara sokak daha...Yillardir buralarda yasardi ama burayi ilk kez goruyordu.Sanki iki cadde otede yasanan baska bir dunyaymista, bu dunyaya bir delikten dusmus gibi hissetti.Simdi evlerin sekli degismis, insanlar degismisdi.Evlerin pencereleri kapilari acikti.Icerden sesler geliyordu.Birbirine karismis yemek kokulari, sokakta oynayan cocuklar, kosede bir bakkal...
Cok ilgincti.Ortada bir sefalet oldugu kesindi ama nedense huzun yoktu bu sokaklarda.Fakirligin aci yuzundeki gozler bu dilenci kadininki gibi baska bakiyordu hayata.Kadinin arkasindan gitmeye devam ediyordu.Na kadar ilginc dedi insanlar yasadikleri yerler gibi oluyorlar.Bu mahallede bu kadin gibiydi fakir, sefil ama iddiali, merakli..Dogruya bugun sartlar oyle olabilirdi.Sonra degismeyecegini kim garanti edebilirdiki.?
Kadin yolun sonundaki cikmaz sokaga daldi.Sonra ani bir hareketle arkasini dondu.Dondugu anda adamin gozlerini yakaladi.Adam oyle hazirliksiz yakalanmisti ki oyle kalakaldi.Sasirdi,utandi , afalladi.Tam birseyler sacmalamak icin agzini acmisti ki kadin yine arkasini dondu ve yola devam etti.Cikmaz sokagin sonunda ki eve girdi.
Oylece kalmisti.Ne yapacagini bilemiyordu.Adimlarina hakim olamadi eve dogru yurumeye devam etti.
Evin kapisina geldiginde iceri soyle bir bakti.Los bir koridorun sonundan bahceye aciliyordu.Adimini atti.Yurumeye basladi avluya ciktiginda ortada kimse yoktu.Avlu sessizdi.Etrafina bakindi uc tane kapi vardi.Ikısi kapalı biri aralik.Nedenini bilmiyordu ama kulaklarinda bir ispanyol sarkisi cinliyordu.Dertli bir ispanyol kendi turkusunu kivrak ritimlerle soyluyordu.Bu sesi kendi icinden duyuyordu.Ama nedenini bilmiyordu, simdi hic gerek yoktu.
Muzik esliginde aralik kapiya yoneldi.Birden muzik kesildi b, bir davul sesi yankilandi, Davul sesinin arasindan kadinin sesini ayirt etti.Zaten davul sesi sandigi da kalbinin gumburtusuydu.
"Beni mi ariyorsun beyim?" dedi.
Adam kekeledi..Sonra toparladi , "evet" dedi..Kadinin konusmasi yine dikkatini cekti hicde buralarin insani gibi degildi. "sizi arıyordum, cok ihtiyacim var deyince..." sustu.."yani ben..yardim..." Kadin eli belinde adamin gozlerine bakiyordu. Adama dogru yaklasti, yaklasti.."yardım mı edeceksin beyim" dedi.Adam "e-evet" diye kekeledi.kadin ona bir kac adım daha atti.Adam heyecanlandi.Yine ispanyol sarkici turkusunu soyluyordu.Dilenci kadin iki adam daha atti artik adamin ellerine uzanacak kadar yakindi.Uzandi ince parmaklari ile adamin ellerine dokundu.
O an yine sarki sustu.Bu kez gozleride karardi.Gozlerinin onunden hayaller geciyordu.Ama o kadar hizliydi ki yakalayamiyordu.Kulaklari ugulduyordu.
Ne kadar zaman gecti bilmiyordu.Kafasinda bir aci ile gozlerindeki perde aralanir gibi oldu.Biraz sonra niye yerde yattigini anlamaya basladi.Cani yaniyodu,yerde su birikintisine yakin bir sekilde yuzustu yatiyordu.Toparlanmaya calisti.Oldugu sokagi bilmiyordu.Sakin sessiz bir yerdi.Elini cebine atti....Soyulmustu.Dogruldu sokagin sonunda hizli akan trafigi farketti.Cadde olmaliydi.Oraya dogru yururken birilerini aramak icin telefonunu aradi.Sonra salakligina sasirdi.Adamlar seni soydular telefonunu niye biraksinlarki dedi.Evden cikarken kendi ile basbasa kalmaya ihtiyaci oldugunu hatirladi.Sen dedi kendi kendine kendinle basbasa kalma.Cunku salakca seyler yapiyordun.Yolda gordugun guzel bir dilencinin pesinden evine kadar gitmek baska nasil aciklanabilirdi ki.Gidersin sonrada dayak yer soyulursun.Sen ne bekliyordun buradan bir ask hikayesimi cikacakti.Hayat hayal degildir dedi kendi kendine.Her ne kadar sen bir hayal urunu olsanda...Bu oykuden ask hikayesi beklememeliydin.Ya sen okuyucu sen de mi oyle sandın ? :)

suratsiz yazi

2005-12-06T08:32:00.000+02:00

Sabah sabah basim agriyor.Uyandigimda yoktu simdi tuttu..Ne gerek var ki simdi luzumsuz bir bas agrisinin?
Zaten tadimda yok.Keyifsizim iki gundur.Aynaya baktigimda kendimden hoslanmiyorum.Ne giyersem giyeyim yakistiramiyorum.Zaten saclarimda sekil almiyor.Calismak da istemiyorum.Eve gidip yatmak istiyorum.Sanki tepemden iskeletimi cekip cikarmislar bir kenara atmislar ben de oyle posa gibi dolasiyorum.Dedimya eve gitmek istiyorum.Siyah beyaz bir turk filmi izlemek istiyorum.Hickimse ile konusup hic kimse ile haberlesmek istemiyorum.Film bittikten sonra uykuya dalip deliksiz uyumak istiyorum.Sonra uyanip saga sola donup tembellik yapmak,klasik muzik dinlemek ,kitabimi okumak istiyorum.Tek kelime, tek soz istemiyorum.Icimde dolasan sozlerden baska..Kendimle kalmak istiyorum.
Bunalimda miyim? hayir degilim..Sadece geldiler yine.Bu geldikleri zamani gelenlerle degerlendirmek istiyorum.Vardir bana soyleyecekleri elbet.Bugun ne anlatasim ne yazasim var.Bugun huysuzluk edesim var, kapris yapasim, surat asasim var.Siz de gidin isinize okumayin.Gidin beni bana birakin.Kendime turku soyleyecegim."ormanlarin gumburtusu basima vurur........","urfanin etrafi dumali daglar.....","carsambayi sel aldi........","dut agaci...."..............
.................
.............................
.................................
..................

ilhan irem,hormonsuz domatesler ve john malkovich

2005-12-05T08:38:00.000+02:00

Haftasonu bir sozum vardi.Size ne yaptigimi anlatacaktim.Buyrun o zaman sozumu tutuyorum, ilgilenen okusun.
Ctesi aksaminin planladigimiz sekilde gelismedigini duyurarak ,dogrudan pazara gecmek istiyorum izninizle.
AAAAA ama oncelikle uykuya yenik dustugum icin kacirdigim "televizyon makinası"ndan soz etmeliyim.Bu kez uyumadim ve izledim..Okan Bayulgen hem gosteri isini hem de oyunculugu mukemmel yapiyor bence.Her programi bir oncekini kesinlikle asiyor.Kurulan dekor,akisin duzeni,konuklar ki, Hulya Avsar ve Hakki Devrim icin ayri bir yazi konusu olusturmak gerekir..Hersey mukemmeldi.Iki oyuncu var ,onlarda konusulan konuya gore birseyler yapiyorlar ama cok guzel yapiyorlar.Tabi ki canli parformansda Sebnem Ferah....Gercekten harika bir proramdi.cok buyuk keyif aldim.Okan Bayulgen sevenelere siddetle tavsiye ederim kacirmayin.
Pazar gunu havanin durumuna gore karar verecegimiz icin belirli hicbirsey yoktu.Baktik hava guzel (ben de tum ev islerimi bitirmisim) yapacak birsey yok hadi doganin kucagina dedik ve yola ciktik.Daha once de soyledigim gibi benim bortu bocekle iliskim son derece seviyeli yurur.Dolayisi ile konuk oyuncu tadindaydim.Oysa arkadaslar masallah capucinodan,kakaoya,meyveye ,cereze kadar herseyi hazirlamislar.Simdi burada utandim dememi bekliyorsaniz ,hic beklemeyin cunku ben sadece yemege gidecegimizi saniyordum.Ama haklarini yiyemem yolculugumuzu cok keyifli gecirmemize katkilari buyuk oldu.Aslinda gitmek istedigimiz yere gidemedik cunku kapanmis o tesis.Olsun dedik, hava guzel bildigimiz baska yerler var.Ne gam. Hemen rotamizi baska yerlere cevirdik.Yolda koylulerle komik diyaloglarimiz oldu.Ama en babasi arkadasimizin yol sormak icin koskoca koyde ,koyun delisini secmesi idi. :))) Aslinda adamcagizin koyun delisi oldugu uzaktan belli idi ama benim humanist arkadasim, bu gorsel farki gormezden gelip yol sorma gafletinde bulundu.Elbette insan canlisi arkadasimizin hakettigi gibi onunla eglenmeyi ihmal etmedik.
Sonra yolda domates bostanlari goduk.Tabi biz hormon cocugu oldugumuz icin pek bir heves ettik.Hemen bunlari toplayan koylulerin yaninda aldik solugumuzu.Cok tatli insanlar herseyden once.Oturduk sohbet ettik.Koylu kizlarla zengin koca muhabbeti yaptik. :))) Gordugunuz gibi kadin heryerde kadin.
Sonra da onlardan iki kisilik cekirdek bile olamayan bir aileye fazlasiyla yetecek kadar dogal domates satin aldik.Olsun ama hormonsuz, dalindan..Cok guzel yaaa..
Sonrasinda gol kenarinda iyi bir aksam yemegi.Sonrada somine basinda sicacik cay.Hersey iyiydi hakikaten.
Donuste ugradigimiz bir yerde eski bir dosta rastladim.
Coktandir okuyamadigim kitaplarimin yanina bir basyapit oldugu soylenen "su cilgin turkler" ide eklemek icin raflarin arasinda dolasiyordum ki kulaklarimda o dostun sesi cinladi." ucun kuslar ucun ,yarin oldugu yere...." İlhan İrem....Tum zamanlarda tartismayacagim, bana gore dusunce adamligi muzisyenliginin onunde bir sanatci.Hemen bir albumune yapistim.Onu orada raflarda birakip gitmek icime sinmedi.Onuda aldim, kitabimin yanina koydum.Kitaba dun aksam basladim.Beni ilk sayfalarda sardi.Devam ediyordum ki esim tv de bir filme dikkatimi cekti.Akillara zarar fantastik bir film."John Malkovich Olmak"....Filmde oyle bir kurgu var ki izleyeni kendi icine cekiyor.Baska bir seye bakamiyorsunuz bile.Her karede bir sonraki kareyi merak ediyorsunuz.İc ice gecmis bir suru konu gibi duruyor once ama hicde oyle olmadigi anliyorsunuz.İlginc ve sinema filmi izledim dedirten,damakta degisik tatlar birakan bir filmdi...
Bir haftasonu daha boyle gecti iste.Gece dag havasi almis bir bunye olrak deliksiz uyumaliydim.Oyle olmadi .Dag havasi ctesi yaptigim dedikoduyu duydu ve ocunu aldi.Hic uyuyamadim.Huzursuz uyudum daha dogrusu.Ama soylemistim bana gore degil bu isler diye .Mutlaka bir marazasi cikacak...

GOL KENARINDA KAHVALTI YAPALIM MI?

2005-12-03T09:59:00.000+02:00

Bu ctesi gecesi disari cikmak istemiyoruz.Tembel tembel takiliriz belki.Yine de son andaki bir telefon butun akisi degistirebilir.Ama su anda plan bu..Oysa pazar icin cok hos planlarimiz var.Sabah daga cikacagiz.Gol kenarinda kahvalti yapip belki yuruyus yapariz.Sonra da aksam ustune yakin saatte yoruldugumuz bir zamanda ormana nazir bir kir lokantasinda yemek yiyecegiz.
Kulaga ne guzel geliyor di mi.?Ben de anlatirken pek bir hosuma gidiyor.Ama benim otla,bortu bocekle iliskim en cok iki saat bilemedin uc saat surmeli.Ondan sonra ben de bir sikilma,bir yorgunluk duygusu basgosterirki uff uffff.Eger oyalama konusunda mahir iseniz bir saat daha cekebilirim.Sonrasinda evimden aylardir uzakmisim gibi bir ozlem baslar.Kuru ve tozsuz bir ortam.Cesmeden akan su,kullanilabilir temiz tuvalet.Aninda ulasılabilir firin,mikrodalga,bulasik makinasi, televizyon.Insanlarin dogaya kacisini bir turlu anlayamiyorum.Eger bizim icin uygun yasama ortami ormanlar olsaydi yerlesim merkezleri kurulmazdi.Dereden su alir,avladigimiz kusu pisirir sonra da bir kuytuda uyurduk.Ama belliki biz boyle bir yasam icin uygun bir yaratiklar degiliz, oyuzden zaman icerisinde isleri biraz daha buyutup kent yasamina donmusuz.
Aslinda benim doga asiklarina bir itirazim yok.Bende etrafta cicek ,hayvan ,cam kokusu seviyorum ama bu benim kent insani olmami engellemiyor.Ben istiyorum ki peyzaji yapilmis bahcelerde oturalim.Agacli yollarimiz olsun ama ortası tas doseme ya da asfalt olsun.
Belki ben kent insaniyim.Ne kadar da dogal yasami istesem kentli ve 2000'li yillari yasayan bir insanin hakki olan her luksu yasamak istiyorum.Poyraz vurmus eller , dudaklar bana gore degil.Sadece el kremi ile yetinmek istemiyorum, tas firinda ekmegi sevebilirim ama illaki bunu ben yapmak zorunda degilim.Tas firinda ekmek yapan abilerimiz ne icin calisiyor degil mi.?
Kavalin sesine itirazim yok.Iyi bir muzik calarda "hotel california" dinlemeye yada ev sinema sistemi kurulmus bir odada "hayat guzeldir" i izlemeye kimse itirazi olmaz sanirim.
Neyse sadece bir gunluk doga yuruyusu icin bu kadar vidi vidi yeter.Aslinda arkadaslarimin basinin etini yememem icin size icimi dokmem gerekiyordu.Ama bu kadarida fazla.Benim su yaptigima kent insani yorumu denmez, bir tembelin kendini kurtarma cabalari denir.Yuh artik.En iyisi susup bir gun de olsa bunu yasamaya calisayim.Belki severim.
Off ya mecbur muyum? Evet mecburum.Sevgili esim bundan cok keyif aliyor ve islerinin cok yogun oldugu su gunlerde boyle bir degisiklik ona iyi gelecek.Belki biraz olsun rahatlayacak.
Simdi susuyorum ve yapiyorum.Pazartesi olanlari anlatirim.Herkese iyi bir haftasonu diliyorum.

2005-12-02T08:50:00.000+02:00

Gozlerini soyle bir acti, yine kapadi.Yerinde kalkacak gibi gorunmuyordu.Ust dudaginda ucuk cikmisti galiba .Bu cizlamayi tanirdi.O kadar atesten sonra normal dedi.Ilıklerine kadar cani aciyordu.Bogazi , oraya nasil girdigini bilmedigi bir sise fircasi ile surekli asagi yukari temizleniyordu sanki.
Yataginin nasil hem bu kadar cazip, hem de nasil bu kadar itici olabildigine sasiriyordu.Basini yastigina gomup saatlerce uyumak istiyordu.Ama yatagi oyle bir batiyordu ki vucuduna.
Kalkmak icin hamle yapmak istedi ama olmadi.Oysa ise gitmesi gerekiyordu.Yapamayacakti.Dunya yansa umurunda degildi.Bugun yatacakti.
Gribin ucuncu gununde idi tam tepe yapmisti yani bugun.Disarda kar yagiyordu.Biraz usur gibi oldu, sirtini kapatti yavas bir hareketle.Oda soguk degildi ,bunu burnunun ucunun sicakligindan biliyordu.Burnunun ucu onun termometresiydi.Eger soguksa mekan soguk normalse,ortam idealdi.Yine de urperdi, gripten dedi kendi kendine.
Sanirim organlarim yer degistirmis dedi sonra da.Zira midesi tam sise fircasinin altinda bir yerde duruyordu.Kalbi de nasil oldu bilmiyordu ama tam ucugunun altina yerlemisti.Orada atip duruyordu.Ve bu durumda olmamasi gereken sey olmustu.Cisi geldi.....Hayirrrr dedi.Bunu yapamam..Ustumu ortemiyorum ki, cisimi nasil yapayim?Bir sure direndi,bir surede kalkmak icin ugrasti.Ya da o oyle sandi.Banyodan cikarken yuzunu yikamak istedi.Aynaya baktiginda yuzune nasil bulastigini anlayamadigi camur katmani gordu.Kisik gozlerini biraz daha araladi.Biraz bozuldu ,kendi kendine biraz solmusum galiba dedi.Zira camur falan yoktu ortada.Nasil bu kadar cirkin gorunebildigine o da sasirdi.Saclarini agir bir hareketle geriye atti.Aynaya yaklasti, gozlerini biraz daha acti.Uffff igrenc gorunuyordu.Bu iskenceye daha fazla dayanamayacagini dusunurken, yatmadan once kokan nefesini dis macunu ile saklamak istedi.Zaten bu son hamlesiydi.Daha fazlasini yapacak enerjisi
kalmamisti.
Yatagina uzandi,gozlerini kapadi cok kisa bir rahatlama hissetti.Birazdan yatak yine batmaya basladi.Bu iskenceya nasil dayanacagim diye dusunurken odasinin kapisi acildi.Bir tepsi icinde ilik sut, bir parca ekmek ici ve rafadan oldugunu tahmin ettigi yumurtanin ona dogru geldigini gordu.Tepsiyi tutanin gozlerinde sefkat ve kararlilik vardi.Bu sefkate direnmemeye karar verdi.Zorda olsa kahvaltisini yapti.Bu arada tv de olan bitenleri izleyerek kendi merkezinden uzaklasmayi denedi.Basarili da oldu.Ilik sut iyi gelmisti.Sonra sirasiyla antibiyotigini,vitaminini ve agri kesicisini aldi.Hicbir seye itiraz edecek hali yoktu.Bir kez daha banyoya gitti.Dondugunde yatak carsaflari ve yastigi degismisti.Dolaptan temizleri inmis dedi, leylak kokulu temiz yastigin kokusunu icine cekerken.Yemek yediginden mi, guvenli ellerde oldugundan mi yoksa gribi kaniksadigindan mi bilmiyordu ama kendini biraz daha iyi hissediyordu.
Yatagina iyice yerlesti,basini leylak kokulu yastiga gomdu, tvye kulak kabartti.Hasta bunyesi sabah sabah bu kadar harekete ve kuvvetli antibiyotige daha fazla dayanamadi ve kendini uykunun kollarina birakti.Ruyasinda kardan adam yapiyordu....Yinehastalanacagim dedi ofkeyle..Sonra diger tarafa dondu ve ruyasina devam etti.

2005-12-01T10:26:00.000+02:00

Yurudukce ayaklarinin altinda kalan sonbahar yapraklarinin citirtisi duyuluyordu.Hava acikti ama ogleye yakismayan bir serinlik vardi.Havada son kalan kuslarin civiltisindan baska ses yoktu.Onunde uzanip giden yol boyunca hicbir hareket yoktu.Sanki zaman durmus, her iki yanini yasli cinarlarin kapladigi yolun bir resme donusmesi icin adamin o yoldan uzaklasmasi bekleniyordu.
Adamsa kafasinda bir suru soru ile basinin ustundeki gogu,sarinin ve turuncunun tonlari ile bezenmis yapraklari,yagmurdan kalma nem kokusunu ve kuslarin veda sarkilarini duyamayacak kadar mesguldu.
Ne yapmaliydi, kime gitmeliydi.Bu kadinla basi iyiden iyiye beladaydi.Bir karar vermesi sartti.Ama icinde bir sesin ona yol gostermesini bekliyordu.Cunku karar alacak cesareti kendinde goremiyordu.Ya isyerinde ki durumlar, mecbur olmasa bir dakika cekmezdi.O'na is mi yoktu.Iyi bir egitim almisti henuz genc sayilirdi.Ama bu mecburiyetler yok mu elini kolunu bagliyordu.
Kafasinda bin tane soru cevapsiz halde dolanip duruyordu.Artik tek basina bu yuku kaldiramayacakti.Bazen cekip uzaklara gitmek istiyor, bazen hicbirsey yapmadan oylece kalmak istiyordu.Bazen kalabaliklara karismak bazen cit bile duymak istemiyordu.Bes dakika once begendiginden nefret edebiliyor, nefretine ise bir anlam veremiyordu.Renkler artik eskisi kadar canli degildi.Zaten renkleri kim takiyordu ki.Etrafi koyu renk bir tul ile ortulmus tum hayati oradan izliyordu.
Ah bu gogsune coken agirlik, nefes alamiyordu.Sigarayi yine iki pakete cikarmisti.Ama bu kadinla baska ne yapilabilirdi ki.Yiller once ellerini avuclarina bir kus gibi birakan kadin gitmis ,yerine yuregininde dolasan bir akrep gelmisti.Ne olmustuda buralara gelmislerdi.Bak islerde kotu gidiyordu.Hic degilse o evde destek olsaydi.Ya da isinde mutlu olsaydida calisarak rahatlasaydi.Babasi hastanede idi.Tahlil sonuclari daha gelmemisti.Ya ona bir sey olursa? Annesi ne yapardi.Ah su kadin kayinpederine gosterdigi sevginin onda birini kocasina da gosterseydi.Ne olmustuda buralara gelmislerdi.Hic birsey anlayacak,analiz edecek durumda degildi.Alleri bagli bir havuza itilmis gibiydi.Cikmak icin hicbir yol bulamiyordu.Bundan daha kotu ne olabilir diyordu.Daha kotu durumda olanlar vardir elbette ama boyle boktan hissetmek bunalimin standardi sanirim diye dusunuyordu.Herkes acisini kendi icinde farkli siddetlerde ama yaklasik duygusal hasarlarla yasiyordu neticede.Yani su anda kendinden daha kotuleri dusunecek hali yoktu.Cengiz hep bunu yapiyordu. "oglum bak ne durumda insanlar var toparla biraz, seninki gececek..."bunu duymaktan nefret ediyordu."Haline sukret".......Cok istiyorsan sen et.!Ben etmek istemiyorum! Cunku boktan hissediyorum ve beni hicbirsey teselli etmiyor.
Tam bu dusuncelerin icinde bunalmisken derinden bir ses ile irkildi.Ne kadar yurudugunun bile farkinda degildi.Ustelik ufaktan bir yagmur baslamisti yine.Toprak yol biraz daha kayganlasmisti.Derinden gelen ses o kadar net ve yuksekti ki ne oldugunu once anlamakta gucluk cekti.Sonra gozlerinin onunde bir otomobil belirmesi ile filmin kopmasi bir oldu.Ne oldugunu anlayamiyordu.Hicbirsey hissetmiyordu.Sadece gozleri acik bakiyordu.Ama bu kez yolu degil yagmurlu gogu goruyordu.Dudaklarına,goz kapaklarina,burnuna ,tıp tıp tıp..Yagmur yagiyorduSesler secmeye basladi.
-Oldumu yoksa!
-Allah kahretsin! Yolun ortasindaydi ama!
-Ya olduyse?
-Nabzina bakalim.Yerinden oynatmayin.
Sesler bazen boguklasiyor,bazen yukseliyordu.O'na birsey carpmis olmalıydi.Evet evet bir kaza gecirmisti.Tam olabilecek final oldu iste diye dusundu once...Boyle boktan bir durum ancak boyle bir finalle sona ererdi.Kurtuluyorum diye gecirdi icinden.Ama bu hissizlik ne garipti.Neden aci hissetmiyordu?Biyeri kaniyoymuydu acaba?Basinda birileri ona surekli birseyler soyluyordu.Ama artik anlamiyordu.
Bir an panikledi.Ya oluyorsa?Daha cok gencti, sevdigi bir karisi vardi.Haberi duydugunda nasil olacagini dusundugunde vucudunda hissetmedigi aciyi kalbinde hissetti.Babasi...annesi...olmemeliydi.En azindan simdilik.Terziye verdigi cizgili takim geldi aklina haftasonu alacakti.Sonra aklina gelene o da sasirdi.Neler dusunuyordu.Fener -Galatasaray maci vardi bir de.Patronla cikacaklari isyemegi..Japonlarla isi kaparlarsa ,terfi etmesi isten bile degildi.Ya Kemal'le giderse patronu o yemege, Kemal terfi ederse.Mezarina tesekkur icin bir demek cicek birakirdi artik!!!
Lanet olsun! Havada ne guzeldi.Yapraklar cennete gicedi icin mi bu kadar renkliydi.Bir mesajmiydi bu.Yagmur ile kuslar birlikte sarkiya mi basladilar.Tam da olurken hersey guzellesti.
Bu adamlar bana bisey mi demeye calisiyor.
-Birakma kendini dostum.Hastane cok yakin.Sakin birakma kendini.
-Allah'im lutfen bisey olmasin bu suclulukla yasayamam.
-Senin sucun degildi ki yolun oratsinda aniden belirdi.
Suc bendeymis diye dusundu.Araba hizla yol aliyordu.Birisi elini tutuyordu.Yagmur hizlanmisti.
Kahretsin olmek icin fazla guzel bir gun diye dusunuyordu...Yol caddeye kivrilirken gozlerini kapadi yagmuru dinlemeye basladi.Beklemekten baska caresi yoktu..

bagislayin ,ben yazmadım ama ,can dundar'in yazisi,..icime sinmedini okyun istedim

2005-11-30T15:35:00.000+02:00

FIKRALARDA bile yoktur, yarim hamile olmak. Ama hayatta var.> Bu devirde kadin olmak, yari hamile olmak gibi bir sey. Ayni anda hem> hamile olmak, hem olmamak, hem de olmak-olmamak gibi yani...> Hem seksi ve erkeksi savasci Zeyna, hem de giyinip suslenip Ken'i> bekleyen Barbie Bebek olmak.> Hem erkeklerle, ayni okullarda esit sartlarda okumak. Hatta daha iyi> olmak. Hem de ise girebilmek icin patronlara 30'una kadarevlenmeme,> cocuk yapmama sozu vermek. Her sabah cocuklarinin anasi,sevdigininkadini> olarak uyanmak. Tum disi> icgudulerinle aynada hos birini gorene kadar cabalamak. Ve ardindanekmegin> pesine dusmek.> Erkek gibi calismak. Isinde mantikli.Disarda duygusal olmak.> Isinde atik, yirtici, tuttugunu koparan.> Evinde narin, hassas, sefkatli olmak.> Guzellik bir yere kadar deyip.> O bir yere bir turlu varamamak. Hic bitmeyen guzel, bakimli, ince,genc> kalabilme cabalari vermek. Kozmetiklere,estetik mudahalelere servet> yatirmak. Nice okullar, universiteler okumak.> Masterlar, doktoralar yapmak. Ama hayatin anlamini ille de bir erkekte> bulmak.> Hem saygideger es, muhtesem ev sahibi,basarili is kadini.> Hem de orospu olmak. Cok ciddi toplantilar, buyuk pazarliklar yapmak.> Bunlari yaparken giydigin ciddi pantolon takimlarin altina seksijartiyer> giymeyi unutmamak. Ah seni becermek icin ne taklalar atan buadamlarin,> senin namusunu korumak icin seferber olup kurallar koymasina gulmek.> Bu devirde kadin olmak. Ardi ardina degisimler gecirmek. Bitmektukenmek> bilmeyen sizofreniler yasamak.> Bu devirde kadin olmak. Dedim ya.. Yari hamile olmak gibi birsey.> Ayni anda hem hamile olmak, hem olmamak, hem de olmak-olmamak gibi....> Can D¿ndar

en erken yilbasi yazisi

2005-11-30T08:39:00.000+02:00

Yilsonu geliyor, cok degil on gun sonra kutlama teraneleri baslar.Yilbasi saciniz nasil olsun,ne giyeceksiniz, he-she-it dergisinden yilbasi makyaji,kirmizi donlarin her cesidi ..
Aslinda guzel elbette.Insanlarin bir bahane bulup eglenmeleri savasmalarindan iyidir.Ancak anlamsiz abartili kutlamalar pek bir siritiyor olanlari izlerken.
Mesela hep seyi dusunmusumdur ,bir dugun salonunda ya da diskoda insanlarin tam costugu saatlerde pistin ortasinda danseden insanlarin uzaydan bi yerden seyredildigini dusunurum.İlkel kabilelerin torensel danslarindan cok da farkli bir goruntu yoktur heralde.Bana komik gelir hep.O grubun icinde olamamaya calisirim.
Mesela yılın son on saniyesi 10-9-8-7-6-5-4-3-2-1 yiiihuuuuuuuuuuuuuuu......!!!!!!!!!!!!
Mutlu yillar, cilginlar gibi ziplamalar..Neye zipliyoruz biz simdi?Neyi kutluyoruz.Kendimizden gecmiscesine hareketler yapmamiz icin ne oldu?Ya da icip kendimizden gecmemiz icin yilbasi sart mi? Elbette ben de her yil icinde oldugum sosyal grubun gerekleri dogrultusunda bir yilbasi organizasyonuna katiliyorum.Evde olanlarindan nefret ediyorum.Disarda olanlari daha cok seviyorum cunku bana dusen sadece eve gelip yatmak.Obur turlu ya evime gelenlere hizmet etmeliyim ya da hizmet edeni yalniz birakmamak icin sarhos kafa ile servis acip toplamaliyim.Ama disarda biyerde bu vicdani sorumlulugum olmadan kendi ruh halime gore geciriyorum bir sekilde.
Aslinda sozun ozu herkesin bir gune ayni misyonu yuklemesinden hoslanmiyorum.Hepimizin ayni seyi ayni anda hissetmesi imkansiz ..Gerek de yok zaten.Ogun eglenmek zorunda olmayi sevmiyorum.Eglenmek istiyorsam eglenirim bununda bir kriteri yoktur.
Simdi kafamda yillardir yapmak istedigim ama basaramadigim yilbasi hayalim yine canlaniyor yavas yavas.
Yilbasi olmus, biz evdeyiz,kutlama mesajlari yok..Kapi calmiyor..Televizyon acik evde cerezim ickim,herseyim var .Ustumde de pijamalarim.Gurultu yok.Abajurlarim acik, tepe lambam kapali, evim sicak ,biz mutluyuz.Hatta menude sebzeli bir yemek var et degil.Mezelerle karnimiz doymus bile.Canimiz istedigi zaman uyuyacagiz...
Ama belki haftaya bir bara gidip eglenme planlari yapariz..Sabaha kadar dans ederiz kimbilir...?

2005-11-29T09:58:00.000+02:00

Hiiiiiiiiiccc yazasim yok.Kafamda kirk tane tilki dolasiyor, kirkininda kuyrugu birbirine dolasiyor.Benim kafam hepsini bagimsiz kuyruk alani tahsis edecek kadar musait degil.Yapacak cok seyim var.Elbette en babalari isle ilgili olanlar, organize edilmesi gereken ve sonlandirilmasi sart olan bir dizi konu var ama ben oooyylleeee bos gozlerle konuları tekrar tekrar gozden geciriyorum.
Dun bir de bir musterim vardi ki gunumun ucte ikisini telefonla kalan ucte birini de bizzat odamda mahveden sahis. Neymis yaptimiz is hosuna gitmiyormus bizi mahkemeye verecekmis.Tamam sorun yok.Ver kardesim ama git bunlari avukatina anlat bana degil.Yapilabilecek herseyi yaptigim icin gonlum rahat tek istedigim kararindan caymadan mahkemeye gitmesi.O zaman muthis tatmin olacagim cunku alabilecegi hicbir sonuc yok.Ben de adamin yuzunu gormek icin sabirsizlaniyorum.Ama bu beyefendi sonuca gitmektense yargi ile beni tehdit edip ,"aman beyefendi yaman beyefendi biz ettik sen etme,biz sana soyle de bir kiyak yapalim bu konuyu unut" deyip tatmin edilmeye muhtac egosunu tatmin etmemi bekliyor.Ama ben de kuru gurultuye papuc birakacak goz var mi? (bakiniz kisisel profilim..iyi yurakli ama gerektiginde...) sonucta is hayatina yillarimizi vermisiz di mi ya.Ben ortami germeden tebessumle konustukca adamcagiz daracik kafasiyla onla dalga gectigimi dusundu.Oyle olmadigini ve sadece isimi yaptigini anladiginda ise ikinci randevuyu alarak gitti.Yani yine bizim hizmetimizi tercih etti.
E simdi ne denir bu adama? Yuh! denmeli bence.O kadar isin icinde bir hic icin vaktimi aldigindan dolayi..İcmedigim sigarayi efkarla bana yaktirdigindan dolayi.Ama asil yuh! bunca yil okuyup da adam olamamasina gitmeli bence.
Simdi gune basladik ve bakalim bugun neler gorecegiz.Dedimya hic yazasim yok.Anlatasim var.Yanimda anlatacagim kimse yok ben de size yaziyorum.Ben simdi su kirk tilkinin cobanligini yapmaya gidiyorum.Bakalim kacinin kurkunden kendime etol cikaracagim gun sonunda?

2005-11-28T08:44:00.000+02:00

Amerika ve avrupada neredeyse her bireyin bir psikologu vardir.Turkiye'de buna pek rastlanmaz .Neden?Gorunen neden, insanlarin psikologdan yardim isteme noktasina gelmis olmalari bizim toplulumuzda bir nevi deliliktir.
Bana gore gorunmeyen diger bir sebep ise ,bizim toplulumuzun paylasma konusundaki comertligi...Simdi bir dusunun bakalim, bizim toplumumuzda insanlar ne kadar cok konusur paylasirlar.Bir kere altin gunleri var,oralarda yapilan dedikodular var.Kendi evimizi ve ozelimizi uygun buldugumuz bir ortamda rahatlikla anlatabilmek gibi bir erdemimiz(!) var.Sonra esnaf dedigimiz geleneksel bir olgumuz var,onlarin sabahlarini dukkanlarini actiktan sonra musteri beklerken kapının onune atilmis sandalyeler uzerinde yaptiklari sohbetler var.Okullarin her bir ogrenim duzeyinde, meslek gruplarinda ,ornekleri cogaltabilecegimiz insanin icice oldugu her ortamda paylasmanin dayanilmaz tadi var.Bu ortamlarda, parasizlik konusulur, otomobil sevdamiz konusulur, kaynanalar konusulur,esler konusulur,"milli piyango" hayalleri kurulur, mehmet efendinin yoldan cikmis kizi konusulur...Bu genis yelpazede dile getirilmemis o kadar az sey vardir ki.
Ne zaman isyerleri ishanlari oldu,mega marketler cogaldi,mahalle hayatindan site hayatina gecildi, medeniyet adina atladigimiz sinif bize bireylerin bunalimlari seklinde geri dondu.Simdi is var ,yetismek zorunda,is hayati var acigini verdin mi senin ustune bastigi gibi terfi alir,sitede kimi taniyorsun ki toplanip kisir gunleri yapacaksin.Zaten bunlara vakitde yok.
Yapacak cok is var.
Gittikce yalnizlasiyoruz.Anlatacak cok seyimiz var, ama anlatacagimiz kimse yok.Ne yapsak? Depresyona mı giriyoruz acaba?Bir doktora mi gorunsek..?Yok yok biz delimiyiz canim..Ama tek basina isin icinden cikamiyoruz ki..Evet evet bir doktora gitmeli.
...........................
.............
.......
Mahalle bakkallarinin bitmedigi,komsularin en iyi sirdas oldugu, kisir gunlerinin yapildigi ,yalin , basit, mutlugunda,mutsuzlugunda paylasildigi gunlerin devam etmesi dilegi ile..

2005-11-26T09:43:00.000+02:00

Ben bu "murphey" denen bi adam varya.Ben bu arkadasa ve onun kanunlarina muhalifim .Kimdir bu abimiz, yada nedir, niye kanun hukmunde kurallar sıralamıs.?Ve neden bunlar hep tutuyor.?!
Ben dun ne dedim? Aksam evime gidip yatacagim dedim di mi? Yatamadim..Evime gidemedim ki yatayim.Toplantidan kacamadim.Sonrasinda da yemek vs derken eve gec dondum.Alkolde alinca uyanmak da da gucluk cektim.Bugun posa gibiyim.Ama aksama ve yarina dair hicbir planim yok..Hatta var var..Bir dakika..Aksam eve ugramadan aleme dalacagim..Cilginlar gibi gezip eglenecegim.Pazar gunu erkenden uyanip ,kahvalti bile yapmayacagim.Hic dinlenmeyecek hep kosturacagim.Ber aktif olacagim bir aktif olacagim ki ,ben bile kendime sasacagim.Iste boyle bir planim var.Murphey efendi duyuyosan eger lutfen kanunlar devreye girsin ve ben sana celme atayim. :))))))))))))))
Uykusuzluk ve yorgunluk bunyede salaklik olarak mi vucut buluyor ne?Kimle neyin kavgasini yapiyorum ben?
Zaten bugunlerde patlamaya hazir parca tesirli bomba tadindayim.Niyeki acep? Hic bilmiyorum gercekten.Ama tepki veresim var herseye.Donemsel biseydir umarim.Belki dinlenirsem gecer.Belki nedenini bulur onu hallederim.Belki ailemi gorursem gecer.Belki onlari cok ozledim.Belki ayriliktan nefret ediyorum.Belki ...belki ben annemi istiyorum.
Acayip yazasim var ama artik bundan sonrasini sacmalayacagim belli oldu.Ben gidip bir cay alayım Hakkı'ya (temizlik firmasinin elemani) odami temizleteyim.Haftabasi programimi yapayim.Belki kendime gelirim.Belki..bu belki krizi de burada biter. :))
Bir kelimeyi cok fazla tekrar edince anlamini nasil yitiyor değil mi? Belki...belki...belki....belki...belki..belki..belki... :)))))))))

2005-11-25T09:01:00.000+02:00

Nasıl yogun bir iki gundu! Aman Tanrım...Gectimi gecmedi mi bilmiyorum. Şirkette degildim nerdeyse tum gun.Yapmam gereken isler vardi.Cok yoruldum ama iyi is cikardim sanirim.Aldigim tepkiler ve gorunen is o..
Calismayi seviyorum, birseylerle mesgul olmayi, birilerinin beni zorlamasini,zor durumlardan sik manevralarla kurtulmayi, sonuna kadar direnmeyi bazen yenilmeyi.Bence bir insanin biseyler olabilmesi hayatinin bir doneminde is yasaminin icinde olmasi sart. Hayata karsi idmanli oluyorsunuz o zaman.Ailenizin ve cikarsiz iliskilerin tadini daha iyi aliyorsunuz.Adam oluyorsunuz yani.
Ha bu arada hasta da olabiliyorsunuz.Uzerinizde bir kirginlik , grip olsam mi olmasan mi diye dusunen karasiz bir bunye.Yorgun bir vucut....Lafin ozu hasta oluyorun sanirim. :(( Aksam eve gidip (toplantıdan kacabilirsem eger) bitkisel ve kimyasal ilac takviyesi yapip uyumak istiyorum.Neyseki yarin temizligi kadin yapacak da aklim bir de evde kalmayacak.Sanirim bu haftasonu evde yatarak gececek.Ama olsun soguk kis pazarlarinda evde kocayla yapilan tembelligi seviyorum.Gazeteler yerde, pijamalar ustte, izlerken uyuyakalınmıs yarım filmler.Harika!! Bu haftasonunu boyle gecirirsek belki sonraki haftasonunu ailemin yaninda gecirebilirim.Yegenlerimi cok ozledim.Onların anne ve babalarini da, onların anne ve babalarini da (kendi annem ve babam oluyor efendim cumle biraz karisti aciklama geregi duydum).Bakalim tabi surpriz birsey olmazsa..Simdi ben bu onumde ki bir bucuk gunu bitirip yatmayi hayal edecegim izninizle....

2005-11-23T08:32:00.000+02:00

- brownieler hazir...
-ufffffffff
-yaninda cay mı istersin kahve mi?
-kahve lutfen sade
Sonra ordan burdan sohbetler, evlilik halleri.Eski gunlerden en komik ve en huzunlu anilar.Gelecek planlari, dostlara yapilan kucuk simarikliklar.Disardan bakildiginda "buna da gulunur mu" denen sacma esprililere abartili kahkahalar...Iste gercek bir arkadasin yaninda yasanacaklarin bir kismi.
Yazinin basinda ki brownieler var ya hakikaten hazirdi.Davetde gercekti.Geri kalanın tamımı kurmacaydi.Ben uydurdum.Bir dost koltugunda oturmayali o kadar cok oldu ki.Uydurasim geldi.
Sonu basini hesaplamadigim cumleler kurmayali o kadar cok oldu ki.Insanin sevgilisi olabilir, kocasi olabilir, cok iyi bir aileye sahip olabilir.Ama tum bunlara soylenmeyecek cok ozeller vardir.Yasaginizi gunahinizi paylastiginiz, unutmak gerektiginde unutacak,size siz gibi olcak biri.Of cok ozledim.Brownie (tramisuda olabilir ) yaninda cayim.Dumani ustunde sohbetler ve hazine degerinde ici gulen bir cift goz...Tum uzaktaki dostlarim bugun hep kulaklarinizi cinlatacagim.Bugunu serefinize yasiyorum.Kalbim dolusu sevgilerimle...

2005-11-22T16:58:00.000+02:00

ezerocum beni sobelemis.o zaman kurallara uyacagiz ve cevapları yazacaz.
1.kaç saat internetteyim?
isim geregi sabah 8:30 ,aksam 18:00 (sure daha da uzayabiliyor)
2.kaç tane mail adresim var?
yuh! dort taneymis yaa..biri haric tamamini aktif olarak kullaniyorum.
3.benimle bütünleşen nick name im varmı?
evet bir ara su idi..simdilerde mitolojik isimlere takmis durumdayim.En sonuncusu pallas oluyor efendim.
4.internet ortamında tanışıp gerçek hayatımda pekişen arkadaşlıklarım oldu mu?
evet..cok hos dostlarim oldu..hala da gorusurum.
5.internet üzerinden alışveriş yapıyormuyum?
yapiyorum.bir kadin icin alisverisin sanali manali olmaz kardesim.
6.lütfen şu cümleyi iki sn. düşünüp ilk aklınıza gelen cümleyi yazınız "ya internet olmasaydı"
aslinda interneti aktif kullanmama karsin birazda muhalefetim.olamayabilirdi.o zaman da dostlarimin parmaklarindan dokulmus samimi mektuplar alir mutlu olurdum.
.......
bitmis...su an blog dunyasinda beni taniyan pek yok.(ezerocumdan baska)o yuzden tek taniyani sobeliyorum...yeldegirmenleri hadi bakalim.
not: yeldegirmenlerine nasil link verecegimi ,beni itinayla zahirleyen ezerocuguma sordum.."onu ssooonnaaa ogretirim sana" dedi..hahahaha ..sonnaaa ben de sizi sobelerim o zaman.

2005-11-22T08:40:00.000+02:00

Lisedeyken okudugun bir duvar yazilari kitabi vardi.Oradan aklimda kalan ve hala zaman zaman kullandigim bir duvar yazisi var.."cok mutluyum..sakin ol yakinda gecer"...
Biri bana cok mutluyum dediginde ,sakin ol yakinda gececek diyorum.Bu nasil bir arabesk dayatmadir, bu nasil bir kaderciliktir...?Hayat tamami ile toz pembe olmasa da bu kadar da degil sanirim.Ne gerek var felaket haberciligine."Ozon tabakasi delindi, dunya buzula donusecek","kimyasal silahlanma caginda insanların genleri ya bozulacak ya da biz kiyameti erken getirecegiz","solcular olay cikardi , bu ulke kominist mi oluyor"," ulkuculer yuruyus yapti, kafatasti avcilari pesimizde","ulke mollalarin eline mi kaliyor, basbakan bilmemne seyhini ziyaret etti", "oyle derinden geliyorlar ki bir ihtilal yakindir"....Bu ve bunu gibi bir suru komplo teorisi ben kendimi hatirladigimdan beri var.Her donem farkli birsey.Kolay unutanlar icin tekmili birden ikinci baski.
2005 yilinin sonlarina geldigimiz su gunlerde memleket hala bildigin memleket.Dunya da oyle hala ayni hesap oyunlari, ayni kritik dengeler uzerine baskilar,ayni politik oyunlar.Dekorlar ve oyuncular degisiyor ama oyun hep ayni. Simdi madem boyle biz kendimize bakalim.Aydinlik kafali cocuklar yetistirelim.Okumayi sadece universite bitirmekten ibaret sanmayan, ogrenmeye acik, kendinden emin ,komplekssiz.Sonra gulumsemeyi ogrenelim,sonra dinlemeyi,sonra ifade edebilmeyi.Bir de boyle deneyelim bakalim ne cikacak?Hic birsey cikmasa bile doldurusa gelmez, psikolojimizi bozmayiz.En azindan elde var bir oluruz.
Simdi kendimiz icin birsey yapalim.En sevdigimiz muzigi acalim, bu soguk kis gunlerinde en sevdigimiz sicak icecegimizi alalim elimize ve on dakika kendimizi gune hazirlayalim.Hepimize mutlu bir gun diliyorum.

2005-11-21T08:51:00.000+02:00

Iki kadin var, biri ait oldugu ortamda mutlu..İyi anne, iyi es,bakimli, cevresi ile ilgili ve ailesi ile ilgili gelecek planlari yapan, kendini ailesine adamis bir kadin.Digeri "bu olmamalıydı" diyen.Benim iyi bir isim, kariyerim,aksamlari katildigim is yemeklerim, yeteneklerimin heba olmadan iyi bir sekilde degerlendirildigi baska bir hayat.Cogu kadinin yasaminda yasadigi ikilemdir bu.Oyku soyle gelismistir.Kim oldugunu ya da ne oldugunu anlamadigi en taze yaslarda hayatinin erkegi ile karsilasmis, asik olmuslar evlenmisler.Tum arkadaslarinin gipta dolu bakislari arasinda mutlu mesut yeni yasamina baslamis.Derken bu mutlu yuvayi guzel bebeler suslemis.Evlendigi yillarda kendi kisisel yolculugunun ilk metrelerimde olan bu kadın 30 lu yaslarina geldiginde kesfinin buyuk bir kismini tamamlamis.Ve bir gun bakmis ki baska birsey var, ozlemini duydugu, hayallerine son bes yildir yerlesen,yasamin icinde mutlu cekirdek ailesinin disinda ama kesfedilmeyi bekleyen baska bir hayat.
Sonra onu sevmekten baska hicbir sucu olmayan esi ve cocuklari ile baska yasamin arasinda sikismis bunaltici bir surec baslar.Yillardir emek verdigi ve icinde guvende oldugu sakin limani, ailesi ve disarda tum olasi tehlikelerine karsin olmak istedigi, kariyer merdiveninin hemen kapinin disinda basladigi yeni deneyimlerle dolu yeni bir hayat.Sık sık kendi kendine sorulan "dogru hangisi" sorusu.Aslinda ikisi birden neden olmasin? Evet elbette olur.Tabi esi onu gec saatlere kadar calistigi zaman sorgulamazsa.Cocugu, onun evin icinde ki eksikligini duygusal travmalarla yasamasa.Bu nasil bir karmasa?Sonra o cümle "erken evlenmisim, yapacak cok sey varmis"
İste bu ikilem uzun ve sancili bir sure devam eder .Sonunda bir hayata karar kilinir ve akli diger hayatin dallarinda takili kalmis halde sectigi yasama devam eder.
Aslinda bu dalgalanmalari yasayan sadece kadin degil.Pek cok erkek de ayni seyi yasiyor.İcinde olamadagi diger yasami ozluyor.Bir cok kadin ve erkek evlerinin icinde baska , gonullerinde baska bir yasam ile dolasiyor.Sahi sizin evde kac kadin ,kac erkek yasiyor?

2005-11-19T09:03:00.000+02:00

Nihayet beklenen haftasonu geldi.Simdi radyolarda ki sarki calar arkadaslar basbagiracak tum gun; "vveeeee istteeeeeeee bir hafta sonu daha geldiiii! bugun size haftasonu icin birkac onerim var dostlar, ctesi bilmemne showlandde bilmemkimin konseri var...sakin bir haftasonu gecirmek isteyenler sizi de unutmadik.bilmemnerde sizin icin gitar dinletisi var!! o da olmadi bogazda yelken yarislari var..hadi bakalim haftasonunu doyasiya guzel gecirmeye,! simdi de sirada ki sarki sizin icin ; benim icinn naaapparrdiinnnn!!! "
Hadi ya?! Cidden bu mudur? Birileri bu arkadaslara ctesi, hatta pazar gunu de calisan onemli bir kesim oldugunu hatirlatsin mumkunse..Ve birileri de Turkiye'nin İstanbul'dan ibaret olmadigini soylesin.Ben yillardir ishayatinin icindeyim bir kere dahi ctesi evde olabilecegim bir isim olmadi.Bazi islerimde pazar mesailerim bile vardi.Simdi bu radyo anonslari kime yapilir, o sansli kesim kimdir, oyle bir toplum varsa bu insanlar hakikaten o sergi senin bu dinleti benim dolasir mi?Bilemiyorum....Olsa iyi olurdu elbette.Ama ulkemizin gercekleri bambaska.Ben bu etkinliklere ya da bu hayat pespembe anonslarina karsi degilim.Sadece daha gercekci tavsiyeler, daha samimi ifadeler duymak istiyorum.Radyonun bir ucunda bu arkadasi dinleyen benim gibi bir muhalefeti gectim ama ya yasamin sarki calar arkadas gibi oldugunu sanan 17 yasinda ki bir kardesim soylenenlere kanip evini, ailesini mahallesini begenmezse.Bunla da yetinmeyip gidip hayal ettigi yasam icin bir takim "fedakaliklar" yaparsa.Zaten bazi programlar ve bazi diziler yeterince bos kafali hayal cocuklar uretiyor.Hic degilse tvden yaygin olan radyolardan daha mantikli sesler duymak istiyorum.

2005-11-18T10:11:00.000+02:00

Gicik aldim...Bir suru seyden seyden gicik aldim.Simdi gidip bir cay alayim ve yazayim.Aslinda su neye kizdigimi bile bilmiyorum ..Yazdıkca cikar sanirim.Ya da bu oylesine abuk bir yazi olarak kalir.Cay alip geliyorum....
..........
Cay aldim geldim.Sonra bir arkadasim geldi onla sohbet ettik.İs konustuk vs.Yani bayagi bir ara verdim.Ama hala gicigim.Sefkat dolu annecilik oyunlarina,iyi evlat,erdemli insan,dort dortluk sahsiyet, herkesin sevgilisi mahallenin gullerine gicigim.Bir insanin belli bir cizgisi olmali, onu digerlerinden ayiran bir farki olmali,ozgun kilan,ozel yapan, hersey olabilir.Akilda kalmanin tek yolu bu neredeyse.Cok huysuz olsa da huysuzlugu cok yakistirdigim, merakli olmasi ile eglendigim, cikinti karakteri ile pek cok insanin gorup de dile getiremedigi seyleri dile getiren ve baskalarinin saygisini kazanan bir suru ornek taniyorum.Oysa insanlar kusurlari ile birlikte guzeldir.Yaptigimiz islerde oyle.İnsan olarak cuvallama hakkimizi kullanmaliyiz.Duvara carpmaliyiz bazen,bazen salak gibi davranabilmeliyiz,cocuk gibi aglayabilmeli,yanlis telafuz ettigimiz bi kelimeden dolayi kendimizi igrenc hissedebilmeli sonrada kendimizle sonuna kadar dalga gecebilmeliyiz.Cunku boylesi daha eglenceli.Daha saglikli ya da en azindan ben oyle dusunuyorum.Benim dogrum, benim blogum,benim yazim.Hahahahaha iste bu burasi benim coplugum istedigimi yazarim.Neyse sapittim yine ben gidiyorum.Bak artik gicik da olmuyorum, rahatladim.

2005-11-17T09:34:00.000+02:00

Turkiye-Isvicre maci 4- 2 bitmis..Yenilmisiz ama ezilmemisiz..Hakem cok artizmis.Yahu ya kadin oldugum icin ya da aklin yolu bir ,ben bu mac oncesi ve sonrasi hengameye hic akil erdiremiyorum.Simdi gecelim Isvicre bize soyle yapmis boyle yapmis..O kendine yakisani gostermis.Sen niye bunu olum kalim meselesi yapıyosun.?Sonucta bu bir spor ve tabiki birileri gulecek digeri baska sefere diyecek.Eger futbol bu kadar onemli kitleleri yonlendirecek bisey olsaydı teknik direktorler basbakan olurdu.Ama bu bir SPOR ..Yani bu faaliyete de kendi anlaminin disinda bir sey yuklemeye gerek yok.Zaten anlamli ve faydasi tartisilmaz degil mi ya?
Bizim sorunumuz kendimizle, kompleksimiz var.Yenecez ,ihtisamli basliklar atacaz gazetelere ve tatmin olacaz.Bu tip gundemler bizim asil meselemizden uzaklasmamizdan baska bir ise yaramiyor. Sen iyi yazarlar yetistir,kaliteli sporcular yetistir ,iyi filmler yap,memlekete vergini ode, basinda oldugun kurumun ya da sirketin kanini emme..Bak sen nasil adam gibi mansetlere tasiniyosun..Super guc'mus! Yemisim super gucunu, kendini bilen ,kendi icindeki yolculugunda hedefi olan ve bu amacla birlikte toplumu icin calisan bireylerden olusmus her ulus bence zaten super dir.Gucunu kendi yaratir.Ata'nın dedigi gibi "muhtac oldugumuz kudret damarlarımızda ki kan da mevcut"

2005-11-16T09:17:00.000+02:00

beni "pasakli" ilan eden arkadasima duyurulur..utuler bitti..kisliklar yerlesti.ama o dedi diye degil havaya girdim...sonrada oturdum aliye'yi izledim.aliyenin agir agdali ana ozlemi rolundan baska o dizide herseyi seviyorum.belki anne olmadigim icin bunu anlamiyorum ama su an boyle hissediyorum.
yalniz bir sorunum var. u-ya-na-mı-yo-rum...ne olacak? sabahlari uyanmak bir iskence..belki de bu sehrin havasindan bilmiyorum..ya da tembelim..ama uyanamiyorum iste.oysa ne kadar ozeniyorum sabahlari civi gibi kalkan spor yapan, dus alan ve isil isil ise giden insanlara ,aslinda kadinlara..oyle olamadim bir turlu, hep uykulu hep daha fazlasini isteyen.oysa benim babam sporcu adam yıllardır,belki de bildim bileli sabah 5 de uyanir.sporuna gider, dusunu alir ,taze sikilmis meyve suyunu ya da gününe gore kahvesini icer ve isine gider..massallah tas gibi ..ben o adamin kizi degilim sanki..azicik cek babana be kizim.tarihimde tek spor aktivitem var.lisedeyken hentbol takimina secilmistim.( beni taniyanlarin ne kadar gulecegini tahmin ediyorum cunku ,hentbol gibi elle oynanan bir spor icin benim ellerim bayagi ufak denebilir)
zaten o deneyimden aklimda kalan tek gol var..o da kendi kaleme attigim.hahahaha dusundukce guluyorum ,ben kaleye kosarken kimse beni engellemedigi zaman uyanmam lazimdi ama demekki zafer sarhosluguna kapilmisim.. ve elbette sonuc husran..ya ne dalga gectiler benle.neyse ozetle benden sporcu yamagi bile olmaz.ben uykucu halime donuyorum.

2005-11-15T10:02:00.000+02:00

Dun inanilmaz yogun birgundu .Aksam oldu mu olduysa nasil oldu hic bilmiyorum.Tabi aksamin olmasi ile mesai bitmiyor malum kadiniz ve calisiyoruz,eve gidilir,evde ki malzeme gozden gecirilir,yemek dusunulur (neyse ki dun aksami esim buldu bana pisirmek kaldi)Sonra ise girisilir.Bakilir ki istenen yemek pilavsiz olmaz yanina bir de pilav yapilir.Sonra koca arar ve derki " yanina da soyle soyle bir salata" haddiiii simdi de salata yapmaya..Sonra kocanin dogum gunu oldugu hatirlanir ve her ne kadar toren istemediyse de pastasiz olmaz denir ve bir de pasta attirilir ortaya..!Ha bu arada bu yazdiklarima bakip benim harika kadin oldugunu kimse dusunmesin cunku yatagin uzerinde bekleyen kisliklar uc haftadir sec begen giy seklinde yatak uzeri dekoru olarak pek ihtisamli duruyor.Ve tabi bekleyen utuler.Ben sadece goz dolduruyorum arka odaya kimse girmedigi icin de durumu bir nebze kurtariyorum.Amaaann cok da umurumda degil ne zaman canim isterse.
Bugun pek bir mutlu geldim ise..Neden bilmem.Sanirim sevdigim isi yapiyorum.Sabah yilbasi promosyonlari ile ilgilendim.Aksama kadar bir suru planli isim var.Ben salak miyim?Yoksa bu ulkede yasarken baska turlu bir hayat oldugu (9 dan 17'ye ve ogle aralari olan bir is gibi) o hayatin icinde is cikisi hobilere zaman ayirilabildigi ve insan gibi yasandigi bir hayatin oldugunu hic bilmiyormuyum yoksa?! Her ne ise bu ulkeyi her ne kadar elestirsemde seviyorum ve baska bir yere gitmeye niyetim yok.Kaderimse cekerim;) Ama elestirmeyi de asla birakmam.
Ne guzel yazmak..Kendimi harika hissediyorum.Bir de okuyanlarim olsa kendimi bisey bile sanabilirim. :))))))

2005-11-14T09:03:00.000+02:00

Haftasonu isyerinden bir arkadasimin dugununde idim.Her gelin gibi o da cok güzel olmustu zaten guzel kizdi.Simdi baska bir sehirde yasayacak.Umarim o benim gibi dogdugu yerden uzakta yasamanin zorluklarini hissetmez, ya da en az hasarla atlatir.Ben buyuk travmalar yasamistim.Hala da bu ozlem devam ediyor.Neyse zaman herseyi hallediyor sonucta.Oz olan mutlu olmaksa nerede mutlu isen orada ol.Pazar gunu de sabah bir arkadasimiz kahvaltiya geldi.Pazar kahvaltilari ile aramizda muthis bir ask var.Kizarmis ekmek kokusu yeni denenen omlet cesitleri,rengarenk receller (hepsinden yemesen de bulunsun,gonlun doysun degil mi ya) uzerine icilen keyif caylari..Bu güzel ortama iyi bir de sohbet eklendi mi tamamdir.Pazarin onemli bir bolumu iyi gecmistir diyebiliriz.Bizimki de oyle oldu.Kahvaltidan sonra (zaten onceki gece ki dugunden dolayi aksamdan kalma olan bizler) biraz uyuma ihtiyaci duyduk.Ufff tembellik dizboyu yani.Aksamustu de arkadaslarimiz ile yemek ve sinema yaptik."Maskeli Besler" i izledik.Hakkaten cok keyifli film yapmislar.Ellerine saglik.Safak Sezer basta hepsi cok iyi oyun cikarmislar.Iste boyle bir pazar daha bitti.Simdi yine ofisteyiz.
Haaa en onemlisi bugun sevgili esimin dogum gunu... Dun binbir numarayla, O'na belli etmeden aldigim armaganini bu sabah verdim.O'nun yuzunde ki mutlugu izlemek cok guzel.
Ama kutlama ,cicek ve pasta istemedi, zaten aksam katılmasi gereken bir is toplantisi var benim de isime geldi ;)

2005-11-12T15:03:00.000+02:00

ilk merhaba yazimi yazdim.
okudum...
sonuc bir: eger anlasilir olmak istiyorsan turkce karakter kullanma..
sonuc iki:Allah dostarimi basimdan eksik etmesin.
sonuc üc:abi omrum oldukca daha neler ogrenecegim kimbilir.
ben bu isi sevecegim galiba..
:)